Harley Davidson

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

U zou ons hier moeten zien zitten: gescheurde jeans, cowboyboots, leren vestje en leren handschoenen. Gevaarlijke moustache, enkele bakkebaarden, oorringen en vanzelfsprekend een tattoo van een barmeid van wie we de naam al lang vergeten zijn. U heeft het waarschijnlijk al door: we zijn klaar om ons in het jaarlijkse Harley Davidson-treffen in onze agglomeratie te werpen. Klaar om naar uitlaatgassen, verbrand rubber en verschaald bier te stinken en ongebreideld de macho - ja, hij daar met die belachelijk korte jeansshort - weer een weekend los te laten. En we zijn niet de enigen.

Vader Marc Wickmayer was hier de afgelopen jaren ook een vaste klant maar heeft waarschijnlijk momenteel in Stanford enkele andere katten te geselen. Wat bij ons de vraag opwerpt: zou Samantha Stosur een Harley hebben? Ze zou er alleszins (breedgeschouderd) niet mee misstaan.

Rafaël Nadal schafte zich er vorig jaar nog één aan en tuft er regelmatig mee rond in Manorca. Een andere speler die wij (niet) graag op een Harley zouden zien langskomen is Daniël Koellerer. Het Oostenrijkse enfant terrible - is er nog iemand op het circuit die wél met hem door één deur kan? - is nog maar eens uit een tornooi gebonjourd. Dit maal in het Italiaanse Cordenons en voor een vrij pietluttige zaak (coaching in de toiletten) eigenlijk. Al zal het  bij de arbiter mogelijk de spreekwoordelijke druppel geweest zijn die hem tot die beslissing inspireerde. Leest u dit maar eens.

Wat ons bij een opmerkelijke wedstrijd brengt: 'Wat is de beste job in Maleisië?' Werken op het ATP-tornooi van Kuala Lumpur blijkbaar. Het tornooi schrijft net als vorig seizoen een wedstrijd uit om één persoon de kans te geven zes weken lang op te trekken in de opbouw en afhandeling van het evenement. Extra moeilijkheid dit jaar evenwel: de laatste zeven dagen bent u de persoonlijke begeleider van Daniël Koellerer. En daarna bent u de pijp uit.

Net zoals wij!

Cheers,

Filip

Tempura a.u.b.

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

De inkt was nog niet droog van onze vorige bijdrage of daar was onze uitspraak dat de toppers altijd in dezelfde vijver vissen al bevestigd. Andy Murray zei adieu tegen Miles Maclagan - twee Schotten dus zal het wel meer als 'Cheers' of 'Gidday!' geklonken hebben - en meteen werd de naam Darren Cahill naar voor geschoven als mogelijke vervanger. Toegegeven: het was de krant The Guardian die de Australiër ten berde bracht. Die krant beweerde in hetzelfde artikel trouwens dat Murray in zijn eerste ronde in L.A. tegen Smyczek of Tempuras(!) Gabashvili moest dus hoeveel ruchtbaarheid je aan die piste moet geven is ook nu nog niet helemaal duidelijk.

Over ruchtbaarheid gesproken: wij hoorden dat de samenwerking tussen Yanina Wickmayer en de Patrick Mouratoglou Academy ook niet helemaal rond meer draait. De Diestse zou in Stanford deze week alleszins worden bijgestaan door Michiel Antheunis en die speelde de afgelopen maanden zowat de rechterhand van Ann Devries op het VTV-centrum in Wilrijk. In het oog te houden.

Dat gingen wij trouwens vorige dinsdag ook doen met Sofie Oyen, dorpsgenote en eigenares van twee ITF-finaleplaatsen in de afgelopen twee weken. Zij speelde haar eerste ronde op het ITF-tornooi van Bree, meer bepaald in tennisclub de Boneput, de thuishaven van Ann Devries. Na zeven games had mijn zesjarige voldoende tennis gezien - net zijn vader! - en trokken we huiswaarts. Niet vooraleer we te horen kregen dat de achttienjarige Oyen - met medeweten en medewerking van de VTV - voor één jaar 'collegetennis' gaat spelen in de States.

Ze wil vooral haar fysiek aanscherpen en koos daarom voor de universiteit van Florida State. Als u weet dat de broertjes Borlee - morgen mogelijk op het podium op het EK in Barcelona - daar trainen dan is dat zeker geen onaardige keuze. Wel een beetje vreemd dat ze nu juist op dit moment, nu ze merkbaar vooruitgang heeft geboekt in de rankings, voor 'collegetennis' kiest. Eerst wordt daar immers tot in december getraind en dan staan er heel wat universiteitsduels op het programma. Vanaf januari zou ze wel ook nog wat ITF-tornooien spelen in Amerika.

