Gedichtendag

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Ja, er is een God

Voor u mij beticht van enig gebazel

Wil vertoornen of bedekken met een ernstige mazel

De brave man komt uit Basel

Tennis is zijn lot

Roger Federer zijn naam

Zowat elke slag zit in zijn amalgaam

Hem niet eren verdient een blaam

Vorig jaar speelde hij als een sprot

Kenners dachten er zo over

Wegens gebrek aan het eeuwige getover

En op Wimbledon, die verdacht softe pullover

In zijn tennis zat de mot

Zijn rijk overgenomen door jonge snaken

Durfden de meester te laken

Zijn heerschappij te wraken

Er kwam een nieuwe haan in het kot

Een sprankelende ster aan het heelal

Een gravelmonster, maar ook een vreetal

Vamos, Rafael Nadal!

Voor God liep het niet meer zo vlot

Een Serviër toonde zich te kloek

Een Schot stopte met zijn gevloek

En die Spanjaard trok nog eens aan zijn onderbroek

Maar God is een ervaren rot

Liet zijn beurt passeren

Zijn lijf recupereren

En de naaste concurrenten grote uitspraken fabriceren

Op de U.S.Open ging hij al tot op het bot

Maakte terug aanstalten op zijn troon

Speelde tennis, o zo schoon

Gaf iedereen zijn verdiende loon

En nu is God opnieuw hot

Ik zou al achter handtekeningkaarten lopen

Want u kunt terug met uw geloof aanknopen

Roger Federer wint de Australian Open

Cheers,

Filip

Tactiek

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Niets waar zoveel over gepalaverd, geluld en gezeverd wordt dan over tactiek. In tennis is het toch vrij duidelijk: het komt er op neer zijn spel op te dringen - of zoals R. Nadal dat zo mooi zegt: "I must play good tempo. More tempo than him, no." Natuurlijk zijn er kleine details die een match kunnen doen kantelen. Je kan (proberen) Nadal wat naar het net te lokken, of Federer op zijn backhand bombarderen, of Roddick in zijn backhandhoek vastpinnen. Maar uiteindelijk komt het er op neer dat wie de sterkste geest, conditie, tennis en vorm van de dag heeft zal winnen. Simple comme bonjour.

Gelooft u het niet van mij - en u heeft groot gelijk - neem het dan aan van mensen die het kunnen weten. Een dertienvoudig grandslamwinnaar bijvoorbeeld: "God, I mean, I don't know. It just all happens naturally. You go out there and you run and you hope you're going to hit it in the corner basically. There's no real secret. Just hard practice and a lot of talent. Being mentally there when it really counts." Natuurlijk gaat het hier om de speler die het dichtst bij God staat maar toch, het zet aan tot denken.

Vooral als ik een half uur daarvoor het tactisch plan van Dinara Safina heb mogen ontleden. Men vroeg haar of ze met een bepaalde tactiek de baan was opgegaan voor haar wedstrijd tegen Jelena Dokic. "Well, a game plan. Of course you always have a game plan. Basically I was trying to just find my game and going for my shots and just be aggressive, not let her dictate." Euh, en uw tegenstandster, was die niet net hetzelfde aan het proberen? En kwamen daar geen vodden van? Ach...

Zo'n respons vind ik bijna even slappe hap als die toppers (meestal bij de vrouwen) die hun eerste ronde zonder goed te tennissen winnen en dan zeggen: "I have to work on a few things." Waar? Wanneer? Trainingssessies van vier uur inplannen tussen twee wedstrijddagen? In het dubbelspel focussen op die inside out forehand? Ach... Misschien zie/zag ik het spel iets te simpel. Je speelt je tennis, je groeit (niet) in een tornooi en je wint of verliest. Ik denk wel dat ik een tactisch meesterbrein zou zijn.

Hier dan maar mijn keuze voor de WTA-prijzen van 2008 die ik net heb moeten doorsturen:

Best player: Serena Williams

Best Doubles team: Black/Huber

Comeback of the year: Jie Zheng

Most improved Player: Dinara Safina

Best newcomer: Caroline Wozniacki

Puur tactisch gekozen, ik geef het toe.

Cheers,

Filip

Rapportje

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Moeilijk week achter de rug. Met een zieke vierjarige in de buurt, en zelf lichtjes aangetast, is het niet eenvoudig de nodige productiviteit op te brengen. Maar we gaan ons herpakken. Te beginnen met een rapport over de Australian open. Hier zie!

