Van haar noch pluim

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Elke dag wordt het smeuïger, de verhalen rond Andre Agassi. Vandaag kwam uit dat de Amerikaan een groot deel van zijn carrière met een toupet speelde. De avond voor de finale van Roland Garros in 1990 (die hij zou verliezen tegen Andres Gomez) viel zijn haarstuk bij het douchen uiteen. In paniek belde Agassi zijn broer en toeverlaat Phil die het boeltje uiteindelijk terug aan elkaar hechtte met haarklemmetjes. In de opwarming voor de finale had Agassi constant schrik dat zijn toupet op het gravel zou belanden. Dat hou je toch niet voor mogelijk?

Heeft iemand Andre Agassi ooit wel gekend, is dan de vraag. Natuurlijk was hij zeker in het begin van zijn carrière vooral een 'product'. Gefabriceerd door handige marketingjongens en kledinggigant Nike, afgeschermd door managers en begeleiders. De eerste keer dat we in 'contact' kwamen met Agassi was in 1993 op het tornooi 'Conde de Godo' in Barcelona. Op een bepaald moment was er een volksverhuizing aan de gang in de buurt waar wij stonden. Tientallen bodyguards trachtten een speler naar zijn traininsgbaan te begeleiden. Het was Agassi. We hebben hem die week één keer in de Players Lounge gezien. Eén keer. Ook op het hotel, het poepsjieke 'Rey Carlos', vlakbij het stadion van FC Barcelona, zijn we nooit op hem gebotst. Wel hoorden we de verhalen dat er elke avond hamburgerdozen of verpakkingen van Pizza Hut gevonden werden aan zijn kamerdeur. Hoorde allemaal natuurlijk bij zijn 'rock and roll'-bestaan. Hij kon zich dat permitteren.

Eigenlijk kende niemand Agassi echt goed, buiten enkele vertrouwelingen. 'Image is everything', was de befaamde reclameslogan van cameraproducent Canon die hem groot heeft gemaakt. Dat blijkt vandaag nog veel meer. "Ik ben geen showman, ook al kwam ik uit Las Vegas en kleedde ik me opvallend. Ik was ook totaal geen punkrocker.", schrijft hij in zijn biografie, "Ik hield van blanke, kitscherige pop. Ik ben fan van Barry Manilow en Richard Marx."

Verbazingwekkend hoe iedereen zich laten meeslepen heeft door dat imago, ons opgesolferd door een stelletje jongens in maatpak en, het moet gezegd, goed uitgedragen en gecultiveerd door Agassi himself. Eén stem hebben we nog niet gehoord in heel dit verhaal: die van Pete Sampras. Hoe moet die zich nu voelen bij deze onthullingen? Jarenlang waren ze elkaars rivalen, werden ze tegen elkaar uitgespeeld. Sampras werd zelfs als saaie piet gecatalogeerd, omdat dat mooi te verkopen was tegenover het blitze tennis en karakter van Agassi. Nu blijkt dat een groot deel daarvan gestoeld was op leugentjes.

In 1994 en op aanraden van zijn toenmalige aanstaande bruid Brooke Shields heeft Agassi zijn toupet overboord gegooid. Natuurlijk werden er bij zijn eerste optreden in Australië - oorbelletje, bandana, piratenbaardje - vragen gesteld maar elke opmerking over zijn haar werden met norsheid beantwoord. Agassi was uiteindelijk zijn wilde haren ook nog niet kwijt, zo blijkt wel uit zijn druggebruik in 1997...

Cheers,

Filip

Melk

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Daar zijn we toch even van onze melk. Andre Agassi bekent in zijn binnenkort te verschijnen biografie 'Open' dat hij in zijn carrière methamfetamine ('crystal meth') heeft genomen. Meer bepaald in 1997. Meer nog: hij testte positief maar maakte zich ervan af met een leugentje om best wil. Hiermee maakt hij ook komaf met een lang geheimgehouden 'gevoel' in de kleedkamers. 

Met ongeloof werd in die periode naar de altijd voortjakkerende dribbelpasjes, de wijde ogen en het onvermoeibare ritme van de Amerikaan gekeken. Naast de baan was Agassi iemand die op zijn eigen leefde, in een cocon afgeschermd van alles en iedereen. Af en toe kwam hij wel in de kleedkamer en dan was hij eerder erg rustig. Het verschil met de speler op de baan - vooral zijn blik - was soms/vaak frappant. Hoe geregeld we dat aan familie en vrienden verteld hebben, kunnen we niet meer tellen.

Iedereen sprak er in omfloerste termen over maar niemand durfde zijn mond echt open te doen. Er deden wel verhalen de ronde, maar dat is van alle tijden. Uiteindelijk ondergingen we ook toen al regelmatig dopingcontroles maar ook daarvan werd gezegd dat er flink wat gevallen in de doofpot terechtkwamen of met de mantel der liefde werden bedekt. Hoe anders kan je verklaren dat het Agassi volstond om een brief (!) naar de ATP te schrijven waarin hij zei dat hij een besmette cocktail (!) had gedronken waardoor hij positief testte. Laat ons niet naïef zijn, het zal de ATP wel goed uitgekomen zijn om dat leugentje van één van de uithangborden van hun circuit 'te geloven'.

