Down Under I

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Halleluja, we zijn er geraakt. Als het niet zover was kwamen we hier een keer of drie per jaar op vakantie maar meer dan 24h in een vliegtuig vertoeven is niet direct ons dada. Toch enkele opmerkingen over het vluchtje, dit jaar uitgevoerd door het zeer lovenswaardige Etihad Airways uit de Verenigde Arabische Emiraten.

Upgrade gekregen voor het eerste deel van het traject van Brussel naar Abu Dhabi. Sympathiek als je zo de helletocht kan aanvatten. In business class is het allemaal toch een beetje meer relax en onderuitgezakt. Niet volgens de Indiër - hij wou ons bekeren tot cricketverslaggever! - naast ons die zijn beklag maakte over de service. Wou dat wij dat beaamden maar daar kregen we de kans niet toe met die dertien gangen lekker etene en liters champagne en rode wijn.

In Abu Dhabi luchthaven moet u zeker eens een warme chocomelk proberen bij café Costa. Kwaliteit en met die hoeveelheid - 1/2 liter? - geraakt u een heel eind op weg.

Van extra veiligheidscontroles hebben we niet veel gemerkt op de verschillende luchthavens. Tenzij dan dat de controleurs in Singapore niet meer als twee jaar geleden uit veertienjarige Filipijnen bestonden.

De eerste kus die we op Australische bodem trouwens kregen was van niemand minder dan Kim Clijsters. Zij zit in ons hotel, of andersom, en dat is op wandelafstand van het epicentrum van de festiviteiten van vanavond. Wij zijn nogal fans van vuurwerk en de twee shows - om 21h voor de kindjes en om 0h voor de rest - zouden meer dan de moeite waard moeten zijn. 

Ondertussen zitten we dus al naarstig van de sfeer te proeven in Brisbane. Al twee douches over ons heen gekregen in het zware, subtropische klimaat hier. Prachtige installatie trouwens, die Pat Rafter Arena. Vorig jaar opgetrokken en de verf is bij wijze van spreken nog altijd aan het opdrogen. Volgens ons doet het club ook dienst als nationale uitvalsbasis voor de Australische tennisfederatie in de regio Queensland. Getuige de twee banen in gravel en twee in gras, naast een twintigtal hardcourtbanen die hier samen liggen. Neusje van de Australische zalm.

Hadden ook al een gesprekje met een herboren en opgeluchte Xavier Malisse en de tornooidirecteur van Brisbane, Steve Ayles. Die liet verstaan dat Kim wel eens zondag overdag zou kunnen spelen, zaterdagnacht in België, terwijl Justine voor maandagnamiddag, maandagmorgen in België, op het virtuele programma staat. Denk daar vannacht maar eens aan als u aan uw 32ste fles Champagne begint.

Alvast een prettig eindejaar toegewenst en voor 2010 veel (Belgisch) tennisplezier.

Cheers,

Filip

Singapore Airlines

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Hoog in de lucht, ergens boven Saudi-Arabië.

"Est-ce-que tu peux faire taire ton bébé s'il te plait?"

"Ik kan daar niet veel aan doen. Ze heeft een verkoudheid en haar oortjes zitten dicht. Ik vind dat erg voor het kindje."

"J'essaie de dormir ici. J'ai besoin de mon sommeil."

"Wij allemaal. We hadden trouwens niet zo'n problemen gekend als we op tijd vertrokken waren en jij niet, voor God weet wat, uren moest afscheid nemen van je hondje."

"Laisse Deuce tranquil. Je sais que je ne l'aurrais pas pu mettre dans mon bagage à main mais il fait entièrement part de ma vie."

(op fluistertoon) "Had ik Diesel bij gehad, hij had 'm met huid en haar opgevreten."

"Qu'est-ce-que tu dis? J'aurais voulu m'entrainer avec toi à Brisbane mais je pense que ce n'est pas une bonne idée."

"Ik heb mijn sparringpartner bij. Kon dat er bij jou niet meer vanaf? Crisis voor iedereen zeker?"

"Ce que j'ai fait avec mon argent c'est pas ton business. Au moins, j'ai un club de tennis qui porte mon nom...Tu peux essayer de taire Jada?"

(geërgerd) "Als mijn dochtertje wil huilen, mag die huilen. Die business class hier is niet van jou alleen, hè!"

"Je vais demander de changer de place alors."

"Doe dat! En zou je niet ineens doorvliegen naar Auckland, want in Brisbane valt er toch niets te rapen..."

(Staat op) "Quoi? Tu oses répéter ça? J'espère pour toi que tu ne tomberras pas contre moi parce que tu vas le sentir."

"Ma meiske toch, ge gaat u pijn doen. Heel Australië staat achter mij."

