Bubbels!

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Een mens mag al eens gehuldigd worden op tijd en stond. Dus togen wij, één en al fierheid, op zaterdagmorgen naar Wilrijk waar we net op tijd (te laat) kwamen om te zien dat Kim Clijsters en Yanina Wickmayer er a) goed uitzagen en b) de eerste prijs deelden op het VTV-gala. Karl Van Nieuwkerke praatte alles zeer gezwind aan elkaar - Vraag aan Kristof Vliegen: "Is ze nog kwaad?" Fly: "?" KvN: "Die van die Kinder Bueno!" Lachen! - en Armand Schreurs zorgde erg ad rem voor wat commentaar. Het was ronduit geslaagd en dat zeggen we niet omdat we een mooie, en waarschijnlijke lekkere, fles cava en bos bloemen in handen kregen gestopt.

Temeer daar we onze giften na afloop even opzij hadden gezet en bij het vertrek niet meer terugvonden. Hebben wij vijanden binnen de Vlaamse Tennisvereniging? We houden het op een misverstand en kregen van de vriendelijke VTV'ers nieuw exemplaren van beide cadeaus mee naar huis. Dank u zeer daarvoor en op naar de volgende 30 jaar, VTV!

We hadden dit weekend nog meer reden om te glunderen omdat onze voorspelling voor de Masters, op Robin Söderling na, toch vrij juist is uitgekomen. Enkele details - Nikolay Davydenko bleek een Prince -en geen Michael Jackson-fan -waren niet volledig correct maar in het algemeen was het toch, boenk, er op. Bravo voor onszelf.

Het Masters-tornooi zelf bleek ook al een schot in de roos. Goede show, mooi kader, strakke organisatie, bij wijlen stevig tennis. Het evenement zit de volgende vijf jaar gebeiteld in de O2 Arena van Londen. Er was maar één valse noot vond  tornooidirecteur Chris Kermode: "We hadden op voorhand aan de managers van de jongens gevraagd met welk nummer ze graag op de baan zouden komen maar we hebben het moeten afvoeren want sommige aanvragen waren echt wel ongepast." Zoiets zet ons aan het denken natuurlijk. Wie vroeg wat? Maakte het Roger Federer niet zoveel uit, zolang er maar een tweeling (The Bee Gees? The Thompson Twins? The Proclaimers? Tokio Hotel? Bros? Aaaargh) in zat? Kon het nummer 'Self Dissection' van de Zweedse death metal-band Carnage voor Robin Söderling wel maar voor de organisatie net niet door de band? Of vroeg Nikolay Davydenko naar net iets te obscure kolderpolka uit de steppe van Oekraïne? We zullen het nooit weten. Het nummer hiernaast hadden ze anders wel gerust kunnen aanvragen.

Vandaag waren wij immers uitgenodigd om het samenwerkingsakkoord (hoe noemen ze sponsoring tegenwoordig allemaal? Partnerschap? Mecenaat?) tussen Carlos Rodriguez, diens tennisacademies (6th Sense Tennis Academy) en Kidibul, kinderchampagne, te, euh, beklinken. Het gaat een beetje grappig zijn, een beetje maar, als de succescoach volgend seizoen in beeld wordt genomen met op zijn hoofd de pet met het groene draakje. Daar gaan we echter niet de draak mee steken want Rodriguez lijkt, net als zijn pupil eerder al, opener en goedlachser geworden. Al moeten we - net als hijzelf ook aanstipt voor de evolutie van Henin - wel de eerste tornooien afwachten. Hij wist vandaag wel te vertellen dat Henin op 12 december nog een demonstratiewedstrijd speelt in het Egyptische Cairo tegen Nadia Petrova. Hij wist ook te vertellen dat het voormalige nummer een van de wereld goed aan het trainen was en met heel veel goesting op de baan staat.

Wij kunnen daarop maar één ding voorstellen: zet die (Kidi)bubbels al maar gereed!

Cheers,

Filip

1+1 = 3

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Met gepaste trots toonde onze vijfjarige gisterenavond zijn eerste passen op het wiskundige pad. Hij had de cijfers van 1 tot 15 eigenhandig op een blad gekregen. Ze kunnen er niet snel genoeg mee beginnen, dachten wij zo, terwijl wij het complexe geknoei in Londen aanschouwden.

Wat was me dat? Het is elke keer hetzelfde met die Round Robin-toestanden. Niemand gaat er vanuit dat er problemen zijn totdat ineens de tennisgoden ingrijpen en het lot zodanig keert dat alles mogelijk blijkt. In een periode van een half uur waren zowel Juan Martin Del Potro, Roger Federer als Andy Murray gekwalificeerd voor de halve finales van de Masters. Op voorhand was het vrij eenvoudig: bij een zege van Federer gingen de Zwitser en de Schot door. Bij winst van 'Delpo' in twee sets waren de Argentijn  en Murray aan het feest. Maar de goden - en een klein beetje Del Potro en Federer -  beslisten om er een derde set uit te slepen en zo Murray uit te tellen. Want op slag hadden alledrie de spelers twee overwinningen en een 5-4 setverhouding en werd het percentage gewonnen en verloren games belangrijk. Met die 6-3 in de derde set bleek de winnaar van de U.S.Open uiteindelijk net één spelletje voorsprong op zijn Britse rivaal te hebben.

Na een hele namiddag en avond rekenen - Murray vroeg midden zijn match tegen Verdasco aan de tornooireferee of het totale aantal games ook van belang was! - en heel veel geredetwist, regelopvraging en haargekrab kwam dat wel een beetje zuur aan bij de Britten. Vooral ook omdat de twijfel in alle rangen van de O2 Arena te bespeuren was. "Weet iemand hoe het in elkaar zit? Ik denk dat ik audi (out) ben, maar de regels zijn niet al te goed verwoord.", twitterde Murray een half uur na afloop van de laatste wedstrijd. Even daarvoor had Del Potro in de grootste twijfel één van de mooiste zeges uit zijn carrière geboekt.

"Het was bizar.", gaf Federer toe, "Ik vroeg hem: zit je erbij of niet? 'Ik denk het niet', antwoordde hij. Ik hoorde pas dat ik erbij was toen ik aan het stretchen was in de kleedkamer. Het was natuurlijk wel een rollercoaster-match voor diegene met de telmachines in de hand. Maar ik was niet één van hen." Fed Express kon ermee lachen, de Britse pers niet zo. Die insinueerde hier en daar dat Federer de score goed had bijgehouden om zo Murray een loer te draaien. Vergezocht en zeer onwaarschijnlijk. Zeker omdat Federer misschien wel liever Murray tegenover zich zou zien staan in de finale dan Del Potro, tegen wie hij de laatste twee wedstrijden verloren had.