Deze revelatie gaat vanzelfsprekend zijn biografie doen verkopen. We weten daarom niet of het een geheide zakenmantruc is of een werkelijke openbaring van iets dat al lang op zijn ziel rust. Hijzelf ziet het vooral als dat laatste terwijl hij er uiteindelijk toch nog een goeie tien jaar mee heeft rondgedraafd. Natuurlijk zat hij in 1997 in een donkere periode van zijn leven en loopbaan, wat hem een alibi verschafte om het te doen. Door het in die periode te situeren - een annus horribilis waarin hij amper een match won en tot de 141ste plaats op de wereldranglijst wegzakte - ontheft ook zijn andere successen van een zweem van twijfel. Bovendien gaat het hier om een drug en geen prestatieverbeterend middel. Maar bon, als je het hoogst verslavende en gevaarlijke 'crystal meth' aandurft...

Voor ons tuimelt Agassi nu wel een klein beetje van zijn voetstuk. Hoe sympathiek we hem blijven vinden en wat een prachtige persoonlijkheid hij ook ontwikkeld heeft. We hebben nooit tegen hem gespeeld in die periode - kwamen er in 1998 wel twee keer dichtbij - maar vinden het niet juist dat hij de boel 'belazerd' heeft. Zowel Agassi als de ATP waren toen trouwens volgens de kleedkamers 'verdacht'. En nu wordt dat gevoel enkel maar versterkt. Dat geeft een bittere nasmaak.

Nog deze anekdote: in augustus 1998 speelde België in Indianapolis de kwartfinale van de Davis Cup tegen Amerika. Na onze ploeg trainden de Amerikanen en Agassi. De toenmalige bondsvoorzitter wilde die oefensessie bijwonen maar werd de toegang geweigerd. Niemand mocht het stadion in. Op zich al vreemd. Langs een achterpoortje glipte hij toch binnen. Nu nog zien we de bondsvoorzitter verontwaardigd en ontsteld even later terug binnenwaaien. "Nooit meegemaakt zoiets.", zei hij. Agassi zou een 20-tal minuten als een wildeman ballen uit het stadion gejaagd hebben. Zonder ophouden, zonder reden. Puur afreageren. Bizar. De dag erna won hij met driemaal 6-2 van Christophe Van Garsse.

Enkele dagen later kwam Agassi op ons af in de Players Lounge van Washington en begon hij geheel sympathiek - en voor de eerste keer sinds we op de tour waren - een gesprekje met ons. Sindsdien waren we fan.

Cheers,

Filip

België boven

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Zaterdag waren wij getuige van een sublieme 'Massive Attack' in de Lotto Arena van Antwerpen. Het hele weekend waren er echter massieve aanvallen van de tennissende Belgen overal in Europa. Een ronduit schitterend weekend voor ons kleind tennislandje. Xavier Malisse die met zijn titel in Orléans terug in de top 100 kruipt. Olivier Rochus die zeer sterk speelde in Stockholm en opniew compleet onder de grote jongens vertoeft. De youngsters Desein en Mertens die een Future-titel behaalden. Yanina Wickmayer die op karakter en op haar tandvlees tot in de halve finale van Luxemburg meegaat. Kirsten Flipkens die op datzelfde tornooi uitstekend tennis laat zien. En dan had Kim Clijsters nog in een mindere dag en traint Justine Henin heel hard voor een comeback. Het kan niet op.

We zijn vooral blij voor de mannen. Spelen al sinds die terugkeer/aankondiging van Clijsters en Henin een heel seizoen de tweede viool. Werken nochtans even hard bij veel meer concurrentie. En laten zien dat a) ze nog kunnen tennissen en b) dat heel veel afhangt van blessures. Malisse was anderhalf jaar uit met polsproblemen, Rochus speelde twee seizoen met een gekwetste schouder alvorens hij zich liet opereren. Kristof Vliegen zat weer heel mooi in de top 50 toen zijn rug opspeelde terwijl Steve Darcis nog steeds/opnieuw last heeft van zijn ontstoken voet waardoor hij de laatste tijd een beetje achter zijn beste vorm aanholt.

Niettemin dingen ze nu al jaar na jaar een keigoed resultaat af in de breedte. Constant drie tot vijf mannen in de top 100 hebben geeft een kleine talentvijver als België toch een stevige reputatie. Dat staat apart van de wereldklasse van Clijsters en Henin en superdoorbraak van Wickmayer. Het gaf ons land zelfs een eervolle vermelding in de open brief die Lleyton Hewitt enkele dagen terug op zijn website postte. Down Under wordt er vandaag een nieuwe federatievoorzitter gekozen en Hewitt steekt daarbij zijn 'politieke' nek uit. Hij meent dat het tennis in Australië terug naar de basis moet waarbij de kinderen/mensen moeten aangespoord worden om te tennissen. Zo vergroot je de vijver en de kans op het vangen van een mooie goudvis.

"Het gaat niet over de Australian Open en hoeveel geld we daarmee kunnen verdienen.", schreef Hewitt, "Of hoeveel geld we aan spelersontwikkeling spenderen. Kijk naar de andere grandslamlanden: Engeland, Frankrijk en Amerika. Van die drie doet Frankrijk, en in iets minder mate Amerika, het goed. Spanje, Rusland, Argentinië, Tsjechië, Servië, Duitsland en België hebben geen grandslamtornooien en hun federaties hebben geen gigantische budgetten voor spelersontwikkeling. Wat is dan de reden van hun succes? Twee factoren: de sterkte van het tennis aan de basis en de honger naar succes."

Voilà! Het mag wel eens gezegd worden. Zowel de federaties in België, de privé-scholen als de spelers persoonlijk doen het uitstekend op een internationaal niveau. Wij zijn absoluut fier van (een tennisvolgende) Belg te zijn. Op naar de volgende massieve aanval!