"Pas vrai! C'est moi, la championne. Ce sont des connaisseurs là-bas."

(Staat ook op) "Net daarom! Ik ben Aussie Kim! Ik heb speciaal een groengele outfit uitgekozen."

"Tu vas ressembler à une poire verte alors..."

"Kom hier, dat ik u een peer verkoop..."

Stewardess: "Ladies, return to your seeds please. Your disturbing the other passangers..."

Kim Clijsters en Justine Henin zijn vanmorgen naar Brisbane vertrokken. Mogelijk in hetzelfde vliegtuig. De rest is fictie.

Maar wij kijken wel uit naar de loting.

Cheers,

Filip

 

2010 wordt anders en beter

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Met één voet houden we de hond uit de Kerstboom, met één hand pakken we een laatste cadeautje in en met de andere maken we het huis klaar voor ontvangst. Dat alles terwijl we ook nog een vijfjarige entertainen en deze Kerstblog schrijven. Gelukkig hielp het lot ons een beetje en viel 'een glazen bol' uit de boom waardoor we nu een beter zicht hebben op wat er gaat gebeuren in 2010. In het buitenland bibberen ze maar in België mag er gerust gepopeld worden. De volledige rentree van Kim Clijsters, de gewone rentree van Justine Henin, de herintrede van Yanina Wickmayer én de opmars van Kirsten Flipkens kunnen afgewisseld worden met de verdere rehabilitatie van het vaderlandse mannentennis. Als u vanavond of morgen toch aan het Kerstdis zit begin dan maar alvast duimen en vingers af te likken want de Belgische vlag kan niet anders dan wapperen in 2010. Wel ogen openhouden voor het volgende...

1. De Belgen winnen alle vier de Grand Slamtitels

Dromen mag. Kunnen we trouwens goed tegenwoordig. Met een dubbele U.S.Open-triomfator, een zevenvoudige grandslamwinnares en een juffrouw die onderweg naar Belgische winst wel wat toppers kan buiten kegelen zitten we zo snor als Ambiorix in zijn hevigste hippieperiode. Wij geloven in complete anarchie aan de top van het damestennis, met als gevolg een nationale hiërarchie. De Williamsen kondigen halfweg het seizoen verbitterd hun afscheid van de tennissport aan, tientallen Wit-Russische talenten willen zich ineens laten naturaliseren en de gehele technische staf van de twee liga's wordt alweer weggekocht door de Engelse tennisbond terwijl de WTA zich buigt over een wetsvoorstel om het aantal Belgen in de top tien van de wereld te beperken.

2. Witte Mars op Wimbledon

Niet vergeten dat de zaak over de whereabouts enkel maar opgeschort is en over drie maanden ten gronde uitgesproken wordt. Gaan we uit van de slechtst mogelijke hypothese staan Wickmayer en Xavier Malisse eind maart terug bij af. Dat is buiten de Belgische tennisgemeenschap gerekend. Een kleine protestgroep op Facebook groeit uit tot een nationaal gestructureerde anti-whereaboutscampagne. Het awoertgeroep zwelt aan en uiteindelijk wordt er beslist een witte mars te organiseren op Wimbledon. Onderweg wordt vredevol het hoofdkantoor van de ITF in Roehampton met de grond gelijkgemaakt. Als de volgende dag het TAS in Lausanne onder vuur wordt genomen met tennisballenmachines - 'The Dragon?' - gaan de instanties overstag. De Belgen zijn vrij!

3. Chaos aan de mannentop

Nog meer dan de dames zit het mannentennis in een hoogconjunctuur. Die piekt zo hard dat het eigenlijk alleen nog bergaf kan gaan. Die steile afgang wordt voorafgegaan door een moment van complete chaos. Iedereen wint van iedereen en enige structuur is compleet zoek op de ATP-tour. Roger Federer haalt zijn tweede Roland Garros-titel binnen door in de finale John Isner te klopen. Rafaël Nadal gaat met de Wimbledon-schaal aan de haal door David Ferrer te verslaan. Lleyton Hewitt wint de Australian Open en kondigt prompt zijn adieu aan. Marat Safin - die zoals de mode het voorschrijft terug uit pensioen is - zegeviert op de U.S.Open na een onderonsje met Nikolay Davydenko. De titelviering loopt uit de hand en onder lichte druk van de Russische gokmaffia ziet 'Maratski' zich verplicht terug op pensioen te gaan.