Maar goed, heel die cinema deed ons denken aan het Masters-tornooi bij de vrouwen van drie jaar terug in Madrid. Ook toen werden hersens gepijnigd, haren uitgetrokken, telmachines tegen de muur gekwakt en wiskundeleraars vervloekt omwille van de onduidelijkheid. Vooral toen we ook nog in vreemde talen moest beginnen tellen was het hek helemaal van de dam. Daarom waren we heel blij dat onze vijfjarige gisteren liet zien dat hij in het Frans ook al tot vijf kan tellen. Daarmee is duidelijk het zwaarste achter de rug, nu nog leren tennissen...

Cheers,

Filip

Prins

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Het goede nieuws vanuit Belgisch oogpunt - Clijsters, Henin, Wickmayer, Rochus - is sinds het seizoenseinde flink ondergewaaid door een negatievere berichtgeving. Vandaag kwam daar met het afhaken van de Koddaert Ladies Open (en vooral van geestelijke vader Jean-Pierre Heynderick) een gevoelige tik bij. Oké, het tornooi leefde misschien een beetje boven zijn stand - Transport in open koets of Porsche? Persconferenties met kreeft en Champagne? - maar het was toch wel een juweeltje om te koesteren. De beste Belgische speelsters zijn dit niveau een beetje ontstegen maar voor Kirsten Flipkens bijvoorbeeld had dit toch tot een mooie, jaarlijkse afspraak kunnen uitgroeien. Bovendien was het een geweldig uithangbord voor het Belgische tennis in het algemeen, zeker omdat de ronduit laaiende commentaren de wereld rond gingen.

Nu, Laurence Courtois - die mee de organisatie verzorgde - heeft de armen nog niet laten zakken. De kans zit er nog in dat er volgend jaar op dezelfde Koddaert-club een 50.000 dollar-tornooi voor vrouwen uit de assen van de ter ziele gegane Ladies Open verrijst. Courtois wou eigenlijk tegelijk een mannen -en vrouwentornooi uit de grond stampen en maakt zich sterk dat ze in 2011 zeker iets voor de mannen op touw gaat zetten. Die daadkracht kunnen we enkel maar toejuichen. Hopelijk zien de potentiële sponsors het ook zo positief in.

Dat de crisis veel mensen in het tennismilieu treft zou je niet zeggen als je de exuberante tennisshow in Londen deze dagen aanschouwt maar niet iedereen is aan het feest. Nikolay Davydenko, nummer zeven van de wereld, krijgt bijvoorbeeld geen bonusje van Prince om met hun rackets aan te treden. "Omdat Prince geen geld meer heeft.", verduidelijkte 'Kolya', "Crisis, hè. Ik weet dat Prince alles op Sharapova zet waardoor er voor de anderen niets meer overblijft. We gaan zien voor het volgende seizoen of ik bij hen blijf of niet. Maar ik heb de voorbije vier jaren altijd goed gespeeld met Prince. Misschien houd ik mijn rackets nog, maar dan zonder contract."

Vijftien jaar geleden speelden wij ook al met Prince en was er ook geen geld voor een speler met hetzelfde profiel als Davydenko. Ahum. Pat Rafter ging toen met alle aandacht en poen lopen. Onbegrijpelijk toch?

Gelukkig dat we vorig weekend even konden zwelgen in welverdiende nostalgie. In 1997 mochten wij na onze halve finale op Roland Garros even handjes schudden met Prins Filip, die speciaal was overgekomen. We hadden hem tijdens de wedstrijd niet zien zitten - we zagen amper onszelf zitten in die match - en waren dus enigszins verbaasd toen we oog in oog kwamen met de Belgische troonopvolger. Hij feliciteerde ons met het tornooi en het enige wat wij konden uitstoten was 'Merci, Monsieur le Prince'. Nu, afgelopen weekend zaten we in een hotel in hartje Parijs. En dat onderkomen lag in de... 'Rue Monsieur le Prince'. Vollen bak nostalgie!

Cheers,

Filip

Niet voor het geld

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Ziet er niet slecht uit, dat Masters-tornooi in Londen. Naar we horen uit de coulissen zou de organisatie ook redelijk op punt staan. Wij hebben ook ooit - in de ter ziele gegane Grand Slam Cup - mogen proeven van het sterrendom en dat was behoorlijk indrukwekkend. Individuele kleedkamers, chauffeur ter uwer beschikking, begraven onder de cadeaus, u kent dat  wel.

Dick Norman profiteert op dit eigenste ogenblik van die privileges. Zij het in een iets minder olijke stemming. Hij zit immers in Londen als invaller, samen met zijn (ex-)partner Wesley Moodie. Straf nieuws, dat wij vorige vrijdag al hoorden maar moesten stilhouden omdat 'Big dick' een ongemoeide oversteek naar Londen wilde kennen. Het weze hem gegund, na zijn hectische AXA Belgian Masters én zijn formidabel seizoen. Dick had zelf ook geen uitleg voor de reactie van zijn 'partner' die voor 2010 de nummer elf van de dubbelwereldranglijst opzij schuift voor een onzeker seizoen aan de zijde van enkelspeler Mikhail Youzhny. De wegen van een dubbelspeler zijn soms ondoorgrondelijk.

Nu, Dick ging zijn uitstap naar Londen zien als een, euh, uitstap. Gezinnetje op sleeptouw - met nanny! - en maar genieten van deze onvervalste bonus. Norman krijgt een schone hap geld om stand-by te staan op de Masters. Hoeveel wou hij - terecht! - niet zeggen maar als je weet dat de reserves in het enkelspel elk 70.000 dollar (46.500 euro) wachtgeld krijgen toegeschoven, zal het op zijn minst de shopping van het gezin Norman wel compenseren.

Trouwens, die financiële boterham overtuigt nog niet iedereen om op de Masters in Londen in de mooi aangeklede wachtzaal te gaan zitten. Eerste reserve voor het enkelspel is Jo-Wilfried Tsonga, en de Fransman daagde ook op in de Engelse hoofdstad, maar de tweede reserve is niemand minder dan Ivan Ljubicic (ATP 24). Wat wil zeggen dat er dertien (13) spelers hun neus ophaalden voor een mooie som geld om met de vingers te gaan draaien in de O2 Arena. Onder hen, enkele Daviscupspelers die volgende week nog aan de bak mogen, maar ook mannen die vrolijk op vakantie trokken. Tja, geld...