Cheers,

Filip

(Oude beroepen) in de schuur

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

We waren deze morgen ontsnapt aan onze kelder (de persruimte van de BGL Open) in Kockelscheuer door even de stad te gaan verkennen. Veel Japanners maar ook gezellig, knus en pittoresk. Net zoals het tornooi dus. Kwamen we onderweg Brian Lynch met dochter en nanny toch niet tegen zeker. Zou die eigenlijk al even getwijfeld hebben aan die comeback van zijn vrouw, en zijn rol in de schaduw daarbij? Weet niet of het zo jolig is om een week in het grijze Luxemburg door te brengen zonder al teveel om handen te hebben. Deed ons onwillekeurig terugdenken aan Pierre-Yves Hardenne en zijn 'leeg bestaan' aan de zijde van Justine Henin. Maar zover zal het wel niet lopen binnen de familie Clijsters zeker? Zeker niet met de jolige Jada in het getouw. 

Justine bracht gisteren een bezoekje aan Kockelscheuer. Het tornooi stond niet op zijn kop maar bij de handtekeningsessie was het toch even drummen en duwen. Daarbij mochten zelfs wij nog wat blaadjes signeren. Gecombineerd met de interviews die we vandaag aan de lokale dagbladen hebben gegeven brengt dat bijna het gevoel van een comeback teweeg...nu nog een tennisracket vastpakken en de speculaties kunnen beginnen.

De hele week werd er op het mannencircuit hevig gespeculeerd over wie die twee snoodaards waren die het aangedurfd hadden om twee meisjes van plezier uit te nodigen op hun hotelkamer en door de Zweedse politie - raar land waar prostitutie blijkbaar niet gedoogd wordt - op heterdaad betrapt werden. Tot Joachim 'Pim Pim' Johansson in zjn blog zo sympathiek was om Ernests Gulbis met de vinger te wijzen. In de Argentijnse pers lieten ze ondertussen de naam Juan 'Pico' Monaco vallen. Een schande dat die mannen een beroep deden op twee uitoefenaars van het oudste beroep ter wereld. In onze tijd gebeurde dat nooit. In onze tijd werd er ook nooit gelogen.

Het zijn geen leugens als we u vertellen dat het voortbestaan van de Koddaert Ladies Open aan een zijden draadje heeft gehangen. Het (misschien wel iets te) fenomenale ITF-tornooi in Torhout heeft op het nippertje een nieuwe, sterke partner gevonden en zal dus ook volgend jaar plaatsvinden als 100.000 dollar tornooi. Prachtig!

Wij zitten ondertussen terug knus in de kelder. Om het tweede oudste beroep ter wereld uit te voeren. Spannend!

Cheers,

Filip

(Geld) in de schuur

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Gisteren met enkele collega's er toch nog in geslaagd de Players Party af te sluiten, mits wat biergebruik. We hadden daarbij een enorme déjà-vu. Tien jaar geleden frekwenteerden we vergelijkbare avonden die ons persoonlijk als vrij tenenkrullend overkomen. Gisteren speelden een bende 'halve garen' - 'Al Dente' genaamd - ten dans op de spelersavond. Klassiekers zoals 'Volaaaaare' werden op plastieken maar vooral iets te luide wijze naar voren gebracht terwijl de dansvloer krampachtig werd bevolkt door een deel ietwat enigmatisch swingende 40-ers. Tja, op welke tornooiavond hadden we dat nog niet gezien?

We stelden ons gisteren ook de vraag hoe een klein clubje als de schuur in Kockelscheuer er in slaagde om zo'n tornooi op poten te zetten. Veel vrijwilligers, zo blijkt, een dikke hoofdsponsor en goede relaties in het tennismilieu zorgen voor een succesvolle combinatie. Daarbij hebben ze wel wat (geld) over om vedetten naar hier te halen. Morgen komen zo Justine Henin en Carlos Rodriguez een seminarie en Kids Clinic verzorgen.

De allergrootste vedette hier in Luxemburg blijft natuurlijk Kim Clijsters. Zag er gisteren bijzonder goed uit in haar Players Party outfit. Wel een beetje hees, kinderziekte overgenomen? Het zal de pret niet bederven vanavond tegen Meghan Shaughnessy. We rekenen op een uur wedstrijd zodat we de knaller tussen Olympiakos en Standard nog kunnen volgen in ons hotel. We durven er geld op verwedden dat onze club er iets gaat rapen. Een pandoering bijvoorbeeld...

Yanina Wickmayer was gisteren zo vriendelijk om ons nog even wat tijd toe te delen. Zij twijfelt als seizoensbegin voor 2010 tussen Auckland en Brisbane, daarna volgt zeker Sydney en de Australian Open. Vermoedelijk zal het als start Nieuw-Zeeland worden. "Maar daar komen verschillende zaken bij kijken die IMG voor mij regelt.", zei Wickmayer. Zou het kunnen dat het hier over nullen en komma's gaat?

Nu is het eerst nog even tijd voor Kirsten Flipkens. Speelt tegen Ursula Radwanska. Mooi meegenomen voor Sabine Appelmans. Kan ze meteen de tegenstand monsteren voor de Fed Cup-ontmoeting met Polen in februari van volgend jaar. Met die scouting kan ze volgend jaar de Polen misschien de rekening presenteren...