Eigenlijk staan we wat te popelen voor die tweede week op Melbourne Park. Zaten een beetje op onze honger de voorbije zeven dagen. Bon, er was natuurlijk het sprookje van Jelena Dokic, de vijfsetter van Federer en verrassende uitschakeling van de 'Serbian sisters' Ivanovic en Jankovic maar het is nu dat het interessant gaat worden. Daarom snel wat ons nog meer is opgevallen in die eerste week.

1. Rackets: Nogal wat jongens en meisjes zijn van racket veranderd net voor de Australian Open (Djokovic, Monfils, etc). En telkens werd hen gevraagd waarom ze dat deden. Zal ik het maar zeggen: voor het geld. Daar is niks mee maar ze zouden er wel eens voor uit mogen komen, vind ik.

2. Supporters: Onbegrijpelijk voor u en mij, dat etnisch gezwets tussen die Balkan-jongens onderling. In ex-Joegoslavië zijn immens lelijke dingen gebeurd tijdens de oorlog maar waarom moet dat telkens meegebracht worden naar sportmanifestaties? Gaat er bij mij niet in. Ik zat gisteren toch ook mooi in de Westerlo-tribune te kijken naar mijn geliefd Standard? Of ligt dat net iets anders?

3. Night Session: Hoort bij de 'couleur local' van de Australian Open. Jammer genoeg kan het een bepalende rol spelen in het tornooiverloop. Marcos Baghdatis noemde het alleszins een 'pain in the arse'. De goedlachse Cyprioot moest dan ook zaterdagnacht tot 1h14 knokken tegen de Amerikaan Mardy Fish, om een dag later terug te komen en tot 2h25 te tennissen tegen Novak Djokovic. Nochtans is Baghdatis een ervaringsdeskundige want vorig jaar speelde hij die legendarische match tegen Lleyton Hewitt die om 4h34 afgesloten werd.

4. Favorieten: Mooi dat zeven van de acht topreekshoofden bij de mannen in de kwartfinale staan. Enige die ontbreekt is Andy Murray die geveld werd door ziekte, de druk en Fernando Verdasco. Bij de vrouwen gaf er wel meer schoon volk niet thuis. Jelena Jankovic de belangrijkste. Ze had het al heel moeilijk in de tweede ronde tegen onze Kirsten Flipkens. Interessant wat ze in haar column te zeggen had over de Molse: "In the next round, I didn't know much about Kirsten Flipkins(!) either, but she was really going after me and putting me under pressure."

5. Blessures: We zijn welgeteld drie weken ver in het jaar 2009 en de eerste 'pols'slachtoffers zijn al gevallen. Verontrustend die tendens. Heupen en polsen zijn de zwakke plekken van de spelers van vandaag. Tijd voor de beleidsbepalers om de vinger aan de, euh, pols te houden.

6. Franse revolutie: Knap hoe die drie musketiers (Tsonga, Simon, Monfils en Gasquet) tonen dat ze uit het juiste hout gesneden zijn. 'Un pour tous, tous pour un'.

7. Streak: Er zijn nogal wat spelers/speelsters die een mooi reeks aan het neerzetten zijn. Dementieva heeft nog niet verloren in 2009, Federer zit aan 168 grandslamzeges. Maar deze kerel was toch de beste streaker van deze Australian Open.

Cheers,

Filip

Rihanna, Ricardo, Randy en Robredo

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Wij zij geen fan van Jelena Jankovic. Alleen al haar iPod-lijstje doet ons spontaan naar de WC-ontstopper grijpen: 1.Leona Lewis 2. Beyonce 3. Rihanna 4. Justin Timberlake 5. Amy Winehouse. Maar ook wij kunnen niet ontkennen dat er altijd wel iets gebeurt tijdens een wedstrijd van de Servische. Het klikt met publiek, haar theater zorgt voor hilariteit of irritatie en drama is nooit ver weg. Als ze ooit een 'Leven zoals het is, tennisspelers' zouden maken dan is Jelena Jankovic een uitgelezen kandidate.

Iemand die een flinke bijdrage levert aan de show 'Jankovic' is haar trainer Ricardo 'Richie' Sanchez. Steevast hevig gesticulerend, in niet mis te verstane bewoordingen haar aanmoedigend en ook niet vies van een potje psychologische oorlogsvoering. Vorig jaar stond Sanchez in de wedstrijd van Jankovic met Venus Williams in Stuttgart opzichtig met een chronometer in de hand de tijd te meten die Williams nam om te serveren. Sympathiek voor tegenstandster én scheidsrechter.