Even dit terzijde: wenst u een job in de tenniswereld en heeft u uitwijkmogelijkheden? Dan is de post van hoofd van de Amerikaanse tennisfederatie misschien iets voor u. Arlan Kantarian, die in 2008 de USTA leidde verdiende dat jaar zo'n negen miljoen dollar. Patrick McEnroe, kapitein van de Amerikaanse Daviscupploeg en technisch directeur bij de federatie, mocht zo'n 700.000 dollar op zak steken terwijl de directeur van de U.S.Open, Jim Curley - de gekrulde mijnheer die Serena Williams tot de orde moest roepen in haar halve finale tegen Kim Clijsters - 850.000 dollar kreeg. Stond allemaal mooi op de belastingbrief van de USTA en is wel eens interessant om mee te geven, dachten wij zo.

Dit soort bedragen moeten de oren van Esther Vergeer telkens weer doen flapperen. Zij is zonder meer de tennisspeelster met het meest indrukwekkende palmares van de laatste tien jaar. Ze zit ook al 20 jaar in een rolstoel. Afgelopen week won Vergeer in Amsterdam voor de twaalfde (12) keer de Masters. Ze heeft ook veertien (14) grandslamtitels op haar conto, alsmede vijf gouden en een zilveren Olympische medaille. Enkele weken terug maakte ze haar samenwerking bekend met toptrainer Sven Groeneveld. Omdat ze haar carrière een nieuw elan wil geven. Vergeer is 376 wedstrijden op rij ongeslagen...

Moeten we daar niet eens bij stilstaan?

Cheers,

Filip

Foto: Simon John Owen

 

 

Handje helpen

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Ongeveer tien dagen nadat Marat Safin en Fabrice Santoro er adieu zwaaiden, vijf dagen nadat Novak Djokovic er zijn vuist in de lucht stak en twee dagen nadat Thierry Henry er zijn hand onsterfelijk (belachelijk) maakte, gaan wij ook een kijkje nemen in het zalige Parijs. Terwijl het eigenlijk allemaal in Londen te doen is dit weekend natuurlijk!

Vanaf zondag spelen de acht beste tennissers ter wereld, op Andy Roddick na, in de O2 Arena voor heel veel geld, heel veel ATP-punten en heel veel eer. En dat voor héél véél volk. Tennisgek Brittania kijkt uit naar de prestatie van Andy Murray op de Masters. Enkel daarom al vertrekt hij een klein beetje als favoriet. Maar kan je dat zeggen in een poule met Roger Federer, Juan Martin Del Potro en de niet volledig van onkunde te beschuldigen Fernando Verdasco? Nee, u kan beter uw ponden zetten op een titelverdediging van Novak Djokovic. Ook al speelde die reeds 94 - hallo! - wedstrijden dit jaar en zou zijn kaars na respectievelijke zeges in Basel en Parijs misschien een beetje uit kunnen zijn. Maar 'Nole' kan rekenen op een gunstige loting met de nog steeds niet 100 procent fit zijnde Rafa Nadal, de altijd te onderschatten Nikolay Davydenko en de Zweedse invaller Robin Söderling. Weet u wat? We zullen het u voor één keer makkelijk maken en onze mening geven. In Engeland hebben ze sowieso graag dat een Belg de knopen doorhakt...

1. De cijfers (head to head)

Poule A

Federer - Murray: 3-6

Federer - Del Potro: 6-1

Federer - Verdasco: 3-0

Murray - Del Potro: 4-1

Murray - Verdasco: 7-1

Del Potro - Verdasco: 0-0

Poule B

Nadal - Djokovic: 14-6

Nadal - Davydenko: 4-3

Nadal - Söderling: 3-1

Djokovic - Davydenko: 2-2

Djokovic - Söderling: 5-0

Davydenko - Söderling: 3-6

2. De naakte feiten (en een klein beetje balgevoel)

'Fed Express' is altijd goed op dit soort tornooien. Ten eerste omdat hij graag speelt tegen zijn maten. Ten tweede omdat hij graag in Londen is, in tegenstelling tot Shanghai de vorige jaren. En ten derde omdat hij met het poulesysteem even op temperatuur kan komen. Andy Murray houdt dan weer van een lekker opgefokt sfeertje. Heeft ook nog voldoende jus in de benen na zijn pauze na de U.S.Open om hier die extra meter te lopen. Maar kan hij de druk aan? Zijn eerste partij is tegen Juan Martin 'Martillo' Del Potro en die gaat aankomen. Wij geloven meer in de Argentijnse hamer dan in het Schotse schaaktennis. En eenmaal dat Murray de man met de hamer is tegengekomen, loopt hij vermoedelijk nog eens verloren. Verdasco tenslotte zal zijn haar enkele keren fatsoeneren, enkele loeiharde forehands knallen en enkele knipoogjes plegen naar de hostessen.Tot zover zijn bijdrage.

1/2 finale: Federer en Del Potro

In de B-groep moeten we voor 'Nole' kiezen. Lazen gisteren nog dat hij verbazingwekkend fit is en zeer veel zin heeft om zijn zinnen op een tweede opeenvolgende Masters-zege te zetten. Daarenboven is hij ook redelijk goed de bal aan het raken. Dat kan niet gezegd worden van Rafaël Nadal. Die lijkt ons eerder dat annus 'semi' horribilis achter zich te willen laten, nog even te gaan vissen in Mallorca om dan het steven 'full force' op 2010 te richten. Daarom gaan we voor Nikolay Davydenko. Geen Masters zonder 'Kolya', vijfde deelname op rij, en vorig jaar was hij wel al de finalist, hè. Als het om veel eer (lees: geld) gaat dan staat de rappe Rus er altijd. Robin Söderling tenslotte zal tevergeefs naar 'kotbüllar' zoeken in Londen, daar zo van aangedaan zijn dat hij het elke tegenstander lastig gaat maken maar door het hongergevoel toch op het eind concentratie te kort gaat komen.

1/2 finale: Djokovic en Davydenko

3. Ha ha halve finales

Fantastisch tornooi! Prachtige coulissen! Aansprekende affiche! Maar de halve finales draaien uit op een fiasco. De tweeling van Federer blijkt, volgens Mirka, een verraderlijk hoestje te hebben en tegen het eind van de week haast het gezelschap zich naar de spoed van 'The Royal London Hospital'. Het Zwitsers gezin wordt gerustgesteld maar Federer heeft wel flink in 'den tocht' gestaan en geraakt opgezadeld met een genadeloze druipneus. Hij snottert - voor één keer niet door een nederlaag - zich nog door de halve finale maar verliest uiteindelijk van Davydenko. In de andere halve finale heeft Djokovic moeite om de favorietenrol te dragen in zijn 98ste partij van het jaar. De druk wordt een last, het vertrouwen twijfel en die mismoedige moral slaat over op zijn lijf. in de derde set geeft hij op met een hamstring, -pols -of elleboogblessure - daar was onze glazen bol even schimmig - waardoor de ook niet al te fitte Del Potro naar de finale mag.