Cheers,

Filip

In de schuur

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

We zijn neergedaald in Kockelscheuer, Letzemburg. En u ziet, wij zijn al volledig aangepast aan de lokale taal en gewoontes. Het scheelt wel een beetje, zo van de U.S.Open naar Luxemburg afdalen. In de een tennishall in 'the middle of nowhere' wordt hier toch al ettelijke jaren lang een zeer degelijk WTA-evenement gehouden. Het is grappig om de speelsters hier door de club zien struinen. Om de 'sterren' van het tornooi op plastieken stoeltjes in de 'VIP' - ander deel van de tennishall - hun interviews te zien geven. En het is grappig om zelf in de kelder van het gebouw te zitten waar er geen gsm-ontvangst is. Nu, vandaag vinden we dit nog grappig, op zaterdag praten we nog eens...

Vanavond openen Kim Clijsters en Kirsten Flipkens min of meer het tornooi. De Molse won daarnet haar laatste ronde van de kwalificaties van de veertienjarige (14!) Russin Yulia Putintseva. Een kleine driftkikker die Putintseva - geen familie van de President, vermoeden we. Ging na elk gewonnen punt zo tekeer dat ze op een bepaald moment een waarschuwing, en in de tweede set een strafpunt, kreeg aangesmeerd van de scheidsrechter omwille van het onsportieve gedrag. Maar houdt die Putintseva toch maar in het oog. Er stond een stel bewonderenswaardige benen onder dat driftige hoofd. Die gaat nog van zich laten horen.

Daniëla Hantuchova heeft dat al gedaan. Staat ondertussen tien (10!) jaar op de tennisbanen als prof maar denkt er nog niet aan het racket in de kast te leggen. Ze is wel een bevoorrechte getuige om de evolutie van het vrouwentennis te becommentariëren. "Het is veel moeilijker geworden.", zei Hantuchova, "Misschien niet zozeer op technisch gebied maar vooral op het fysieke vlak. Iets dat ik zeker niet toejuich. Alle techniek, touch en tactiek is haast uit het hedendaagse tennis verdwenen. Er wordt zo hard geslagen dat het niet meer te controleren valt. Bovendien is de concurrentie in de breedte geweldig toegenomen. Niet zozeer aan de top misschien maar algemeen is het niveau gestegen. Je moet nu telkens op je hoede zijn vanaf de eerste ronde."

Caroline Wozniacki is één van de meisjes die voor die grotere concurrentie op de tour heeft gezorgd. De Deense tiener speelt daarbij ook nog verzorgd tennis en rolt niet (al) teveel met haar spierballen. Ze vertelde ons en enkele collega's hoe ze in haar jeugd aan allerhande sporten deed. "Ik voetbalde heel veel. (Papa Wozniacki was een voetbalprof in Denemarken,)Vooral bij de jongens omdat er geen meisjesploegen bestonden. Daarnaast deed ik ook veel aan zwemmen, handbal, badminton, speelde ik piano en zong ik in een koor. Maar eigenlijk wil je me niet horen zingen, hoor." Van de Belgische jury, wij, krijgt Wozniacki nochtans het maximum van de punten.

Straks met de kippen op stok hier in Kockelscheuer. Valt ook niet veel aanders te doen. 

Cheers,

Filip 

Lounging

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

De lounge. Altijd wel een mooi woord gevonden. Klinkt gesofisticeerd, tikkeltje elitair - het clubgevoel - en we waren ook altijd al fans van de muziek - Lounge music - die erbij hoorde. Op tennistornooien zijn de Players Lounges geweldig veranderd sinds de oertijd (toen wij er nog frekwenteerden). Veel uitgebreider en ruimer geworden. Tornooien snapten dat spelers er het grootste deel van hun tijd in doorbrachten en dus de kwaliteit van een tornooi gingen meten aan de hand van de hen voorgestelde Players Lounges.

Verrast het u dat het tornooi van Indianapolis in onze tijd zo'n acht keer na elkaar tot tornooi van het jaar werd uitgeroepen? In Indianapolis valt niets te beleven maar ze beschikken er wel over één van de grootste spelerslounges ter wereld. Een volledige indoorhall staat ter beschikking van de tennissers en hun bijzitters. Ruimte te over dus waardoor je niet op elkaars lip moet zitten. Computers, een biljartafel, 'flippers', een apart cinemazaaltje en een prijsuitreiking waarbij zomaar eventjes een Harley Davidson werd weggeschonken. Alstublieft.

Het tegenovergestelde bestond evenwel ook, hoor. Op het tornooi van Toronto - toch een Masters Series - werden we allemaal samen gepropt in een kruipkot waar je niet meer kon stappen omdat alle tennistassen heel het lokaal in beslag namen. Geregeld kwamen we ook een in kamertjes terecht waar één lokale televisie 'de ontspanning' moest voorstellen. In Oost-Europa bestond het voorradige voedsel vaak uit water en yoghurt. Een aparte (lege) tent deed ook, zeker op de kleinere evenementjes, geregeld dienst als spelersonderkomen.

Maar de laatste jaren maakt men er blijkbaar echt werk van, getuige het verslag van ervaringsdeskundige Dick Norman uit Shanghai. Ook wij zagen met onze eigen ogen hoe het eraan toegaat tegenwoordig. Vorige week vrijdag zaten we in Mons voor de kwartfinale van Xavier Malisse. Daar het al tegen twaalven liep nodigde hij ons uit om even te babbelen in de Players Lounge van de Ethias Trophy. Niet vergeten dat het tornooi in Bergen vorig seizoen tot beste challenger ter wereld werd uitgeroepen. En dat met de concurrentie van 161 andere challengers!

Toen we de Players Lounge zagen wisten we waarom. Veel ruimte, veel ontspanningsmogelijkheden en het restaurant om de hoek, waardoor eten en drank constant bereikbaar zijn. De liefde van een tennisspeler gaat deels door zijn maag en deels door zijn ontspannen geest. Logisch toch.