Ik ken Ricardo al langer. Speelde nog samen met hem op enkele kleinere tornooitjes in Spanje. Hij was de grootste vechtjas/ballenpikker/showman/gestoorde kerel die ik me kan herinneren. Hij kon spijtig genoeg niet tennissen. Met zijn groot lawaai was hij wel een zeer bekend figuur op het circuit. En met zijn grote mond heeft hij zich een weg gebaand naar de hoogste regionen van het vrouwentennis.

Veel minder extravert is de Duitser Dirk Hordoff, hij is wel minstens even gekend op de tour als een uiterst clevere kerel die eruit ziet als de postmeester van een onooglijk dorpje in de Tiroolse bergen. Ik kwam de manager/coach van Rainer Schuettler vorig jaar nog tegen op Roland Garros waar onze landgenoot Alexandre Folie in het juniorentornooi verloor van de Taiwanees Tsung-Hua Yang, de latere titelwinnaar. Ik vroeg me toen af wat hij daar deed maar blijkbaar heeft Hordoff in Taiwan een nieuwe poel gevonden waaruit hij het talent is aan het vissen. Hij traint op deze Australian Open immers ook Yen-Hsun Lu, de handige jongen die Nalbandian naar huis stuurde. Maar Taiwanees en Duits-Engels gaat niet zo goed samen en dus veranderde Lu zijn onuitspreekbare voornaam zelf in Randy. Randy Lu.

Wel, Randy Lu speelt vannacht tegen Tommy Robredo in de derde ronde van de Australian Open. Waarmee onze cirkel alweer geweldig rond is.

Cheers,

Filip

Semi Bueno

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Normaliter liepen we nu vrolijk te roosteren door de straten van Melbourne. Maar het (financiële) lot heeft het anders bepaald en stuurde op de koop toe een griepepidemie onze richting uit. Na enkele schijnbewegingen zijn we nu toch nog vol in het gezicht geraakt. Een slagveld. We snotteren even hard als Yanina Wickmayer en Kirsten Flipkens samen. Maar dat is een ander verhaal.

Enkele dagen terug werden we vrolijk verrast door een Bueno-smullende Kristof Vliegen op televisie. We weten niet of een Kinder Bueno echt zo 'bueno' is voor een tennisspeler maar zelf zijn we fan van de lekkernij dus gaan we geen oordeel vellen. Ook niet over het geboden spektakel of de acteerprestatie van Fly - naar verluidt zou Eric Van Looy al geïnformeerd hebben voor zijn nieuwe film? - want zelf hebben we ook 'een verleden' in de reclamewereld.

Diep verborgen in de kluizen hier ten huize liggen foto's verborgen van mezelf in 'lederhosen' (zwarte én rode leren broek) en nog enkele wansmakelijke poses in aangepaste kledij. Reclame heb ik in mijn tijd enkel gemaakt voor Mennen - als ik het me goed herinner -, een soort deodorant. Voor de fotoshoot werd er helemaal nagedaan dat ik net een tornooi had gewonnen en stond te pronken met de beker. Nooit, en zelfs tot op vandaag niet, begrepen waarom ze geen bestaande foto hebben genomen in plaats van mij helemaal nat te maken - zogezegd zweet weet u wel - en daar uren van poseren in te steken. Maar bon, zo werkt het in het reclamewereldje zeker?

De resultaten van de Belgen Down under zijn ondertussen semi-bueno. Mooie uitschieters van Flipper en X-man, pijnlijke afknappers van Yanina en Shark. Kregen wel een sms'je van Wickmayer die zei dat 'de dag dat ze uit deze moeilijke periode zou geraken, er sterker uit zou komen'. Mooi zo. Zou dat ook het geval zijn voor Ana Ivanovic en Fernando Verdasco? Hun prille relatie zou tijdens het tornooi van Brisbane op de klippen gelopen zijn. Toen Verdasco aankwam in Melbourne en men hem vroeg hoe het ermee ging, antwoordde hij dan ook: "Semi Bueno."