Finale: Davydenko en Del Potro

4. Finaal de finale

De match teveel. De vroeger kansarme 'Kolya' laat in een kansarme partij 'Delpo' geen schijn van een kans. Enkele hooligans in pak en das fluiten, gooien met stoelen en eisen hun geld terug. Volk komt de baan op, de O2 Arena davert op zijn vesten, de security staat met de handen in het haar. Bijna wordt Herman Van Rompuy gebeld om de menigte met 'rustige vastigheid' te komen kalmeren. Davydenko slaagt daar uiteindelijk zelf in door tijdens de cermonie protocolair een verrassend sterke versie van 'Beat it' van Michael Jackson neer te zetten. Als hij even daarna - niet gefnuikt door een gebrek aan vertrouwen - ook nog het nummer 'Dirty Diana' inzet, slaan de Engelse evenwel tilt en wordt de O2 Arena vakkundig gesloopt.

5. Fin

Na deze anticlimax verhuizen de Masters volgend jaar naar Parijs. Of waarom denkt u dat wij - bij de hand als we zijn - op prospectie gaan?

Cheers of adieu,

Filip

 

 

 

Open deur

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Vanmorgen de biografie 'Open' van Andre Agassi in handen gekregen. Gaan er meteen aan beginnen zodat we u een objectief oordeel kunnen aanbieden. Ondertussen zien we ons verplicht u zoet te houden met een hele hoop komkommernieuws. Maar dat mag de pret niet bederven.

Eerst en vooral een open deur intrappen. Ivo Karlovic heeft de meeste aces langs zijn opponenten geknald dit jaar. 890 stuks in 43 matchen, ofte 20,69 per wedstrijd. Dat zorgde op zijn minst voor 43 supergefrustreerde tegenstanders. Op Wimbledon waar Karlovic Steve Darcis afserveerde, proefden we na afloop de pure frustratie bij de Luikenaar. Andy Roddick was tweede in het lijstje met 762 aces, Querrey die geen volledig seizoen speelde had er 739 en Tsonga geraakte aan 708 bommen.

Dick Norman is ook niet vies van een ace of twee maar waarom speelt hij op zijn 38ste nog dubbel zal u zich misschien op een onbewaakt ogenblik afvragen? Wel, omdat hij het voorbeeld van zijn generatiegenoot Daniël Nestor moet volgen. De nummer een in het dubbelspel werd dit jaar de eerste Canadese speler die meer dan één miljoen dollar aan prijzengeld won op één seizoen, en dan moest hij nog maar de helft van de baan opvolgen...

Kim Clijsters staat op 22 november sexy te wezen op de cover van het magazine 'You', de bijlage van de The Daily Mail. De video vindt u vanzelfsprekend al even hier.

Vavara Lepchenko, verrassend verraderlijke voornaam heeft dat meisje, kan blijkbaar ook een potje tennissen. Ze won afgelopen zondag het ITF-tornooi van Phoenix nadat ze vanaf de derde set in haar kwartfinale de bal vrij goed begon te raken. Die kwartfinale won ze van Coco Vandeweghe met 6-0 in de derde set. De halve finale won ze van Rosanna de los Rios met 6-0, 6-0. De finale won ze van Sasha Jones met 6-0, 6-0. Nu u!

Twee dagen geleden zongen we nog de lof van de Belgische besnarinsgigant, Luxilon. In Amerika hebben ze het blijkbaar ook gelezen. 

Sam Querrey is een verre zoon van Uncle Sam. Zag op uiterst vreemde wijze een einde komen aan zijn seizoen toen hij in Bangkok door een glazen tafel knalde en met een scherf in de arm naar de dokter moest. Querrey is net terug aan het trainen en kwam even terug op het voorval. Hij was blij dat hij al snel een sms'je had gekregen van Andy Roddick en James Blake. Hij was door het dolle heen toen hij een mail ontving van ene Roger Federer. "Het was top.", zei Querrey, blijkbaar een fan, "Ik was zo gelukkig. Het maakte mijn dag goed. Het was het bijna waard (van zijn arm te kwetsen)." Lichtjes gestoorde fan, als u het ons vraagt.

Tot slot de meest onnuttige actie van het afgelopen weekend. Twee Amerikaanse college-boys hebben in Wilmington het wereldrecord tennis spelen verbroken. Ze speelden onafgebroken - elk uur kregen ze vijf minuten pauze  - 36 uur, drie minuten en elf seconden tennis. Drie uur en half meer dan het vorige record. Voor u zelf aan de slag gaat: de hele match moet op video vastgelegd worden en er moeten gedurende de hele wedstrijd twee getuigen aanwezig zijn. Voor u het zich afvraagt: op ons kan u alvast NIET rekenen. Maar ook daar trappen we waarschijnlijk een open deur mee in ...

Cheers,

Filip

 

 

Een gevoelige snaar

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Maandag, tijd voor een klein wetenschappelijk onderzoek dachten we zo. Dus haalden we onze telmachine boven en keken we eens na met welke rackets en snaren de top 100 bij de mannen spelen. In onze tijd waren Head en Wilson de grote spelers terwijl we zelf erg goed gezind werden van eerst onze Prince en daarna de Fischer. Babolat kwam net met hun rackets op de markt en omdat ze die contracten vaak combineerden met een gratis toevoer van Babolat-natuurdarmsnaren grepen veel spelers snel naar dat merk. Achteraf, na enig verfijnwerk, bleken de rackets zelf ook uitstekend te werken.

De grootste verandering was evenwel de opkomst van de Luxilon-snaar. Onbreekbaar, vanaf een bepaalde dikte, onverschuifbaar en met weining spanningsverlies. De ideale combinatie dus voor de hardslaande, met belachelijk veel topspin spelende gravelzweters. Luxilon, een Belgisch product, heeft het tennis veranderd. Het zijn niet alleen wij die dat beweren maar ook mensen die er een beetje van kennen, zoals Andre Agassi en Pete Sampras. Waar vroeger zowat de hele top met 'gut' (verkeerdelijk ook wel kattendarm genoemd) speelde, schakelde een hele hoop zwoegers over op de synthetische draad van Luxilon. De 'Big Banger' zorgde inderdaad voor een 'big bang' op het circuit.