Rafaël Nadal zit momenteel nog in Shanghai. Misschien heeft hij die fabuleuze truc hiernaast daar wel in de Player's Lounge ingeoefend? Wij nemen het alleszins dit weekend tegen hem op in onze eigen lounge. We moeten alvast geen schrik hebben om over een tennistas te struikelen.

Cheers,

Filip

Hey!

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Hey! Excuseer ons als we een beetje opgedraaid klinken maar we gaan vanavond in Vorst nationaal naar de beste rockgroep aller tijden kijken en zijn er volledig klaar voor. Mocht u zich ook op dat concert bevinden, als u een ietwat flauwvallende en geweldig vals meezingende overjaarse puber ziet, dat zijn wij.

We moeten ons dus niet anders gedragen dan in ons vorig tennisleven. By the way: we zagen The Pixies achttien jaar geleden toen we zelf achttien jaar waren op Werchter en speelden dat jaar ook de kwalificaties van het BIC (Belgian Indoor Championships) in Vorst Nationaal. Hoe rond kan een cirkel eigenlijk zijn?

Maar goed we gingen het over de gedragingen van de mannen hebben op de tour. Mark Philippoussis bijvoorbeeld. Zo blut als een mens maar blut kan zijn en daarom is de Australiër momenteel zijn zevendertigste verloving - voorlopig met Jennifer Esposito (actrice uit 'Spin City') - aan het verkopen aan de boekskes. Voor 125.000 euro mag u alles op de gevoelige plaat gaan vastleggen, naar het schijnt.

Zijn landgenoot Lleyton Hewitt viel dan weer zijn overste Geoff Pollard af bij de voorzittersverkiezingen op de Australische tennisbond. Pollard zit al negentien jaar op die stoel maar ineens vindt Hewitt het tijd voor 'change'. En hij ondersteunt meteen maar de kandidatuur van Paul McNamee met wie hij de afgelopen jaren - toen McNamee nog tornooidirecteur was van de Australian Open - steevast overhoop lag over de snelheid van de banen op Melbourne Park. De rechtlijnigheid van een tennisspeler.

Dit is oktober en dus moeten de verhalen over een te lang seizoen natuurlijk weer losbarsten. Andy Roddick en Rafaël Nadal waren de woordvoerders van dienst. Ze uitten hun ongenoegen op dezelfde dag dat werd bekendgemaakt dat ze hun seizoen starten op 3 januari in Abu Dhabi op een exhibitietornooi waar belachelijk veel knuiten te verdienen zijn. Ach...

Meer respect dan voor Michael Llodra die dacht besmet te zijn met de Mexicaanse griep en daarom na zijn wedstrijd tegen Tommy Robredo in Peking prefereerde geen hand te geven aan zijn tegenstander en de scheidsrechter. Meer zelfs, ze kregen beide van Llodra een desinfecterend product om zich te reinigen. Bravo!

Ook Sam Querrey was voorkomend. De Amerikaan die in Bangkok door een glazen tafel viel en zijn onderarm flink openhaalde 'twitterde' enkele dagen terug: "My physical therapist is a super hot South American woman. The pain is worth it."

Hey, boys will be boys...zoals u ook vanavond zal kunnen merken.

Cheers,

Filip

Droom

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Een hoestbui waarbij horen en zien verging loodste ons vannacht uit onze slaap en in de zetel. Daar kregen we één van de meest bizarre dromen. We bevonden ons op een groot (grandslam)tornooi en in dezelfde (mannen)kleedkamer als Yanina Wickmayer en Kirsten Flipkens. Dat zorgde voor een beetje een ongemakkelijke sfeer toen wij de douches gingen opzoeken. We zullen toch even op de bijsluiter moeten lezen wat de bijwerkingen van onze medicatie is want dit soort hallucinaties kan niet gezond zijn...

Soit, we waren gisteren uitgenodigd op de voorstelling van de Women Tennis Trophy in Charleroi, waarbij de organisator zijn democratische prijzen, euh, aanprees. Nu, 35 en 40 euro voor twee vrouwenwedstrijden vinden wij niet van de poes. Hetzelfde geldt trouwens voor de Diamond Games in Antwerpen: 30 euro betalen om boven in de nok van het Sportpaleis rechtstaand naar vrouwentennis te kijken... men moet goed (tennis)gek zijn. Maar bon, we waren eigenlijk in Charleroi om naar Carlos Rodriguez te luisteren.

De Belgo-Argentijn was erg open over de moeilijkheden voor hem persoonlijk om terug op de tour te trekken. Familiaal is het een serieuze opoffering nadat hij ruim anderhalf jaar in relatief comfort heeft geleefd met zijn gezin. Wijzelf kijken al een beetje op tegen de vele verplaatsingen volgend jaar, voor Rodriguez zal het niet anders zijn. Er werd hem dan maar gevraagd of hij Justine op termijn alleen op tornooi zag vertrekken. Een veelbetekend lachje kwam op zijn gezicht. "De eerste jaren zie ik dat niet direct gebeuren.", zei hij, "Daarna zou ik het wel willen. Dat ik enkel erbij ben op de belangrijke tornooien ofzo. Probleem is dat voor Justine elk tornooi belangrijk is."

De twee zitten in volle voorbereiding op hun rentree (hoogstwaarschijnlijk in Brisbane) en onderstreepten nogmaals hun professionallisme. "We hebben nog een accentje verlegd op de service.", aldus Rodriguez, "Gewerkt aan de biomechanica zodat haar schouder nog wat meer ontlast kan worden."