Cheers,

Filip

Racket Science

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Dus ja, Novak Djokovic heeft een nieuw wapen. Hij switchte van Wilson naar Head twee weken voor het begin van het seizoen. Beetje krap als u het ons vraagt. De Serviër verloor zijn eerste wedstrijd van het jaar in Brisbane - hij kwam ook te laat aan in Australië en ging de dag voor zijn match negen holes golfen - en stak het prompt op zijn nieuw slaginstrument.

"Ik vind het raar dat hij van racket veranderd in de beste fase van zijn carrière.", zei ene Roger Federer daarover, "Hij zal wel goed kunnen spelen maar als het spannend wordt dan ga je toch een klein beetje twijfel hebben omdat je niet zo comfortabel bent met dat nieuwe racket. Het wordt een grote test voor hem." Ik kan Federer enkel maar bijtreden. Met dien verstande dat de toppers heel vaak met hun racket van merk X naar naar merk Y lopen en vragen van daar een mal voor te produceren, het racket identiek na te maken en dan te overspuiten met de juiste kleuren en hoofding. Veel van de vedetten spelen met van die overspoten handel en niemand die het verschil ziet.

Tennissers zijn nu eenmaal dramatisch kieskeurig als het op rackets aankomt. Het is natuurlijk het verlengde van je arm, hè. Die switch van Djokovic is alsof Lewis Hamilton twee weken voor het nieuwe seizoen zijn McLaren zou inruilen voor een Ferrari. Hij zou ermee kunnen rijden maar het zou toch niet hetzelfde aanvoelen. Vaak heeft zo'n racket in je hand te maken met gevoel. Voor de ene voelt een racket stijf aan, terwijl datzelfde instrument voor een ander net soepel swingt. De ene deelt koeken uit met een bepaald racket terwijl de ander er de bal geen meter mee vooruit krijgt. Het is zoiets persoonlijks - dat de profs dan ook nog eens naar hun hand zetten met kleine aanpassingen aan gewicht, balans, gebruik van extra lood, etc - dat de verschillen tussen racketmerken uiteindelijk enorm worden.

Ik herinner mij dat ik in '96 bij Prince vertrok, mijn gading niet vond bij Donnay - er wel een Djokovic'je mee deed door een belachelijk zwakke Daviscupontmoeting tegen Rusland te spelen met het racket - en uiteindelijk bij Fischer terechtkwam. Vanzelfsprekend veranderde ik van merk omwille van de schone ogen van de Fischer-verantwoordelijke maar ook omdat hun service uitstekend was en ik een Europees contract kreeg. Wel, zowat om de achttien maanden veranderde mijn racket van kleur. Puur om marketingredenen. Alle details en persoonlijke kenmerken bleven daarbij telkens krak dezelfde. En toch voelde dat elke keer anders aan en was het weer aanpassen. Dat ging zover dat we vroegen wat er precies in de verf zat omdat het zo'n groot verschil leek/werd. Om maar te zeggen dat het een gewaagde zet is om je wapen (zo kort op het seizoen) in te ruilen voor een ander exemplaar. En dat je best wat tijd neemt om je aan te passen, als je het doet. Djokovic heeft nog twee weken.

Cheers,

Filip

X-factor

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Ik ging iets over rackets schrijven had ik gisteren beloofd maar het zal voor morgen zijn. Ik ben geen man van mijn woord, ik weet het, maar ik stootte op iets hilarisch en symptomatisch. En kon het niet laten het met u te delen...

Xavier Malisse speelt/speelde vannacht zijn tweede ronde van de kwalificaties op de Australian Open tegen de Zwitser Lammer. Al de mensen met een hart voor de Belgische sport hopen/hoopten natuurlijk op een zege. Dat X-man weer zijn allerbeste tennis zou produceren en de resultaten en het talent zou tonen die in hem zitten. Edoch, dan kom ik het onderstaande tegen en denk ik: Xavier en zijn entourage lijkt me niet (veel) veranderd...