Kim Clijsters en gevolg vertoeven al een tijdje bij Uncle Sam. Haar eerste tornooi in Cincinnati is nog een tiental dagen weg maar de hoofdbetrachting blijft vanzelfsprekend een goede U.S.Open spelen. Daarom verandert Clijsters niets aan haar routine en zal ze ook dit jaar op zaterdag voor de start van Flushing Meadows samen met Roddick, Nadal en Djokovic optreden tijdens de Arthur Ashe Kid's Day. Enige nadeel: die slijmjurken van de Jonas Brothers moeten aanhoren. Dan nog liever Tempuras Gabashvili...

Cheers,

Filip

Dubbel gebruik

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Zoals beloofd zijn we er weer. We hebben onszelf voorgehouden deze namiddag te trachten een stukje van dorpsgenote Sofie Oyen mee te pikken op het ITF-tornooi van Bree maar in combinatie met een speeltuinbezoek van onze zesjarige wordt dat een heikele opdracht.

Maar eerst nog even het reilen en zeilen van de volle bak terug opstartende tenniswereld overschouwen. Zowat elke pauze in tennisland wordt tegenwoordig aangegrepen om jobhoppers de kans te geven om een nieuwe haven binnen te varen. Op de testperiode tussen Roger Federer en Paul Annacone komen we misschien morgen nog even terug maar dat het eigenlijk maar een intiem cirkeltje is waaruit de toppers kiezen blijkt nog maar eens. Als buitenstaander is het heel moeilijk om daar een voet binnen de deur te krijgen. Of je moet naar voor geschoven worden door een vriend/collega. Dinara Safina was op zoek naar een nieuwe coach nadat ze Zeljko Krajan, die al snel nieuw werk vond bij Dominika Cibulkova, de wacht aanzegde en werd door Hernan Gumy, de ex-trainer van haar broer Marat Safin die momenteel met Ernests Gulbis reist, Gaston Etlis in de schoot geworpen.

Meestal wordt er evenwel in dezelfde (kleine) vijver gevist met daarin namen die hun sporen reeds lang verdiend hebben. Als het niet Darren Cahill is dan wordt het Peter Lundgren. De sympathiek Zweed, ex-trainer van Federer, werkt sinds begin juli met Stanislas Wawrinka. Scott Burns, de voormalige fysiek trainer van Ana Ivanovic - die zelf de Servische Fedcupkapiteine Maria Lojanica naast Heinz Gunthardt heeft geposteerd - werd dan weer in dienst genomen door Maria Sharapova terwijl Eliot Teltscher zich de nieuwe coach van Shahar Peer mag noemen. En we vergeten er waarschijnlijk nog een paar.

Misschien krijgt deze kerel nog wel een kans. Hij heeft alleszins iets nieuws in petto. Grappig hoe hij met twee verschillende rackets speelt - tennist hij nu links beter met Wilson dan met Head en rechts vice versa of andersom aan het net? - en vergeet zeker niet naar de uitleg hiernaast te kijken over de 'whip-grip'. Ziet er én simpel én praktisch én vlot aan te brengen uit!

Maar dat er de laatste jaren één plaats in een team schromelijk over hoofd is gezien, toont George Bastl - die op een blauwe maandag nog Pete Sampras uit Wimbledon kegelde - wel in Gstaad. Een permanente kapper die meereist op de tour zou dit soort uitschuivers met een warme, natte handdoek kunnen bedekken.

Wij scheren ons weg!

Cheers,

Filip

Vakantie

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Het heeft ons enige moeite gekost maar we zijn stilaan toch terug in actie geraakt. Twee weken zon, zee en zand doen iets met een mens en we hebben dan ook een beetje last om het vizier terug van de gele vuurbal in de lucht af te wenden naar de kleinere, gele bal op de tennisbaan. Even recapituleren wat we gemist hebben terwijl we ons op oud-Limburgse wijze lieten gaar stoven.

We waren nog niet aangekomen op onze plek van bestemming, hadden eigenlijk amper onze lederhosen aangetrokken voor onze eerste stop in Tirol of we hadden al een telefoon uit dit apenland gekregen. Serena Williams had de avond ervoor haar geld opgehaald in Brussel tijdens het Best of Belgium-feestje op de Heyzel en dat ondanks een vreemdsoortige blessure aan haar voet die haar niet toeliet haar beste beentje voor te zetten. Volgens de min of meer officiële versie had ze haar voet gesneden in een restaurant in Munchen. Een klein beetje bizar - dat je én op je blote voeten rondloopt in een restaurant én je zwaar snijdt én dat je naderhand nog geopereerd moet worden ook -, waardoor er al snel geruchten de ronde deden. Williams zou volgens het meest spectaculaire bericht betrokken zijn geweest bij een gevecht in een restaurant! Gezien de summiere uitleg van het Williams-kamp die avond zelf zal er wel ergens een haar in de boter gezeten hebben.