4. Comeback

De comeback van het woord comeback is verbluffend. Iedereen die ooit een racket heeft vastgehad overweegt een terugkeer op de tennisbaan. De goede voorbeelden hen voorafgegaan en hun succes - Kimiko Date of Dick Norman - doen veel ex-toppers watertanden. De comeback van Marat Safin is een evidentie, dat de sommelierscursus van Amélie Mauresmo geen succces werd kon niemand bevroeden. Dat Guillermo Vilas een wildcard vraagt en krijgt op Roland Garros vinden velen dan weer erover, net zoals de terugkeer van Ilie Nastase op het ATP-tornooi van Boekarest op hoongelach wordt ontvangen. Het ergste moet dan nog komen. Martina Navratilova (50) laat immers weten dat ze voor een medaille gaat op de Olympische Spelen in Londen 2012 en daarom in 2011 een volledig seizoen wil meedraaien. Ze bereidt zich in de winter voor bij Pat Etcheberry en huurt Nick Bollettieri (tegen dan bijna 80 jaar) als fulltime coach. De WTA neemt in zijn reglementen op dat elk tornooi verplicht een defibrillator in zijn dokterskabinet moet hebben.

5. Nieuwigheidjes

Al tijdens de Australische tournee - en na een door een hittegolf verstoorde meeting - oppert een nieuw lid van het grandslamcomité om, in navolging van het beachvolley, ook de tennisspeelsters in sexy zwembadspullen te laten tennissen. Caroline Wozniacki en de zusjes Radwanska zeggen niet meteen nee. Hawk-Eye krijgt een nog grotere impact. Omdat het zo'n succesvolle gimmick is op de baan. Ook de scheidsrechter mag dus in 2010 een Hawk-Eye interventie vragen als hij niet zeker is of gewoon een saaie match wat wil opleuken. Tot slot wordt er een nieuw amendement toegevoegd aan de WTA-regels. Lijnrechters mogen op de U.S.Open antwoorden als ze worden uitgescholden door speelsters. Serena Williams wordt het eerste slachtoffer en kijkt verbouwereerd op als ze middenin haar match te horen krijgt: "You watch out, you fatt ass or I will shove this f*cking chair down your f*cking throat."

U heeft het goed begrepen, wij zijn dringend toe aan een beetje alcohol! Prettige Feesten!

Cheers,

Filip

 

 

Geen geschenk!

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

We stonden niet echt scherp gisteren op het Sportgala in Oostende - mede door een verwoestende autorit van 3,5h én een iets te grote alcoholinname de avond ervoor tegen de opkomende vrieskou - maar we vonden het hele 'feest' ook een beetje een matte bedoening. Mooie trofeeën dat wel. Deed ons even overpijnzen waar ons eigen beker(tje) voor de derde plaats - achter Luc Van Lierde en Stefan Everts - in 1997 een plaats had gevonden en we konden het ons niet voor de geest halen. Indertijd vond het Sportgala nog plaats half januari en konden wij - in Australië vertoevend - gelukkig niet aanwezig zijn om het kleinood in ontvangst te nemen, we zijn niet zo'n podiumbeesten. Eén jaar later kregen we de Fair Play-prijs uitgereikt - klein beetje valsgespeeld bij het stemmen ronselen - maar ook die moesten we door iemand anders laten oppikken omdat een psychosomatische buikgriep ons geveld had. Wat een tijden!

Maar goed, we waren dus niet echt wild van de show gisteren. Die goocheltruc met Kristen (sic) Flipkens? Dat miste toch een beetje magie. Het optreden van Urbanus was een (klein) beetje erover en ook niet echt om te lachen. De uitslag stond bovendien op voorhand vast, wat de spanning niet echt ten goede kwam. De optredens van Bent Van Looy en Ozark Henry waren wel af en het enige dat de hele avond ook erg spannend bleef was de kortgeroktheid van Yanina Wickmayer. Het viel ons kennersoog nog eens op dat die benen heeft om U tegen te zeggen. De tennisspeelsters deden het trouwens goed, want ook de ogen van Kim Clijsters fonkelden en Dominique Monami zag er ravissant uit. Waarschijnlijk stak het wel allemaal een beetje af tegen onze sneeuwbleke verschijning maar soit...

We lopen ondertussen naar het einde van het jaar - beetje aftellen naar volgende dinsdag als we ons aan de grote oversteek wagen -, geven u deze week nog onze voorspellingen voor 2010 mee maar moeten nu eerst nog onze Kerstshopping in orde krijgen. Als goede vriend heeft MyTennis natuurlijk er ook voor gezorgd dat u - ja u daar, die elk jaar tot het laatste ogenblik wacht - toch nog met een origineel cadeau uit de hoek kan komen.

Wat dacht u bijvoorbeeld van dit om de eenzame uren na Kerstmis door te komen? Of gaat u liever bij de concurrentie en wil u dit onder de boom planten? Wie weet wat er uit voortkomt? Als u echt denkt aan uw geliefde (tennis), kan u hiermee wel scoren ons gedacht. En om de vrouwenharten echt harder te laten slaan, moet u met dit binnevallen. We voelen de gezelligheid nu al naar ongekende hoogten stijgen. Nu wij nog!