'Not far away, walking out to Court 5 alone, was Xavier Malisse, the 2002 Wimbledon semifinalist who has struggled with injuries for several years. He eventually ended up defeating American Rajeev Ram 7-6(3), 7-6(4), but was sweating a lot and looked a little out of shape. Nonetheless, in the second-set tiebreak, he conjured up a few of the typical “highlight-reel” forehands from his glory days. Always a little temperamental, Malisse was not pleased to be playing on Court 5 with lots of pedestrian traffic going by on one side. After the handshake, Malisse, 28 and ranked No. 201, complained about it to the chair umpire. A man who was presumably his coach and had an American accent said sarcastically to the umpire, “could you arrange to have a marching band walk by, a parade, balloons.” As he and Malisse left together, the X-man gave a big “oh man” sigh of relief while his apparent coach assured him, “you pulled it out when you had to.”' Waarom...(Met dank aan Tom Tebbutt van tennis.com)

Nog een kleine bravo ook voor de dames Neuza Silva en Vesna Manasieva die er in slaagden 4h07 te doen over 6-4, 6-7, 14-12. Ook proficiat aan de scheidsrechter van die kwalificatiematch. Dat was Pascal Maria, de Fransman die vorig jaar Nadal-Federer op Wimbledon mocht doen. Wie't kleine niet eert, is't grote niet weerd...hè Xavier?

Morgen iets over rackets!

Cheers,

Filip

Sluwe Slaven

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Wij togen gisteren dus naar Luik om nieuws te vernemen over Olivier Rochus en de Daviscupontmoeting tegen Polen. Een listig geval, die wedstrijd tegen de 'Polski'. Geen aansprekende namen of rankings bij de tegenstander, geen van enthousiasme overlopend publiek, geen recht op mislukking en veel kans op overschatting.

Dat kwam dinsdag in het 'Maison des Sports' aan de boorden van de Maas ook al tot uiting. Van het lacherig moeilijk uitspreken van de Poolse namen door AFT-voorzitter André Stein tot de foto van Tommy Robredo die prijkte op de plaats van Lukasz Kubot - hun enige min of meer bekende speler godbetert! - in de officiële persbrochure. Het ademde allemaal de sfeer uit van 'deze klusjesman zullen we wel snel even wassen'. Nochtans zijn de Polen niet te onderschatten. Zo blijkt de genaamde Jerzy Janowicz maar liefst een reus van 2m02 te zijn die vorig jaar van Max Mirnyi won in Minsk! (En hij zou ook een aardig stukje vloer kunnen leggen. Sorry, konden het echt niet laten...) Gelukkig dat de AFT -en bondsvoorzitter, Stein en Luc Van Daele, naar Australië zijn afgereisd - tussenstopje van drie dagen in Singapore - om onze spelers persoonlijk te verwittigen en te steunen...

Geheel ander paar mooi gedrapeerde mouwen is het Fedcupduel met Slovakije. Tot voor kort lag onze focus puur toevallig op de eerste twee speelsters - Hantuchova en Cibulkova - van de Slovaakse ploeg. Nu blijkt nummer drie, Magdalena Rybarikova, ook te kunnen tennissen en staat ze mooi te wezen in de halve finale van Hobart. Misschien een nieuw tussenstopje voor onze voorzitters? We zullen, samen met een flinke Belgische aanhang, onze ogen begin februari uitkijken in Bratislava. Puur professioneel, u kent ons.

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat deze post over rackets zou gaan maar dat zal voor morgen zijn. Als voorsmaakje krijgt u wel al deze coverfoto van een andere sluwe Slavische en haar wapen. Jelena Jankovic gaat trouwens binnenkort van racketmerk veranderen. Wij houden u vanzelfsprekend op de hoogte.

Cheers,

Filip

Vriendendienst

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Onze goede vriend Xavier Malisse is er dus niet in geslaagd zich te plaatsen voor de tweede ronde van Sydney. Wij hadden u graag laten weten wat hij daarvan dacht maar X-man liet ons weten dat hij nog wat dingen te doen had na zijn match - slapen? opera? koala's aaien? - en dat we elkaar wel zouden zien in Melbourne.

De pijn! De wonde was al enorm maar nu moesten ze er godbetert ook nog met een gloeiend hete, roestige pook in zitten kerven. Oké, we hebben misschien iets teveel slechte films gezien maar u begrijpt ons punt? Het zit ons hoog - vertel het niet verder aan de vrouw - dat we niet naar Australië kunnen. Gelukkig krijgen we morgen de kans om onze smart te delen met een ervaringsdeskundige. Onze vriend Olivier Rochus zal aanwezig zijn op de persconferentie van de federatie over de aankomende Daviscupontmoeting tussen België en Polen in Luik. Kunnen we meteen vragen hoe het met zijn schouder gaat en of hij al contact heeft gehad met Sharapova over de te volgen therapie. Vermoedelijk gaan ze morgen ook nog de naam van de nieuwe assistent-coach voor Réginald Willems meegeven waarbij Ananda Vandendooren met stip op één staat. De voormalige begeleider van onze vriend Christophe Rochus is gelieerd aan de (Franstalige) federatie, heeft vanuit zijn verleden contact gehad met zowat alle spelers en stoot niet al teveel mensen tegen de borst. Een gedurfde keuze...