Vechten kan Olivier Rochus nog steeds als de beste. Onze bewondering voor de kleine grote uit Auvelais blijft nog steeds groeien. Dankzij goed tennis, een uitstekende mentaliteit en een schitterend uitgekiend programma - niet iedereen is bereid om zo vlak na Wimbledon af te reizen naar het Amerikaanse Newport om er nog op gras te tennissen terwijl zowat elke collega (cfr. wij) ergens op een strand ligt te niksen - haalde hij in zijn negende finale bijna zijn derde titel. Om het in ons beste Frans te zeggen: chapeau!

Hoed af ook voor Sofie Oyen die met twee finales in Zwevegem (City) en Knokke de voorbije weken een eind opschoot in de rankings. Dat dat meisje iets in haar mars heeft, kan ook niet anders als u haar woonoord en plaats van afkomst kent. Meer willen we daar niet over kwijt.

Op weg van ons vakantie-adres naar die plaats botsten we trouwens vrijdag, in een wegrestaurant net aan de grens met Luxemburg, op de woordvoerder van Justine Henin. Hoe groot is die kans eigenlijk? Hij vertrok net op congé terwijl wij de omgekeerde weg aflegden. We dachten er even aan hem een elleboog te geven maar besloten uiteindelijk dat het wijselijker was hem een prettige reis te wensen.

Morgen meer zinvolle onzin!

Cheers,

Filip

In eigen nat

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

De volgende twee weken gaan wij garen in eigen nat. Even dat gele balletje en alles daarrond vergeten. Moet kunnen met zon, zee, strand en een koppel zesjarigen in de buurt. Wij zaten vanavond al in vakantie (lees: inpak)modus en hebben dus maar enkele glimpen kunnen opvangen van het Best Of Belgium vs Best of the world. Echt wild ging het er niet aan toe, zo te zien. Altijd moeilijk tijdens een demonstratiepartij. Zeker in zo'n speciale ambiance en bij 35 graden. Nog meer als één van de twee - de minst blonde - blijkbaar ook nog geblesseerd was. Maar bon, om tennis draaide het niet echt vanavond, hè.

Bij ons ook niet de volgende twee weken. Gewoon genoeg vitamine D, in de vorm van zonnestralen, en genoeg goesting, in de vorm van tennisloze dagen, en genoeg creativiteit, in de vorm van enkele koele Nostro Azzuros, opdoen. Moet kunnen.

U hoort nog van ons!

Cheers,

Filip

De goede viseter

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

We herinneren ons nog goed één van de eerste dagen op Wimbledon. We trachten op Aorangi Park wat Belgen tegen het lijf te lopen en zagen en kwamen onder de indruk van de eerste training van Rafaël Nadal. Zoals die zijn forehand op een regelmatige basis weghamerde was onvoorstelbaar. Tegenstander Feliciano Lopez moest om de vier ballen eentje laten passeren om niet voor de rest van het tornooi met een trilarm opgezadeld te zitten. Wij hebben in onze carrière heel wat 'zware' forehands zien langskomen: Berasategui, Alonso, zelfs Ivan Lendl maar dit was toch van een totaal andere orde. De kracht, het effect, de explosiviteit is met niets te vergelijken. Het deed haast pijn aan de ogen.

Na die eerste training zeiden wij - kennersoog! - tegen de omstaanders: Nadal is de bal blijkbaar goed aan het raken. Veertien dagen later zit hij met vrienden, familie, enkele schotels zeevruchten én een Wimbledon-trofee op Mallorca te feesten. Bovendien heeft Nadal zo'n reuzevoorsprong op de rest van het peloton dat hij mogelijk tot midden volgend jaar nummer een van de wereld blijft. En Roger Federer naar zijn laatste record - 286 weken op nummer een samen met Pete Sampras - kan fluiten.

Zijn indrukwekkende fysiek blijft één van zijn grootste troeven en waar wij dan vanzelfsprekend in geïnteresseerd zijn, zijn de trainingsmethodes om daaraan te geraken. Deels zal het wel genetisch bepaald zijn - voetballer en nonkel Miguel Angel Nadal was ook een stevige brok vlees - en deze week stond er daarover een interessant artikel in de Wall Street Journal. Specifiek wilden zijn begeleiders er niet op ingaan - Nikolay Davydenko, om maar iemand te noemen, is geabonneerd op de Wall Street Journal! -, wat de kwatongen nauurlijk durfde voeden. Nadal was op zijn zestiende al gebouwd als een Chippendale en beweerde bovendien dat hij nooit een fitnessruimte van dichtbij had gezien. Mocht/moest daar geen vraagteken bij geplaats worden?