De toptrainer was wel verrassend behoudend. "Ik ben optimistisch maar ook realistisch. Ik zie haar comeback over een periode van 4 à 5 jaar. Ik weet niet of we direct betaald gaan krijgen voor onze inspanningen. Ik wil vooral dat Justine eind 2010 goed is, en  haar top bereikt in 2011 en 2012. Als ze vanaf het begin goed is, is dat natuurlijk oké voor mij, maar ik steek er mijn twee handen niet voor in het vuur."

Het vizier blijft vanzelfsprekend op die ene ontbrekende grandslamtitel in Wimbledon gericht. "Dat was waarschijnlijk een belangrijke factor voor haar comeback.", wist Rodriguez, "Maar de plaats waar je het eerst heel dicht bij het succes staat blijft vaak onbereikbaar achteraf. Justine speelde de finale op Wimbledon in 2001 maar heeft nog steeds die titel niet. Kim Clijsters deed hetzelfde op Roland Garros (2001). Bovendien zijn er veel spelers die nooit hun droom verwezenlijkt hebben: Ivan Lendl bijvoorbeeld. Tja, en Justine en ik verschillen nog altijd van mening over die voorbereiding op Wimbledon. Ik wil niet dat ze Eastbourne speelt en zij denkt daar nog steeds anders over. Dus ik weet nog niet hoe we het gaan aanpakken."

Indien nodig hebben wij wel bepaalde medicatie om die droom te beïnvloeden...

Cheers,

Filip

Bergen verzetten

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

We zijn er dan toch geraakt. Nog steeds met een aangetaste keel - we hebben zelfs al wat last van een dikke nek - maar uit sympathie voor de slachtoffers van orkanen Kim & Justine hebben we ons toch maar aan de oversteek gewaagd. We betrappen onszelf er zelfs op dat we ietwat meewarig tegen dit evenement aankijken. Oké, het is in een uithoek en oké, het is ons eerste uitje na de U.S.Open maar dit is wél het beste challenger-tornooi ter wereld. Bovendien zaten er vijftien spelers uit de top 100 in de tableau, is dit het grootste mannenevenement in België en waren we vorig seizoen maar wat blij dat we de activiteiten in de Mons Expo konden gadeslaan. Wat de afgelopen zes maanden doen met de tennisverslaggeving!

Het is niet evident om een tornooi van dit kaliber te verkopen in slechte (Belgische) tennistijden. Het is misschien nog moeilijker om dit evenement te verkopen in gunstige tennistijden. De tv-zenders hebben al min of meer afgehaakt - al wordt er dit weekend wel uitgezonden op Exqi - en ook de journalistieke belangstelling is tanende hier in Mons. De lat is hoog gelegd door onze twee vrouwelijke wereldvedettes. Alles wat zich daaronder bevindt blijkt ineens van minder belang. Bovendien worden budgetten en energie vrijgehouden voor het volgen van de orkanen Kim & Justine volgend seizoen.

De publieke belangstelling is best aardig. Helpt natuurlijk als de Belgen het ook aardig doen. Steve Darcis bijvoorbeeld. Die te voet naar de Mons Expo kan komen. Woont op een 'lob lifté', zoals ze mooi in het Frans zeggen, van dit betonnen complex. Shark stond daarnet 5-2 voor tegen de Franse slangenman Josselin Ouanna. Speelde uitstekend. Kwamen we vader Darcis tegen aan het pissijn. En wij elkaar maar beamen dat Steve schitterend gestart was. "Maar hoelang gaat het duren?", zei papa Darcis, "Want die kerel speelt heel soepel." Komen we buiten en boenk, Darcis verliest zijn service. Altijd oppassen met die waarheden die op het toilet verkondigd worden. Gelukkig kon de Luikse Anderlecht-supporter toch nog die eerste set binnen halen.

Het  blijft een dunne koord waarop die Belgische mannen balanceren. De helft van de ramptoeristen, aangetrokken om de gevolgen van de orkanen Kim & Justine te bekijken, raakt ook daadwerkelijk geïnteresseerd voor de prestaties van Steve Darcis en co. De andere helft van die leken vinden dit maar kattepis vergeleken met de kracht van de orkanen Kim & Justine.

De mannen zullen nog wat bergen moeten verzetten om de aandacht op zich te richten. Misschien beginnen ze er wel aan in Mons...

Cheers,

Filip

Vrouwvriendelijk

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Het is even slikken maar door een keelinfectie zien we tegen een verplaatsing naar Bergen op alsof het beklimming van de Mount Everest zelve is. Nochtans hadden we graag de heren Belgen aan het werk gezien. David Goffin is groter en sterker geworden en bezig aan een opmerkelijk seizoen. Xavier Malisse heeft belangrijke dagen/weken voor zich om zijn carrière 'te redden' terwijl ook de jonge Arthur Degreef - vorige week nog finalist op de Future van Paros in Griekenland - de moeite van het bekijken waard is. Hopelijk zingen ze het nog enkele dagen uit zodat we zonder besmettingsgevaar op het eind van de week de verplaatsing kunnen maken. Ondertussen houden we ons wel zoet met het vrouwencircuit.

U zal het waarschijnlijk wel al aan de smakelijke glimlach op de gezichten van het WTA-personeel gemerkt hebben, ze zien het licht aan het einde van de tunnel. Na een seizoen vol chaos en veel focus op de nummer een positie van Dinara Safina komt alles stilaan terug op zijn pootjes terecht. Serena Williams is opnieuw het nummer een van de wereld en wist daarover met uitgestreken gezicht te zeggen dat dat kwam door haar regelmaat. Williams won buiten de Australian Open en Wimbledon dit jaar geen enkel tornooi. Nul! Regelmaat dus.