Door zijn betaalbaarheid en onverslijtbaarheid was het eerst een ideaal product voor de broodspeletrs maar al snel zagen ook de toppers in dat de 'ijzerdraad' onvoorstelbare troeven had (duurzaamheid, onbuigzaamheid, spanninsgbehoud). De natuurdarm gaf van zichzelf veel meer power en gevoel maar je moest ermee kunnen spelen. Je kon bijvoorbeeld, als je de bal niet al te zuiver raakte, niet altijd doorslaan want anders eindigde die bal in de tribune. De bespanning was ook fel onderhevig aan klimatologische omstandigheden en ging helemaal een eigen leven leiden op zware gravel. De draden verschoven en braken constant waardoor het voor de niet-vedetten - Babolat gaf enkel contracten aan de echte toppers en aan Fransen - een dure grap werd om het bij te houden. Luxilon bracht voor hen een uitweg.

Het gebrek aan 'touch' bij Luxilon werd ruimschoots gecompenseerd door de andere troeven. Die kwamen dan weer uitstekend van pas bij het veranderende tennis. Er kon, met dit soort snaren en de alsmaar lichter worden rackets, ineens van overal geknald worden. Het tennis 'op gevoel' verdween een beetje naar de achtergrond en werd ingeruild voor een krachtdadiger spel.

Vandaag de dag speelt 65 procent van de top 100 bij de mannen met de Luxilon-snaar. Roger Federer gebruikt verticaal nog steeds natuurdarm maar combineert dat met de 'vastigheid' van Big Banger. Die laat hij horizontaal in zijn racketframe zetten. Ook Djokovic en Murray gaan voor die ideale cocktail. Zestien spelers uit de top 20 spelen (deels) met het Belgische Luxilon. Toch wel iets om fier op te zijn.

Qua rackets is er al die jaren niet zoveel veranderd. Head (33) en Wilson (22) blijven de lijstaanvoerders in de top 100.  Babolat (13) moet Prince (13) naast zich dulden terwijl Dunlop (5), Yonex (5), Technifibre (3) en Fischer (3) kleine spelers zijn. Ivo Karlovic speelt met een zwart geverfd racket. Eén speler doet het met Völkl en eentje neemt de Pro Kennex ter hand. Weet uw wie? Pak die telmachine alvast...

Cheers,

Filip

 

 

Jeu de boules

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Kille tijden. Het weer, onze ziekte, de inkomhall van het Koning Boudewijn-stadion in Brussel gisteren. De internationale persconferentie van Yanina Wickmayer en haar entourage ging wel een beetje aan haar doel voorbij - er waren maar twee Engelssprekende journalisten, al is het bericht wel opgepikt door enkele buitenlandse nieuwskanalen - maar was toch indrukwekkend. Het oprechte 'onbegrip' van de speelster. Haar speech uit het hart. De emoties, de wanhoop, de getekende gezichten. Het was niet meer dan passend dat in een 'kille' omgeving over zo'n kil onderwerp werd gesproken. 

Met deze kanttekeningen.

1. Had de Vlaamse Tennisvereniging Yanina niet sneller moeten verwittigen dat ze haar whereabouts moest doorgeven? Zijzelf vond het geen zaak voor de VTV. "Ik denk niet dat zij hiermee iets te maken hebben. Het is het Vlaamse antidopingdepartement dat de regels opstelt en wat beter zou moeten communiceren." Volledig gelijk maar de VTV wist al snel dat de Vlaamse spelers - Bemelmans en Desein misten ook allebei hun eerste aangifte - last hadden met het systeem. Hadden ze dan niet misschien even een rondvraag moeten doen? Of de Vlaamse dopingbestrijders verwittigen dat er nogal wat hiaten zaten in de toepassing (door de spelers) van het systeem? We denken maar even luidop...

Dat is ook hetgene dopingjager Hans Cooman vandaag zei in het Nieuwsblad: "Elke sportfederatie heeft een verantwoordelijke voor de whereabouts. De VTV had de tennissers perfect op de hoogte kunnen brengen, had alles kunnen controleren en hen erop kunnen wijzen als iets niet in de haak was."

"Wij wisten ook pas in juni dat Yanina al twee of drie verzuimen achter haar naam had staan.", stelde technisch directeur van de VTV, Kim Van Rutten. Soms is tennis natuurlijk een héél individuele sport. Ieder voor zich. In goede en kwade tijden. Yanina is op haar eigen. Ze werd wel zo goed en zo kwaad als het kon opgevangen door de VTV. Na haar trainersproblemen in het begin van het jaar mocht ze spelen in Wilrijk en waar het kon sprong ook VTV-hoofdtrainster Ann Devries mee op de baan. Maar moesten ze er ook op letten...?

2. Het politiek correct denken en ageren vindt opmars in de maatschappij. Dus ook bij het Vlaamse Doping Tribunaal. Regels zijn regels, niet interpreteerbaar. Maar het VDT gaat daarmee ons insziens regelrecht voorbij aan zijn eigen missie "sportfederaties helpen bij de organisatie van disciplinaire procedures betreffende DOPINGpraktijken". Verbeter ons als we mis zijn, maar gaat het hier over doping? We blijven het herhalen. De whereabouts-regels werden toch opgesteld om onaangekondigde controles uit te voeren en DOPINGzondaars te klissen. Niet om nonchalance of computeronkunde af te straffen? 

3. Paranoia slaat wild om zich heen in de sportwereld. Vader Marc Wickmayer sprak over de werken in zijn tuin waardoor de elektriciteit werd afgesloten en de deurbel het niet meer deed. "Daarop heb ik een groot plakkaat aan het hek gehangen om te zeggen dat de deurbel het niet meer deed. Maar gaat die dopingcontroleur dat willen zien?" Ruben Bemelmans - nog minstens een half jaar met twee streepjes achter zijn naam - miste een dopingcontrole toen hij op een dag de training in Wilrijk sneller moest verlaten dan voorzien omdat hij zo ziek was als een hond. Hij had in zijn whereabouts aangegeven dat hij tot 17h op het VTV-centrum zou zitten. Om 16h30 dook de controlearts op terwijl Ruben bij zijn huisdokter in Maaseik ziek zat te wezen. "De man zei me dat ik nooit op een uur van Maaseik in Antwerpen zou geraken. Ik moest het niet eens proberen. Met als gevolg een gemiste controle." Met als gevolg ook dat 'Bemel' heel hard op zijn tellen moet passen. Hij was een tijdje geleden bij Nike om wat spullen op te pikken. Hij had 12h als vertrekuur in zijn whereabouts opgegeven maar was om 11h al gereed. Hij wist niet wat doen en is dan maar een uur blijven zitten...Is dat de bedoeling van dit alles?