Als je de training hiernaast ziet dan kan je er echter wel inkomen dat er andere methodes zijn om zo'n kathedraal van een lichaam op te trekken. Daarnaast blijkt ook zijn voeding uiterst belangrijk te zijn. "Mr. Nadal is a great fish eater', zei zijn vaste dokter. Daarenboven wordt hem chocolade, gezouten Mallorcaanse koekjes en zijn grootmoeders cake geoorloofd. Een dieet naar ons hart!

Meer zelfs: vanaf vrijdag trekken wij de stekker eruit en gaan we ergens in het buitenland aan een zwembad met massa's vis, chocolade, zoute koekjes en cake zitten en hopen over veertien dagen à la Nadal terug te komen. Beelden van een heroïsche comeback beginnen te broeien, de forehand zal nog wel ergens in de kast liggen, wij zijn ook een goede viseters...Thomas Muster is gewaarschuwd!

Cheers,

Filip

Fourhand

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Even praktisch nu we nog niet gesmolten zijn: heb de voorbije maanden twee keer een oproep gedaan aan de winnaars van het Fourhand-spel om hun adresgegevens door te geven maar heb blijkbaar geen enkele mail teruggehad. Daar sommigen onder u wel één gestuurd hebben, zitten wij hier blijkbaar met een emailprobleem. Als de winnaars van de voorbije vier periodes hun gegevens (nog eens) willen doorseinen (best naar flipo.72@hotmail.com) dan maken we dat nog voor onze vakantie, en met onze welgemeende excuses, in orde.

Ondertussen is er natuurlijk heel wat gebeurd in tennisland. Onwaarschijnlijk daarbij die blessure van Justine Henin. Iemand die zo filosofisch is aangelegd zou voor minder gaan twijfelen of dit een goddelijke interventie is om haar duidelijk te maken dat ze niet op de goede weg zit - eerst haar pink tijdens de Fed Cup, nu haar elleboog -, maar laat ons het gewoon catalogeren onder de noemer onwaarschijnlijke pech.

Dokters hebben haar ondertussen verzekerd dat ze door verder te spelen in haar vierde ronde op Wimbledon de blessure alleszins niet verergerd heeft. Dat is al iets. Veel zal nu afhangen van haar volgende controle over vier weken om een beslissing te nemen voor de rest van het seizoen. Alles opzij zetten en zich compleet en degelijk voorbereiden op 2011 of toch nog enkele tornooitjes meepikken om het wedstrijd -en tornooiritme niet volledig kwijt te raken. Het is alleszins een pijnlijk moment voor het ex-nummer een van de wereld.

Dat was het ook voor Andy Murray vandaag die botste op een ijzersterke Rafaël Nadal. Onze timing om uit het met Corona's, ijsblokjes en gazpacho gevulde opblaasbare zwembad te struikelen en voor de tv plaats te nemen was trouwens 'impeccable' want we zagen de setbal van de eerste set, de drie laatste punten van de tiebreak van de tweede set en de matchbal. Timing is alles een (tennis)leven. De forehand van Murray kon daarbij duidelijk niet op tegen de forehand van Nadal. Zien of de sympathieke, ahum, Tsjech Tomas Berdych wel het initiatef kan bewaren tegen de heter-dan-een-vrijdag-in-de-Kempen zijnde Nadal.

Het was trouwens een belabberde dag voor de Engelsen want ook in het juniorentornooi gingen hun halve finalisten Oliver Golding en Laura Robson eruit. Met een half oog hadden we ergens tussen Londen en Brussel nog opgemerkt dat die laatste de excuses van de BBC had gekregen omdat een commentator blijkbaar had gezegd dat ze nog wat 'baby fat' bezat aan haar lichaam. Wij zagen dat drie weken geleden al in Eastbourne toen we op een avond richting ons hotel kuierde en achter een roedel kirrende tieners kwamen te lopen. Eentje stak er bovenuit, Robson. Maar daar al, in haar strakke jeans, dachten we: toch maar oppassen met die 'jelly pudding' en 'butter cookies'. Maar bon, Serena Williams, om maar iemand te noemen, heeft er geen last mee om killer-forehands te produceren...