Het is hier niet allemaal kommer en kwel evenwel. Handig inspelend op het vrijgekomen Australië-budget vroegen en kregen we de goedkeuring om begin februari onze vriendinnen van de Belgische Fedcupploeg te gaan aanmoedigen in Bratislava. Gezien de kwaliteit en het voorkomen van de tegenstandsters - Daniëla Hantuchova en Dominika Cibulkova, brrrrrr! - zou de temperatuur dat weekend toch nog een beetje tropisch kunnen aanvoelen en gaan we ons nog min of meer down under voelen. Onze f(i)lip flops zijn al gepakt...

Cheers,

Filip

Australian 'snik' Open

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

De laatste dagen begint het te kriebelen. Zeker met deze temperaturen. Ik heb de neiging op mijn hoofd te gaan staan, tracht fictieve vliegen van mij af te slaan, smeer vegemite op mijn boterhammen en begroet de rest van mijn gezin 's morgens met een opgewekte "G'dday, mate!'

De snelle verstaander heeft het al begrepen. De jaarlijkse vertrekdatum richting down under komt dichterbij. Met het subtiele edoch belangrijke verschil dat we dit jaar niet gaan. Krediet -en Belgisch tenniscrisis oorzaken van deze spijtige afzegging. Even gedacht in hongerstaking te gaan, meester Maeschalck voor de kar te spannen, Sporta te verwittigen maar het blijkt een volledige lamlegging van het persorgaan. Enkel een VRT-ploegje en een Waalse collega - die het op een akkoordje met zijn vakantie gooide - zouden zich aan de grote oversteek wagen. Driewerf helaas.

U moet er geweest zijn om te beseffen hoe zalig relax de Australian Open is. Pas op, de laatste jaren is Melbourne Park ook uit zijn voegen gebarsten en overrompeld door het succes. Maar het blijft toch het lievelingstornooi van spelers en media. Dit jaar kreeg het complex dan ook nog een facelift waardoor die ergerlijke spelers niet meer moeten komen schooien in het mediarestaurant voor fatsoenlijk eten. Dat is een grapje natuurlijk. U moest eens weten hoe spelers en pers van elkaar gescheiden worden tijdens de andere grandslamtornooien terwijl ze op Melbourne Park vredig en gezapig naast elkaar kunnen leven. Ik zie me daar twaalf maanden geleden nog in het bord van Serena Williams gluren om te zien wat - en vooral hoeveel - ze opgeschept had.

Ook de Heineken Beer garden - op de sponsor na een héérlijk woord - zal weer een verandering ondergaan. 'There will be a wonderful spiegeltent' lees ik op de site. En in die mirrortent komen optredens van circusartiesten en van de verrukkelijke Gabriella Cilmi. De Australian Open is een puur tennisfestival.

Waarbij Australië het beste in een mens naar boven haalt. Na afloop van de Hopman Cup in Perth vroeg Dominik Hrbaty zijn vriendin ten huwelijk met zijn eerste prijs. Dat was een tennisbal met diamanten ter waarde van 14.000 euro. Vriendin accepteerde bal en man. Het kleinood kan u trouwens hier bewonderen in alweer een vreemde videoblogbijdrage van ons aller Serena Williams. Kan u meteen zien hoe ze de Australian Open culinair heeft voorbereid...

Een welgemeende cheers,

Filip

Aandacht! Aandacht!

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Voelt u ook die rush? Dat bloed dat, ondanks de ijskasttemperaturen, toch aan de kook raakt? Het nieuwe tennisseizoen creëert toch wel een 'buzz'. Niet alleen de tennisspelers gaan er weer met volle macht tegenaan. Ook de tennismedia lijken blij dat er weer getennist wordt en dat er dingen gebeuren. Overal knallen leuke sites uit de grond - maar ik ga niet tegen mijn eigen winkel praten :-) - en we worden overstelpt met info. Alsof de tenniswereld wil duidelijk maken: de winterslaap is voorbij! Hallo! Kom maar op met die aandacht!