4. Twee maten en twee gewichten. Het lijkt er op dat de atleten zich menselijk moeten opstellen. Om 06h 's morgens een dokter binnen laten om in een potje te plassen of binnen het uur ergens kunnen afspreken. Langs de andere kant wordt er weinig menselijkheid getoond in het toepassen van de regels. Bovendien wordt er strikt op toegezien dat die regels 'objectief' worden toegepast terwijl de dopingartsen blijkbaar erg 'subjectief' kunnen beslissen (zie Bemelmans) of iemand meewerkt aan het onderzoek.

5. De administratie van het Vlaamse dopingbeleid huist onder het departement 'Cultuur, jeugd, sport, media'. Waarbij die derde als het lelijke, zieke broertje lijkt behandeld te worden.

Omdat we niet helemaal kil het weekend willen ingaan vonden we het volgende nog op de officiële dopingsite van Vlaanderen. Alcohol wordt ook als doping aanzien in de volgende sporten: autoracing, boogschieten, karate, powerboatracen, vliegsport en jeu de boules! Jeu de boules...

Cheers,

Filip

Ziek beeld

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Er schijnt licht op het eind van de tunnel. Zowel in de whereabouts-saga van Yanina Wickmayer en Xavier Malisse als in ons  eigen ziektebeeld. We zijn allemaal klaar om het gesnotter achter ons te laten. Toch zouden we graag nog heel eventjes terugkomen op het nieuws van de laatste dagen.

Eerst en vooral op het verhaal van Andre Agassi en de 'haat' die hij had voor het tennis en zijn leven in die wereld. Het is soms schrikbarend om gelijkenissen te vinden met een collega/speler waarmee je dacht totaal geen band te hebben, zoals in ons geval. Maar als Agassi dit zegt: "Ik kan me niet voorstellen dat een gelukkig mens Wimbledon-winnaar kan worden.", dan kunnen we ons daar iets bij voorstellen. Ook al lijkt Roger Federer zich dan toch, op een kleine passage vorig jaar na, goed te amuseren op de All England Club. Agassi meende dat dat in zijn wereld niet mogelijk was, genieten was niet aan de orde: "Gedreven waren we allemaal, dat was het brutale eraan. Egocentrisme wordt beloond. Narcisme overwint. Foltering en zich isoleren, voeren je naar boven." Touché.

Het is niet goed voor onze gezondheid maar we hebben ons toch nog een beetje moeten opjagen. En dan wel in de überbobo Francesco Ricci Bitti, voorzitter van de Internationale Tennisfederatie. Die meende, zonder veel kennis van zaken, te moeten stellen dat het 'de verdiende straf' was voor onze twee spelers. "Het doet me denken aan de zaak van de Italiaanse spelers en hun gokmisdrijven van een tijdje geleden. (Starace, di Mauro, Bracciale en wijlen Luzzi werden in 2007 veroordeeld omdat ze in de jaren voordien voor kleine bedragen hadden gewed op tennismatchen. De spelers gingen in proces met de ATP omdat ze vonden dat ze als voorbeelden werden opgevoerd terwijl de zaak rond Nikolay Davydenko in Sopot op een sisser afliep) Het is de spelers hun verantwoordelijkheid. Als ze dat niet weten, krijg je dit resultaat. Deze zaken zorgen voor discussie omdat ze niet gebaseerd zijn op een positieve dopingtest maar dit zijn nu eenmaal de regels. Deze jongeren moeten wakker worden. Het zijn professionals en ze verdienen veel geld. Ze moeten niet alleen de regels kennen, maar ze ook respecteren."

Ricci Bitti liet ook niet na zijn mening te geven over de mogelijke straf die Serena Williams boven haar hoofd hing/hangt na haar uitbarsting op de U.S.Open. "Ik denk niet dat een verbanning van de Australian Open zou helpen.", aldus Ricci Bitti, "Want het zou de mensen straffen die de straf uitspreken. (Het grandslamcomité dat vanzelfsprekend heel hard gelieerd is met de ITF) Het is niet zeker dat het grandslamcomité haar gaat uitsluiten van de grandslamtornooien. Een duidelijke, financiële boete zou op zijn plaats zijn. Maar het zou een flinke boete moeten zijn. Al zal het wel nooit fink genoeg zijn voor Serena Williams, die miljoenen verdient."

Het is niet aan ons om deze twee uitspraken of deze twee 'misdrijven' te gaan vergelijken. Maar het verschil in toon bij de überbobo is toch treffend en ergerlijk. Kleine garnalen (Wickmayer, Malisse, Italianen): het zijn de regels. Jammer. Grote jumbo's (Williams): we gaan niet in onze eigen voet schieten en haar één tornooi laten missen. Triest. Voor ons moet Williams niet gestraft worden - al kun je je afvragen wat de grootste negatieve impact heeft gehad op het internationale tennis. Haar tirade die de wereld is rondgegaan of de gemiste whereabouts van onze Belgjes? - maar het is de toon die ons niet aanstaat. Het was net die toon die de Amerikaanse bazen van de ATP midden jaren '90, ten tijde van Agassi, ook al aannamen toen er geruchten de kop opstaken. In dat opzicht lijkt er weinig veranderd.

We mogen er niet teveel over doorbomen. We worden er ziek van...

Cheers,

Filip

 

TAS op MnM

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

De griep slaat hard toe hier ten huize. Mexicaans of niet, ze is pittig. Gelukkig dat we mentaal al een beetje kunnen herademen na het 'goede nieuws' dat Yanina Wickmayer en Xavier Malisse te horen kregen vandaag van de mijnheer van het TAS in Lausanne. 'Op voorwaarde dat er onherstelbare schade is als de beslissing meteen wordt uitgevoerd', kan het beroep opschortend werken en mogen beide spelers tennissen zolang de procedure (mogelijk vier maanden) loopt. Dat zou normaal gezien in hun geval wel van toepassing kunnen zijn, gezien het verloop van een tennisseizoen. Licht aan het eind van de tunnel. En had iemand van hun entourage zich eens geïnformeerd bij het TAS waren zoveel emoties misschien niet nodig geweest. Langs de andere kant mocht zo'n wantoestand en vooral de wanverhoudig fout/straf wel met zoveel mogelijk bombarie aan de kaak gesteld worden.

Dat hebben wij trouwens vanmorgen nog eens gedaan op radiozender MnM. Je weet nooit dat een rechter van het tribunaal in Lausanne meeluistert en door ons pleidooi sympathie begint te koesteren voor het duo...Maar eigenlijk ging het interview voor een groot deel over het nieuwe boek van Andre Agassi. 'Open' ligt vanaf vandaag in de (Amerikaanse) winkel en het zou de moeite waard zijn. Niet zozeer voor de revelaties die hij al gedaan heeft maar ook voor zijn visie, zijn leven, zijn misprijzen voor enkele collega's (Chang, Muster, Sampras, Connors, Tarango, Bollettieri...) en zijn 'haat' tegenover de sport.