Cheers,

Filip

De toekomst

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Geschrokken waren we en gevloekt hebben we nadat Kim Clijsters gisteren een unieke kans had laten liggen om richting finale van Wimbledon te blikken. Vera Zvonareva toonde zich echter tegelijkertijd onverbiddelijk en ongewoon stabiel. De Russin met de schone ogen is misschien wel bezig aan het tornooi van haar leven want daarnet schakelde ze, samen met Vesnina, de Williams-zusjes uit in het dubbelspel. Een haast nog straffer exploot.

Maar terug naar gisteren en om ons zieleleed te verzachten na de onverwachte exit van onze Limburgse nummer een keken we even naar Martina Hingis en Anna Kournikova die optraden in het Legends-tornooi. Beide 29-jarige veteranen gaven daarna ook nog een persconferentie maar die hebben we na twee vragen moeten afzetten omdat we ons dood ergerden aan het Amerikaans gewauwel van die Russische pin-up. Kournikova liet Hingis zelfs niet uitspreken. Te pijnlijk om te aanschouwen.

U kent ons ondertussen wel. En vanmorgen hebben we dan ook meteen de pagina omgedraaid en zijn we vooruit beginnen kijken, richting toekomst. Daar vonden we An-Sophie Mestach op baan vijf tegen Laura Robson. Die Robson is het Britse talent waar iedereen zich hier aan vastklampt als laatste hoop op grandslamsucces in de nabije toekomst. Dat meisje voelt dan ook de druk van een natie op haar schouders en dat zag je ook aan haar gezicht tijdens de wedstrijd. Ondanks de steun van 91 coaches in de tribunes stond dat gezicht meer op grienen dan op plezier vinden. Daar zorgde evenwel ook Mestach voor.

De zestienjarige Gentse heeft aardige troeven in huis. Ze is gebouwd als een pitbull en heeft de pit van een stier. Ze loopt heel goed, durft naar het net komen en heeft een aardig sliceje in huis. Nog en beetje groeien, letterlijk en figuurlijk, en de volgende top 100-speelster van de VTV zit weer in de bus. Laura Robson won de wedstrijd - ondanks twee setpunten tegen -  toch nog met 6-4, 7-6 omdat ze over een betere service beschikte en iets volwassenere slagen in huis had. Maar voor Mestach moet dit een teken zijn dat ze op de goede weg zit. Dat zag trouwens ook Kim Clijsters die de jonge Vlaamse in de laatste vier games met heel haar armada kwam aanmoedigen.

De toekomst oogt goed. Ook voor ons want morgen trekken we huiswaarts en zetten we ons in de laatste rechte lijn richting vakantie. Na onze 'prestatie' hier op Wimbledon mag dat ook wel...

Cheers,

Filip

Overdosis

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

De hitte is een beetje vertrokken uit Londen. Enkele regenbuien deze morgen zorgden daarvoor. Waarschijnlijk was het hier gisteren lokaal té warm geworden waardoor afkoeling dringend nodig was. De Belgische clash was geen klassieker - daarvoor begon Clijsters te matig en kon Henin in set twee en drie te weinig haar wil opdringen - maar het spreekt voor zich dat het duel veel aandacht genereerde. Ons insziens gaat de Breese hier een flinke boost door krijgen. Of die boost voldoende sterk gaat zijn om haar all the way richting Rosewater Dish te catapulteren moet evenwel nog afgewacht worden. Venus Williams in de halve finale en zusje Serena - hoe sterk is die aan het serveren? - zijn obstakels die op het Londense gras niet zomaar genomen kunnen worden. Om nog maar te zwijgen over de emotioneel gevaarlijke klip genaamd Vera Zvonareva.

Ondertussen begint bij ons de overdosis grastennis wel te spelen. In onze derde week zijn we stilaan klaar om de riem er even af te gooien. Zo ook Jennifer Capriati blijkbaar. Triest verhaal, haar OD op door haar psychiater voorgeschreven medicijnen. De plaats waar de voormalige grandslamwinnares gevonden werd (Riviera Beach) zou ook niet echt 'the place to be' geweest zijn. Serena Williams beweerde dat je om in het tennis te overleven ofwel mentaal ijzersterk moet zijn ofwel een vijs los moet hebben. Zelf zei ze er niet bij wat bij haar het geval was.

Wij kennen Capriati al heel lang. Zagen haar op twaalfjarige leeftijd op een juniorentornooi in Firenze floreren. Met de veeleisende vader achter haar en moeder en broer in hun kielzog. Een paar jaar later was ze prof en begon haar leven in de spotlights. Mogelijk heeft het missen van haar jeugd en de druk op haar kwetsbare schouders een belangrijke rol gespeeld in haar neerwaartse spiraal. Het geeft ook te denken over de begeleiding van profs na hun carrière. Capriati is niet de eerste en niet de laatste die diep in het zwarte gat wegzinkt.