Nou, wij zijn vandaag nog geen beetje geschrokken van de aandacht die de diep in onszelf verscholen ex-speler nog kreeg. Een mailtje van de federatie of we geïnteresseerd waren om deel te nemen aan de Italia Cup, het wereldkampioenschap voor veteranenteams in Mallorca. Samen met Dick Norman(!), Tom Vanhoudt, Johan Van Herck, Christophe Van Garsse en andere illustere collega's was ik weerhouden in de preselectie van het comité 'veteranen'. Waarvoor dank. Een mens maakt wat mee op zijn oude dag.

Daar het nu al zes jaar geleden is dat ik nog een racket in de buurt van een tennisbaan heb vastgehouden ben ik evenwel niet de geschikte keuze, vermoed ik. Edoch, Mallorca is natuurlijk een uitstekende bestemming om mijn, euh, nieuw tennisseizoen voor te bereiden. Want - ja hoor,daar komt-ie - bij mijn goede voornemens voor 2009 staat ook: trachten te tennissen deze zomer. Een regelrechte comeback als het ware. Of een pathetische schreeuw om aandacht? Wie zal het zeggen?

Op mijn oude tennisclub Diest TC zijn ze alleszins gewaarschuwd. En dan kan ik 'en passant' ook nog wat info opdoen wat wie gaat daar dit jaar interclub spelen? Niemand minder dan Yanina Wickmayer! Het leven kan soms toch ongelooflijk logisch in elkaar steken, hè!

Cheers,

Filip

Alle begin is moeilijk

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Alle begin is moeilijk. U moet het ons niet vertellen. De broeders en zusters down under ook niet natuurlijk. Veelal komen ze vanuit kouwelijke streken neergestreken in het broeierige Australië en krijgen ze gelijk een klop van de hamer. De ene speler verteert die aanslag op het lichaam - indoor/outdoor, temperatuur, vliegreis, jetlag, training/competitie - beter dan de andere maar alle begin is moeilijk.

Ruben Bemelmans en Niels Desein hebben tijd gekregen om zich aan te passen aan de omstandigheden. Niet weerhouden in de kwalificatietabel van Brisbane zitten ze nu al tien dagen met hun vingers en rackets te draaien. Dat is een beetje heel jammer. Doe je die helletocht naar de andere kant van de wereld met in je bagage heel veel goesting, een pak trainingsuren en een trapje om op te stappen naar dat hogere niveau. Moet je die bagage ongeopend laten staan.

Mocht ik de betweter spelen had ik hen afgeraden naar Brisbane te gaan om zich te kwalificeren. Oké, vorig jaar was de cut-off (laatste rechtstreeks toegelaten speler) in de plaatsingstabel van Adelaide nog nummer 307 en hadden ze dus wel toegang gekregen. Maar een nieuw evenement zorgt nu eenmaal voor een zekere vorm van nieuwsgierigheid en dit jaar kozen veel spelers om een kijkje te gaan nemen in Brisbane en verscherpte de kwalificatietabel naar ATP 227. Terwijl mocht in Chennai nummer 1486 van de wereld als laatste zich trachten te plaatsen voor de hoofdtabel en konden in Doha zelfs enkele dubbelspelers meedingen naar een ticket voor de maindraw. Ach, je moet altijd een beetje geluk hebben en alle begin is moeilijk.

Dat moet Pat Rafter ook gedacht hebben. Die kwam in het begin van de week zijn eigen arena in Brisbane inspelen met een wedstrijdje dubbel gemengd. Met hem aan de opslag riep de overijverige lijnrechtster opeens een voetfout voor één van zijn eerste services. Consternatie. Dat gevolgd werd door hilariteit. Want ook op de tweede opslag van Rafter zag de lijnrechtster een voetfout van de Australische halfgod. Dubbele fout tot gevolg. In een demonstratiematch. Omdat juist altijd juist is gooide de lijnrechtster er nog een derde (opeenvolgende!) erachter aan. Rafter ging uiteindelijk een meter achter de baseline staan om geen vierde voetfout aangesmeerd te krijgen. Ach, ook voor de lijnrechters is, na zo'n winterpauze, alle begin moeilijk.

Om iedereen wat op te vrolijken, hier wat Nieuw-Zeelandse humor, want dat is de volgende bestemming voor Bemelmans en Desein.

Cheers,

Filip