Een 'haat' die hij trouwens deelde met Steffi Graf. Allebei waren ze opgefokt en opgeleid door hun veeleisende vaders die ervoor zorgden dat het belang van het spelletje zo groot werd dat de liefde ervoor totaal wegkwijnde. Wij kunnen ons daar iets bij voorstellen. Wij hebben tennis bij momenten ook 'gehaat'. Niemand begrijpt dat waarom je een sport kan haten waarin je juist (erg) goed bent. Het maakt het alleen maar des te harder. Agassi noemde het een 'eenzame, zinloze versie van boksen'. Hij had veel liever voetbal - wij ook! - gespeeld. Omdat dan het geloof van zijn vader, zijn familie, de hele aarde niet op zijn schouders zou rusten. 'En als het team niet zou winnen, zou niemand in mijn oor schreeuwen.' Dat laatste hebben wij nooit meegemaakt, laat ons daar duidelijk over zijn. Maar we voelden toch de druk van al die mensen die (terecht) in ons geloofden omdat ze zagen dat we er goed in waren. Terwijl wij die druk net niet aankonden en die mensen soms verwensten omdat ze ons (zogezegd) in die positie gemanoeuvreerd hadden. Nu nog kijken mensen ons vragend aan als we zeggen dat we nooit echt graag getennist hebben. Dat we ons veel beter amuseren op een voetbalveld. Al kan je die twee 'carrières' vanzelfsprekend niet vergelijken. De emotionele rollercoaster die een een tenniscarrière is, valt niet te onderschatten.

Vraag dat maar aan Fabrice Santoro. Die speelde zondag in Parijs zijn laatste wedstrijd van een 21-jarige, hoogstaande loopbaan. En de 37-jarige magiër weet hoe het eraan toegaat. "Elke week komt er een klassement uit. Soms voel je je daarbij de pineut, soms heb je de tranen in je ogen. Elke week moet je jezelf terug in vraag stellen. Je krijgt regelmatig een pak slaag op je billen omdat je voorbereid bent om te verliezen. Elke keer dat je je in een tornooi inschrijft, ga je, op enkele uitzonderingen na, verliezen. Ik heb op die 21 jaar gemiddeld 25 tornooien per jaar aangedaan, dat maakt 525 tornooien. En ik heb dus 519 keer verloren. Wat veel is. (lacht) Je moet je constant in vraag stellen, progressie maken en vooruitgaan maar die onzekerheid geeft je ook een rijker leven. Je kan je nooit installeren en afwachten tot er iets gebeurt."

Misschien kunnen Xavier en Yanina toch nog maar best nog enkele maandjes aan de kant blijven...grapje, TAS, grapje!

Cheers,

Filip

Vlaanderen boven?

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

We hebben er niet goed van geslapen. Wat zeggen we, het is door onze hoofden blijven spoken. Het nieuws moet kasseihard zijn aangekomen in Bali en Knokke. Zeker omdat de procureur enkel maar om een beteugeling - mooi woord, vinden we dat ineens - had gevraagd. Het is dan vanzelfsprekend typisch Belgisch Vlaams om heiliger te zijn dan de Paus en een statement te stellen. Kijk eens hoe goed wij in Vlaanderen wel niet bezig zijn met al dat dopinggedoe. Daar kan de wereld - of Wallonië, waar de regel NIET van toepassing is - nog iets van leren. Terwijl de wereld het Vlaamse Dopingtribunaal vierkant uitlacht, of op zijn minst niet begrijpt, of wereldvreemd vindt.

Pas op, die mensen hebben naar de letter van de wet gelijk. De inbreuken tegen het whereabouts-systeem zijn vastgesteld. De laksheid in het afhandelen van deze materie was zowel bij Yanina Wickmayer als Xavier Malisse misschien iets te gortig. Maar was heel het systeem niet opgezet om DOPING-zondaars te klissen? Toch niet om administratieve malloten te schorsen? Het Tribunaal gaat voorbij aan het opzet van heel het systeem. Weten waar de potentiële dopingzondaar zich bevindt, een onaangekondigde controle organiseren en uitvoeren en daardoor de potentiële dopingzondaar niet de kans geven om zich op een onbewaakt ogenblik te bevoorraden of hem uiteindelijk klissen.

Hier en nu wordt het systeem echter gebruikt om administratieve nonchalance af te straffen. Dit heeft dus VOLSTREKT niets met doping te maken. En dus gaat het voorbij aan de kern van het Vlaamse DOPINGtribunaal. Temeer daar Wickmayer en Malisse  ondertussen veelvuldig en vrijwel constant in en buiten competitie gecontroleerd zijn geweest (en sinds ze weten hoe het moet én hoe belangrijk het is ook goed hun whereabouts hebben ingevuld). Ware het nu dat men niet wist waar de spelers zich bevonden tijdens hun vergeetachtigheid - vergelijkbaar met de wielrenner Rasmussen die twee jaar werd geschorst omdat hij beweerde in Mexico te zitten terwijl hij in Italië aan het trainen was - dan hadden we een probleem. Maar van Wickmayer en Malisse wist men vijf keer van de zes inbreuken waar ze zich bevonden. Op welk tornooi ze zaten (als men had gedurfd een krant te lezen). Waar ze konden gevonden worden, mits één telefoontje. Nee, liever trok men met een geheide gretigheid nog een streepje bij op het grote dopingbord. Likkebaardend waarschijnlijk en tegelijkertijd zich ergerend aan de nalatigheid dat de twee aan de dag legden in HUN systeem. 

En nu? Wel, nu hebben drie rechtvaardige (?) rechters de carrières van twee tennisspelers gefnuikt op basis van matig papierwerk en NIET van een dopingfeit. Naar wat we lezen wordt een beroepsprocedure bij het TAS in Lausanne geen sinecure. Drie internationale rechters moeten dan - in een vreemde taal - beslissen over een Vlaams DOPINGdecreet. De kans dat zij zich, bij gebrek aan inlevingsvermogen, aansluiten bij de uitspraak is niet ondenkbaar. Waardoor Wickmayer en Malisse een jaar niet mogen tennissen. Bij de één betekent dat herbeginnen vanaf nul, bij de ander mogelijk/waarschijnlijk het einde van zijn carrière. Triest.