Vroeg of laat word je op het circuit wel eens geconfronteerd met je demonen. Vandaar dat wij op deze circuitweken voldoende afleiding zoeken. Met het WK tweemaal per dag op televisie slagen wij daar wel in, al moesten we sinds zondag de vlaggetjes wel op halfstok hangen. Xavier Malisse houdt zich vermoedelijk ook vast aan die voetbalwedstrijden om zijn verblijf op Wimbledon - in het kader van die rare sport dubbel gemengd genoemd - op te fleuren. De Kortrijkzaan is evenzeer klaar om de riem eraf te gooien bij zijn familie in de buurt van Nieuwpoort (Dichterlijke vrijheid, het moet eigenlijk Knokke zijn. Maar bon, alles is dicht bij Nieuwpoort aan de Belgische kust, hè) Vandaar dat hij volgende week niet meedoet op het tornooi van Newport. Op dat evenement kreeg Nicolas Mahut een wildcard. Nochtans, als er iemand kan spreken van een overdosis grastennis...

Cheers,

Filip

Lazy Sunday

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Lazy Sunday voor Crazy Monday! Alle achtste finales op Wimbledon worden morgen gespeeld. Best dus dat spelers, toeschouwers, scheidsrechters, tennisbanen en wij een dagje respijt krijgen om zich klaar te stomen voor dat slagveld.

Wijzelf gingen nog snel naar de laatste verrichtingen op Aorangi Park kijken om te zien hoe de vedetten zich voorbereiden op morgen. Kim Clijsters hield het bij een korte training, Justine Henin hield het een ietsje langer vol maar de prijs voor strafste zondagtraining ging zonder twijfel naar de Williams-zusjes. Die stonden naast elkaar op twee verschillende banen met tussen hen in de lelijk rondsjokkende Richard Williams die hier en daar een balletje tegenhield of een aanwijzing gaf.

Moeder Oracene was in geen velden of wegen te bekennen maar was er wel bij op de training van Venus enkele dagen terug. Richard was al eerder op de baan aangekomen, met in zijn kielzog zijn 37 jaar jongere bijzit. Toen Oracene evenwel de baan betrad vluchtte zij een eindje weg. Geen twee kloeken op hetzelfde erf, zeker als één daarvan erg kloek is.

Het is moeilijk om een pronostiek naar voor te brengen voor de clash van morgen. Allebei toonden ze een uitstekende vorm de voorbije dagen. Het mentale aspect gaat van zo'n groot belang zijn dat alle tennistieke vragen - Kom het aanvallend tennis van Henin eruit? Is de service van Clijsters stabiel genoeg? - ons inziens weinig ter zake doen. Veel, zo niet alles, zal van de vorm van de dag afhangen met dien verstande dat de twee, in tegenstelling tot in het verleden, tegenwoordig op gelijke voet starten en dus evenveel kans hebben om door te gaan. Het is daarbij enkel jammer dat de clash al in de achtste finale plaatsvindt, daar zowel Henin als Clijsters makkelijk tot bij de laatste vier konden meegaan op Wimbledon.

Niettemin zit onze lazy Sunday er nu officieel op omdat we ons nog moeten haasten om een fatsoenlijk scherm - eentje mét bier - te vinden voor de voetbalclash tussen Engeland en Duitsland. Uiteindelijk is dat ook op gras en met een bal. We blijven dus in onze Wimbledon-modus. Tja, altijd maar werken...

Cheers,

Filip

Fit

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

'Long live the Queen' Op het ogenblik dat we dit schrijven is 'The Queen' bezig met haar optocht door de laantjes van Wimbledon. 'She's amazingly fit', zeiden de commentatoren over de 84-jarige Koningin. Zo direct gaat ze langs baan 18 waar de heren Isner en Mahut gisteren hun ding deden. Kunnen wel een woordje meepraten over fitheid, lijkt ons.

Woorden komen tekort om het epische duel van die kerels te beschrijven. John McEnroe was gisteren een groot pleitbezorger voor de invoering van een tiebreak in de laatste set. Vanaf nu mogen ze dat van ons ook doen wat dit record gaat toch nooit nog gebroken worden. Voorstanders vinden dat ze de mannen hun uitputtingsslag moeten gunnen omdat anders dit soort onwaarschijnlijke verhalen zouden uitsterven. Tegenstanders vonden de laatste 200 (gokje) games op tennistiek vlak niet veel soeps en menen dat een climax in de vorm van een tiebreak ook voor een heldenslot kan zorgen. De man die instaat voor het programmeren van de matchen - Isner of Mahut spelen vandaag ook nog hun tweede ronde en zitten ook nog in het dubbel - zal die laatsten niet tegenspreken.