Maar goed, met de schitterende comeback van Kim Clijsters en de nakende en vermoedelijk even succesvolle rentree van Justine Henin in het verschiet ziet het er ineens weer heel wat rooskleuriger uit voor de WTA-tour. Vooral ook omdat Maria Sharapova terug op het juiste pad lijkt. In Tokio won ze haar eerste titel sinds haar comeback van haar schouderoperatie. Bovendien staat haar instelling ook terug op punt. Getuige haar reactie (zie filmpje hiernaast) in Tokio op een zoveelste blessurebehandeling van Victoria Azarenka. "Is haar naam Jankovic?", prikte de Siberische sirene naar de referee. In al haar giftigheid kan ze haar humor toch niet onderdrukken. Prachtig!

Caroline Wozniacki kon dan weer niet lachen met haar behandeling in Peking. De finaliste van de U.S.Open was in Tokio één week eerder aangekomen met een virale infectie - wij zitten er voor niets tussen, al hadden we dat wel graag gehad! - en moest daar opgeven. Ze trainde amper één uur de afgelopen week alvorens ze afreisde naar de Chinese hoofdstad. Daar aangekomen vroeg ze aan de tornooidirectie én de WTA om pas op maandag de baan op te moeten. Kwestie van nog een beetje te recupereren en te trainen. Niets van. Zondag match en met 6-0 in de derde set weggetikt door Maria Jose Sanchez en nog iets. "De tornooi-organisatie en de WTA zaten er blijkbaar niet mee in.", schreef Wozniacki in haar blog, "De WTA zou eigenlijk de spelersvakbond moeten zijn maar ze hebben deze week mijn belangen niet verdedigd. Erg ontgoochelend."

Lijkt ons dat Wozniacki volgend seizoen net iets minder opdrachtjes voor de WTA gaat uitvoeren. Ervaring heet zoiets. Clijsters, Henin en Sharapova weten er alles van. Wij kijken ondertussen al uit naar de vrouwentour in 2010. Dat vooruitzicht heeft ons een beetje bij de keel gegrepen. Hopelijk lukt het de Belgische mannen ook nog.

Cheers,

Filip

Gezond

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Onze vijfjarige is terug aan zijn tennislessen begonnen. Hij is, net als zijn vader, geen verstokt tennisser maar doet het net graag genoeg om zich er nog niet tegen te verzetten. Het is blijkbaar in om de kinderen te laten sporten. Het is immers 'gezond'. Wij betrappen onszelf er op dat ook wij dat cliché hanteren om de lichte dwang uit te oefenen. Lang geleden zijn we zelf pas op ons zevende of achtste begonnen met tennis. Omdat zo'n vroege jeugdwerking nog niet bestond en er bovendien maar twee soorten rackets te verkrijgen waren: zware en iets minder zware. We hadden wel haast geen afleiding van televisie, computer of internet waardoor we meer buiten vertoefden en vanzelf meer beweging kregen.

Op ons zevende begonnen we dus met wat tennistraining. Tegenwoordig zitten de betere tennismensjes uit die leeftijdscategorie al aan veertien uur training per week! Dat is onvoorstelbaar, voor ouwe knarren als wij. Is dat noodzakelijk? Blijkbaar wel. In het buitenland zitten ze ook niet stil. Maar waarop baseren we ons? Op die verlichte talenten als Justine Henin, Kim Clijsters of Rafaël Nadal die op hun zestiende op de proftour komen? Of zouden we ons moeten richten naar die honderduizenden die gedegouteerd of geblesseerd onderweg afhaken? In alle andere domeinen van de maatschappij wordt de norm vaak gebaseerd op wat een grote hoeveelheid denkt of doet, in sport wordt er meestal gefocust op enkele wonderelementen.

Nadal zei vandaag dat hij - op zijn 23ste! - al een lange carrière achter de rug had. Zowel Clijsters als Henin hadden een break nodig om zich terug te verzoenen met hun sport. Als die honderduizenden geen voorbeeld zouden zijn om af en toe op de rem te gaan staan en het rustig aan te pakken, kunnen deze enkele wereldsterren dan niet dienen als waarschuwend vingertje? Zelfs deze getalenteerde, supererieure übertennissers geven impliciet toe dat ze misschien iets te vroeg iets teveel gehad hebben. En toch lijkt dit de standaard. In zowat elke sport, hoor. Kijk maar hoe die zestienjarige voetballers Romelo Lukaku en Mats Rits vandaag worden opgevoerd door de media.

Verschillende sporten moeten blijkbaar zo snel mogelijk aan detectie doen om geen goede atleten door de mazen van het net te laten glippen en die 'talenten' aan andere sporten kwijt te spelen. Het is een spijtige tendens die mee gevoed word door de ouders die vaak verblind worden door het geld, de roem of de aandacht. Onder het mom van 'sporten is gezond' wordt een overdaad goedgekeurd.

Heeft iemand eigenlijk nog gehoord van Jan Silva? Die werd als driejarige al getipt als buitenaards talent en verkaste met zijn familie van de States naar Parijs omdat ze daar de beste voorwaarden verworven. Silva is ondertussen zeven jaar, zijn ouders zijn gescheiden en teruggekeerd naar Amerika. Silva zou al een ernstige blessure achter de rug hebben en bovendien last hebben van zijn temperament op de baan. Het zou straf zijn mocht deze kleine tennis-Mozart toch nog de verwachtingen waarmaken. 