Ondertussen breekt de zoveelste minister van sport zich ergens het hoofd over hoe hij voor meer medailles gaat zorgen op de volgende Olympische Spelen en hoe het komt dat er geen sportcultuur bestaat in ons land. Omdat wij Belgen Vlamingen nu eenmaal beter zijn in afbreken dan in opbouwen...

Cheers,

Filip

 

Kelder

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Roger Federer speelde gisterenavond tegen onze landgenoot Oli Rochus zijn eerste wedstrijd in zes weken tijd. Dat was er niet aan te zien, maar bon, God heeft nooit veel tijd nodig om op niveau te geraken. In de Zwitserse pers verscheen een interessant artikeltje omtrent de grootmeester. Zo legde hij uit dat hij steevast met twaalf rackets op tornooien verschijnt. Dat hij bij hem thuis in de kelder een 100-tal rackets heeft en ongeveer een 50-tal paar schoenen. Dat is vrij enorm, als u het ons vraagt (ook al hebben wij in onze kelder ook nog altijd een vijftal paar tennisschoenen, onder andere voor grastennis(!), en beschikken we nog steeds over een aanzienlijk aantal rackets, ook al hebben we er dan al ettelijke weggeschonken). Wat Federer bijna niet in zijn bezit heeft, zijn bandana's, omdat hij die bijna altijd in het publiek gooit na een wedstrijd. Interessant! Wie meer wil weten, moet hier maar eens gaan kijken.

In België naderen we stilaan de AXA Belgian Masters. Wijzelf kunnen spijtig genoeg niet aanwezig zijn wegens familieweekend maar het belooft weer een leuk feestje te worden. De Lotto Arena in Antwerpen leent zich trouwens uitstekend voor zo'n feestje, getuige onze passage vorige week voor het optreden van Massive Attack. Vandaag hadden we de Norman's trouwens nog aan de lijn en morgenvroeg om 6h30(!) gaan ze baan leggen. Dat doen ze met een achtal vrienden en dus zestien helpende handen.

Kristof Vliegen zal de grote afwezige zijn in Antwerpen. Bij de loting, ongeveer anderhalve maand geleden, was de Limburger nog als eerste reekshoofd aangeduid maar een hardnekkige rugblessure hield hem van de baan waardoor zijn klassement richting kelder dook. Jammer maar helaas. Wij kregen vandaag te horen dat het beter gaat maar nog te vroeg voor training is. Fly houdt zich bezig door wat bij te klussen op TC Odrimont waar hij de befaamde Michel Bouhoulle wat helpt bij de trainingslessen. Interessant.

Misschien is Vliegen zich al aan het voorbereiden op de post-carrière over enkele jaren? Belgische trainers liggen immers goed in de (buitenlandse) markt. Zo is Gunter Vanderveeren, de voormalige trainer van Fly, al enkele maanden aan de slag bij de Nederlandse tennisbond. Hij begeleidt er de junioren die een overstap maken naar het proftennis.

Net iets dichter bij huis is sinds kort ex-speler Johan Vanherck in dienst bij de Vlaamse Tennisvereniging. Hij zal er de -14 en -16 jarigen op sleeptouw nemen. Goede zet van de VTV om de altijd joviale Antwerpenaar (en dat zeggen we niet omdat hij een vriend is) in dienst te nemen.

Binnenkort krijgen ook wij trouwens nog een eervolle vermelding van de Vlaamse tennisbond. Alle top 100 spelers zijn immers  uitgenodigd op de viering van 30 jaar VTV op 28 november. Zal een leuk weerzien worden met die oude collega's. Misschien wat souvenirs uit onze kelder opdiepen...

Cheers,

Filip

 

Zondaars

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Gisteren een portie nostalgie gaan slikken in de Hasseltse Ethias Arena op het festivalletje Sinner's Day. Wij zijn geen New wavers - vielen ook op in ons wit shirt temidden een zee van zwartjassen - maar voor wat jeugdherinneringen staan we altijd wel open. Jammer dat we op de weg terug werden staand gehouden door ijverige politiemensen die ons wegens enkele administratieve inbreuken er met een vermaning van af lieten. Dat was dan weer zeer vriendelijk van die agenten. 'Wie zonder zonden is, werpe de eerste steen', moeten ze gedacht hebben.

Moeten we dat ook nog altijd toepassen op Ande Agassi? Het gebruik van de hoogst verslavende drug 'crystal meth' leek men nog door de vingers te willen zien. Hij proefde er van net toen hij het slechtste seizoen van zijn carrière speelde, dus zoveel 'profijt' kan hij er niet uitgehaald hebben. Daarenboven betrof het hier een recreatieve drug die hem enkel een schorsing van drie maanden zou opgeleverd hebben. De algemene opinie had het zaakje al een beetje geklasseerd/geplaatst en leek meer verwonderd door zijn pruikgebruik in de beginjaren van zijn loopbaan. 

Edoch, gisteren lazen we alweer dat Agassi ook een tijdje (in zijn jeugd?) pilletjes 'speed' kreeg toegestopt door zijn vader. Hij nam sowieso al een medicijn voor zijn wedstrijden 'Exedrin', dat veel cafeïne bevatte, om scherper te staan. En dan ook nog die enkele keren de 'speed' van zijn vader. Plus de methamfetamine in 1997. Dat maakt al een hele waslijst aan producten.

Moeten we nu beginnen twijfelen aan al de resultaten van The Las Vegas Kid? Ons lijkt het duidelijk dat er veel twijfel bestond in de kleedkamer over Agassi voor de eeuwwisseling maar dat die twijfel afnam na de intrede in het nieuwe millenium. Niet toevallig was Agassi in die periode ook zelf veranderd van een imagobeluste, ongeïnteresseerde vedette in een sympathieke, stabielere publiekslieveling. Vanzelfsprekend ga je dan het mogelijke druggebruik met zijn rebelse, rock and roll-periode associëren terwijl het tijdperk erna - waarin hij meer contact zocht met zijn lotgenoten en bereikbaarder werd - gelinkt wordt aan een cleane speler. Maar zeker weten doen we dat niet.

De reden van zijn openbaringen blijft ondertussen ook nog altijd een raadsel. En ook hierover wordt duchtig gespeculeerd. Zo zou zijn fel katholieke inslag - Agassi was zelfs een tijdje een bijbel lezende Born again Christian - een reden kunnen vormen. Dat hij met deze bekentenissen definitief wil komaf maken met zijn zonden uit het verleden. Vraag is of de mensen - zijn fans, ex-collega's, pers - evenveel medeleven zullen tonen als die agenten gisteren. Wat ons betreft: 'Wie zonder zonde is...

Cheers,

Filip