Het moge duidelijk zijn dat de algemene fitheid van de spelers er op vooruit is gegaan. Carrières duren door veel preventief te werken veel langer - de gemiddelde leeftijd in de top tien en top 100 stijgt - terwijl de atleten ook sterker voor de dag komen. Zowat de helft van het spelersgild reist met een of andere condititebegeleider waardoor er constant aan het lichaam kan gesleuteld worden en niet enkel op het thuisfront.

In het begin van het tornooi hadden we het daar nog over met Olivier Rochus. Ook hij was aan het overwegen de andere Belgen te overtuigen om een reizende kinesist te delen. Gezien de kosten was het iets dat vroeger enkel door de beteren kon veroorloofd worden maar gezien de evolutie van de sport wegen de baten nu op tegen die kosten. Er worden door de ATP en WTA wel kinesisten voorzien maar die doen aan bandwerk en kennen de details niet van ieders lichaam.

Ach, als je de heren Isner en Mahut de voorbije dagen, uren en minuten bezig zag dan lijkt het meereizen van de huisdokter misschien zelfs geen slecht idee. Wij nemen alvast een afspraak.

Cheers,

Filip

Een lelijke sport

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Tennis is een lelijke sport. Winst en verlies liggen zo dikwijls zo dicht bij elkaar dat je er tureluurs van wordt. Kristof Vliegen, al een tijdje in de hoek waar de klappen vallen, liet zichzelf niet uit die hoek geraken. Hij speelde erg goed, creëerde een karrevracht kansen maar liet na die ene definitieve te verzilveren. Waarna hij na afloop alles supernegatief zag. Wij kunnen ons daarin inleven. Deden vroeger net hetzelfde. Had hij één bal beter geslagen, een klein beetje meer geluk gehad, had de andere zich even verkeken, kroop hij vanavond met een gans ander gevoel in bed.

Maxime Braeckman, de vriend/begeleider van Xavier Malisse, passeerde hier net dolgelukkig. Zijn 'copain' had er net een formidabele wedstrijd opzitten. Speelde prachttennis. Had op voorhand ook niets te verliezen. Maar overmorgen moet X-man er al opnieuw staan. Nu met een heel andere ingesteldheid. Tegen de lucky loser Julian Reister is hij de favoriet. En dat zorgt voor een heel ander soort druk, een heel ander soort match. En een heel andere uitkomst?

128 mannen en 128 vrouwen begonnen aan deze Wimbledon. Voor 64 mannen en 64 vrouwen zit het tornooi er nu al op. Verdriet, woede, frustraties. Moeilijk om daar afstand van te nemen. En elk tornooi blijft er maar één kerel/juffrouw over die met een goed gevoel naar huis kan. En dan nog.

Twee weken geleden stonden Francesca Schiavone, en in mindere mate Sam Stosur, op de top van de wereld. Vandaag zitten ze met hun gedachten in de kelder van Wimbledon. Wreed. Amper tijd om te genieten. Amper tijd om te analyseren. Amper tijd om de emoties te catalogeren.

Tennis is een lelijke sport. Maar maakt dat het ook net niet zo mooi?

Cheers,

Filip

Filosofie op Wimbledon

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Bon, de drukste zondag van Wimbledon zit er al bijna op. Iedereen wil nog die laatste minuten grastraining inboeken. Justine Henin deed daarnet nog haar ding op Aorangi Park en daarbij moeten de spelers ook nog tijd maken voor de obligate persbabbels. Morgen staat er al een volledig Belgische dag op het programma. De fans in het tentenkamp op Church Road - waaronder enkele oude bekenden - zullen content zijn.

De Belgische spelers verschillen in niet veel van de andere deelnemers. Iedereen heeft wel zorgen omtrent zware of minder zware blessuurtjes en pijntjes. Kirsten Flipkens sprak van last in de onderrug en de bilspieren ("om het proper uit te drukken"), Kim Clijsters 'sukkelt' nog wat met haar voet en een gesprongen adertje in haar hand. Justine Henin speelt nog steeds met een gebroken pink terwijl Yanina Wickmayer net terugkomt van een elleboogoperatie.

Olivier Rochus lijkt er het ergste aan toe met een flink ontstoken achillespees. Kristof Vliegen is nog steeds aan het terugkomen van een hardnekkige, bacteriële infectie en Xavier Malisse heeft last van zijn bovenbeen. Zelf werden we vanmorgen wakker van de pijn in onze linkerheup en zouden we de toestand van onze rug niet graag in een scan uitgedrukt zien. Maar we klagen niet, want we doen deze job graag.