Velen zijn geroepen, weinigen uitverkoren. Ook dat is een cliché. Wel eentje dat wij in het achterhoofd gaan trachten te houden terwijl onze koter 'gezond' aan het sporten is...

Cheers,

Filip

En dan nu: weekend

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Voor we u en ons in een welverdiend weekend sturen hebben we nog enkele gedachten die de wereld moeten worden ingezonden. Kwestie van zonder bezwaard gemoed de festiviteiten in te zetten.

Rio de Janeiro krijgt de Olympische Spelen 2016. Gustavo Kuerten herneemt binnenkort de training...

Even uit het oog verloren: er start nog een tornooitje dit weekend...

Daarstraks een aangedane vader Wickmayer aan de lijn gehad. Na afloop van het 30 minuten durende onderhoud met China was onze gsm-rekening ook lichtjes emotioneel...

Over die whereabouts: we hoorden vandaag dat ze bij Kristof Vliegen ook al eens om 06h 's morgens de deur uit de hengsels hebben geklopt. Hadden wij dat nog moeten meemaken: we hadden 1) de hond (60kg) de deur laten open doen 2) de hond ook voor onze plas laten zorgen...

Over Fly: nog steeds niet getraind met zijn kwalijke rug en dat klinkt dus niet heel positief voor de rest van het seizoen.

Malisse wou dan weer niets kwijt over de whereabouts-zaak maar sms'te wel zeer vriendelijk over zijn blessure in Napoli. Kleine hamstringverrekking, hij dacht speelklaar te geraken voor dat kleine tornooitje hierboven.

Om af te sluiten enkele speciallekes uit de Engelstalige wereld. Misschien bent u wel fan van deze groep? Of wie weet heeft u wel zin om hieraan mee te doen? Of ziet u dit wel zitten? Bovendien  verschijnt er volgende week een speciale versie van het magazine 'Body Issue' van ESPN met daarin half -en volledig naakte foto's van een 80-tal atleten. Daaronder één tennisspeelster: inderdaad Justine Henin Serena Williams.

Have a nice weekend!

Cheers,

Filip

Whereabouts

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Dus wij dachten een aangenaam en rustig dagje tegemoet te gaan. In de namiddag stond er wel een fotoshoot gepland voor het blad Feeling. Sabine Appelmans en mezelf moesten een pose nadoen van Steffi Graf en Andre Agassi. (Hun reclame voor Louis Vuitton, als u een voorsmaakje wenst.) Op voorhand wisten wij niet welke pose, anders hadden we hier waarschijnlijk wel eens twee keer over moeten nadenken. Dankzij Sabine en de vlotte crew was het evenwel vrij snel gepiept waarop we onze buik niet meer moesten intrekken en onze borstkas iets minder stoer naar voor konden steken. Gaat dat zien in het december-nummer van de Feeling. De persconferenties van de Fed Cup gaan nooit meer dezelfde zijn. (En nog een geluk dat mijn vrouw mijn whereabouts niet had opgevraagd...)

Maar goed, kwamen we thuis en viel het nieuws van de gemiste dopingmeldingen - of hoe moet je dat noemen - in de bus. Werd het toch nog even pittig. Yanina Wickmayer - toch niet gekend als een ongedisciplineerd iemand - en Xavier Malisse - toch niet gekend als een onervaren iemand - hadden enkele keren nagelaten hun whereabouts door te geven en X-man had ook blijkbaar nog een controle gemist. Een storm in een glas water, was onze eerste reactie.

Wij zijn sowieso absolute tegenstanders van het systeem. Drie maanden op voorhand gaan opschrijven waar je gaat vertoeven is, zeker in het tennismilieu, net iets van het goede teveel. Alles is zo afhankelijk van je vorm, je conditie, de tornooien waar je ingeraakt, je klassement, je reismogelijkheden en de tornooitegenstand dat je, als niet-topper, nooit op voorhand kan zeggen dat je van maandag tot zondag op één plaats gaat zijn.

Nemen we als voorbeeld de immer stabiele en conservatieve Gaël Monfils. Na zijn finale in Metz huurde die een auto naar zijn thuisbasis in Genève. Daar kwam hij aan om 3h 's nachts. De volgende dag nam hij een vliegtuig naar Parijs. Van daaruit vloog hij verder naar Kuala Lumpur. Daar kwam hij blijkbaar op woensdagmorgen aan in zijn hotel. Hij sliep een uur, om dan een uur te gaan trainen en 's avonds zijn eerste ronde te winnen op het ATP-tornooi. EN DIE MOEST DAN NOG TEGELIJKERTIJD HET WADA VERWITTIGEN WAAR HIJ HEEL DIE PERIODE ZAT? Belachelijk toch?

Van de tennissers weten ze toch ongeveer altijd (30 weken per jaar) waar en op welke tornooien die  zitten? Ga dan controleren op die tornooien, wat trouwens al gebeurd. Vraag simpelweg dat ze hun whereabouts invullen als ze langer dan twee of drie weken - vooral in de winter - niet op de tour zijn. Dat moet toch perfect doenbaar zijn? Het is trouwens niet zo dat er elke week een dopingzondaar geklist wordt, dat je het systeem zo rigoureus moet toepassen. Maar ja, in Vlaanderen zijn we nu eenmaal graag heiliger dan de Paus.

Maar goed, een storm in een glas water, we blijven erbij. Zoek op de foto hiernaast maar eens degene die zijn whereabouts niet heeft ingevuld!

Cheers,

Filip