Of zoals de hobbyfilosofe, Maria Sharapova, het zo mooi uitdrukte: "Als je op de baan staat moet je veel dingen in perspectief zien en je realiseren dat het niet allemaal regenbogen en vlinders gaat worden. Dat je slechte dagen gaat hebben en momenten dat het niet zo plezant gaat zijn. Maar als job slaan wij hier tegen een bal dus...zo slecht zal het dan wel allemaal niet zijn, hè."

Nee, je zou ook trainer van de Franse nationale voetbalploeg kunnen zijn bijvoorbeeld...

Cheers,

Filip

Sound of Music

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Even onze tijd inhalen. Vrijdagmorgen in Eastbourne opnieuw gewekt door het brandalarm. Begon ons al als muziek in de oren te klinken. Werd zelfs al niet meer over gesproken bij het ontbijt.

Kim Clijsters en gevolg waren donderdagavond nog naar de musical 'The Sound of Music' gaan kijken na haar verlies in de kwartfinale. Wij zijn niet voor musicals maar kunnen wel begrijpen dat de Breese na die aanval op de trommelvliezen door Victoria Azarenka even wat mooiere liedjes wou aanhoren.

Veel belang hechten we trouwens niet aan die nederlaag tegen de Wit-Russische sirene. (Even volledig terzijde: eerste ronde hier op Wimbledon staat er Serena Williams - Michelle Larcher de Brito op het programma. 'James, de decibelmeter graag!'.) We hadden een klein beetje de indruk dat het de toppers in Eastbourne vooral om de training en enkele 'oefenmatchen' te doen was. Superveel belang heeft het tornooi niet, enkel dat grasgevoel wat oprakelen was de boodschap. Dat de Russische 'Macarena' er haar eerste titel won zegt voldoende, dunkt ons.

Ondertussen zijn we dus in Londen aangekomen. Door de nieuwe baan twee op Wimbledon heeft het geheel alweer een heel ander zicht gekregen. Het begint wel aardig volgebouwd te worden. Het verliest toch een klein beetje van die authentieke sfeer. Daarnet ook al even in de PLayers Lounge geweest en dat is dag en nacht met die verroeste, houten barak waarin wij moesten wachten tijdens de regenbuien. Heel wat spelers zaten er trouwens naar het WK voetbal te kijken. Later op de week passeert ook 'The Sound of Music' nog.

Cheers,

Filip

Gevaar!

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Interessante wake-up call gehad deze morgen. Het brandalarm ging af rond 07h40. Wij uit bed en in aanvalsmodus. Even getwijfeld over welk item we zouden redden uit de brand. De Humo? Gsm? Een verse boxershort? Daar we op de bovenste verdieping zitten van het hotelletje keken we ook even de alternatieve ontsnappingsroutes na. Uiteindelijk begaven we ons toch op de gang waar men ons meldde dat het 'vals alarm' was. Met de lichtjes verbrande mop erbij: 'Who left the toast in the toaster?' Lachen!

Aan het ontbijt gekomen wist men vanzelfsprekend over wat praten. Al volhardde onze Ierse man in de boosheid. Hij had het over...Kim Clijsters. Gisteren had hij zijn Ierse pop - bedoeld voor dochtertje Jada - dan toch afgegeven aan Kim. We merkten nu ook voor het eerst de vrouw van die Ierse man op aan tafel. Zij zei van de hele tijd niets. Gevaarlijk!

Gisterenavond nog een enkele meters meegewandeld met de welgeliefde scheidsrechter Mohamed Lahyani, Zweed met Marokkaanse roots. Deed een beetje lacherig over zijn opdracht in Eastbourne. Hij moest nu ook vrouwenmatchen doen, een lachertje. Opwarming voor Wimbledon, meende hij. Vrouwen zijn makkelijk, enkel Renee Stubbs (tegen wie Clijsters gisteren dubbelde) zag geen steek voor haar ogen. Abnormaal wat die allemaal durfde betwisten, volgens Lahyani. Beetje gevaarlijke houding, vinden wij zo. Straks gaat hij zijn positie van meest geliefde arbiter op het circuit nog op het spel zetten. In elke job sluipt wel een beetje routine zeker?

Op het gevaar af als analist over te komen: meer en meer mensen beginnen de Belgen als potentiële winnaars voor Wimbedon te zien. Als je hun prestaties ook ziet van de afgelopen dagen...je zou voor minder. Zitten ze daar niet gevaarlijk dicht bij de perfectie? Mogelijk drie landgenoten in de halve finales van Rosmalen plus Dick Norman en een Clijsters in bloedvorm in Eastbourne. Is dat niet een beetje veel en een beetje vroeg?

Wij houden alvast, zoals u kan zien, onze beste vorm voor volgende week...

Cheers,

Filip