Graag gedaan en cheers,

Filip

Kan u dat eens herhalen?

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Het is een beetje makkelijk van spelers te 'pakken' op uitspraken die ze in een andere context of op een ander moment van het jaar gedaan hebben, maar af en toe zijn wij makkelijke mensen en daarom geven we u nog snel een bloemlezing van de beste uitspraken van het afgelopen jaar. Volgende week bespreken we het komende, veelbelovende seizoen. Laten we wel afspreken dat u ons naderhand niet pakt op gedane uitspraken. Alvast bedankt!

"I expect Nadal to be under pressure to hold on to the top spot in the new year and that is exactly what I'm hoping to capitalise on." (Roger Federer)

"Mijn kleine bierbuik is verdwenen." (Xavier Malisse)

"I think Jankovic is going to win two Grand Slams in 2009." (Ricardo Sanchez, trainer van Jelena Jankovic)

"I have five souls inside me and I have to put it out some way. If I haven't been acting like this, I wouldn't be here. I'm lucky 'cause my opponents don't punch me'." (Daniel Koellerer)

"If I win 86 per cent of my service games, throughout the year, I think I will finish the year as number one of the world." (Andy Murray (ATP 4), die maar aan 85 procent geraakte)

"Thank God, the hardcourt season is over." (Roger Federer na Miami)

"The few times people asked me to help in the past, nobody listened to a word I said." (John McEnroe)

'Nadal losing on clay is like Michael Phelps losing in water.' (Journalist John Wertheim)

"Oh, you want me to hang myself?" (Marat Safin op de vraag of hij zijn zus Dinara wou coachen.)

'My dogs just ate my food. I have to play soon. They're so bad.' (Serena Williams via Twitter)

"People have done and said way more than I did. I think it's just a big deal because of who I am." (Nogmaals Serena Williams na haar uitbarsting van het jaar 'I take this f*cking ball and shove it down your f*cking throat')

'My physical therapist is a super hot South American woman. The pain is worth it.' (Sam Querrey via Twitter nadat hij in Bangkok door een glazen tafel viel en enkele pezen in zijn voorarm beschadigde.)

"It's the same as Formula I. They have the best cars in the world, but at the same time these are more broken than your car. That's the reason, because the car is always at the limit." (Nadal over de vergelijking Formule I - tennis)

"It might get embarrassing, if I'm getting into my 40's and still doing this. It will be a lot of trash-talking in the locker room, and I think I might have to retire purely out of embarrassement, rather than wanting to stop." (De 37-jarige Daniël Nestor, één jaar jonger dan collega Dick Norman)

"I'm the most succesful bad player ever." (Andy Roddick)

Wij voelen ons volledig aangesproken door die laatste uitdrukking en wensen u nog een prettig weekend!

Cheers,

Filip

 

 

 

 

 

2009, zoals het was (II)

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Idyllische sneeuwval, lekkere vrieskoude en de geur van verse Kerstboom zorgen voor een fijn gevoel ten huize MyTennis. Wij hopen van u hetzelfde en versterken die sfeer graag nog met het meest fantastische, leuke en grappige nieuws van het afgelopen jaar. Geniet, maar laaf u met mate.

Comeback

De comeback van de comeback. Vreemd woord geworden. Ontpensioenen werd een trend in 2009. Vooral de terugkeer van Kim Clijsters (+ het nieuws over die van Justine Henin) zorgde voor een ware opstoot van vaderlandsliefde, chauvinisme, sportinteresse en pure tennislust. Daarnaast was de 'doorbraak' van de 39-jarige Kimiko Date-Krumm - twaalf jaar na haar afscheid opnieuw een WTA-titel! - opmerkelijk. Dat Alicia Molik terug op de baan staat - amper zes maanden na haar afscheid - vinden wij ook leuk voor het damestennis. Wat de heren Jeff Tarango en Michael Stich bezielde om nog eens een potje mee te gaan dubbelen op de ATP-tour dit jaar kan enkel de grote tennisgod bevroeden.

Belgisch tennis

Als het goed is, zeggen we het ook. Als we dat whereabouts-spektakel even opzij zetten dan had het Belgisch tennis werkelijk een fabuleus jaar in 2009. Over Kim Clijsters is genoeg gezegd en geschreven. Yanina Wickmayer kende een moeilijke start maar een formidabel seizoen, bekroond met een halve finaleplaats op de U.S.Open en een zestiende plaats op de wereldranglijst. Kirsten Flipkens ging mooi mee tot in de derde ronde van Wimbledon en de U.S.Open en staat al even mooi binnen de top 100. Bij de mannen was Kristof Vliegen top 50 toen een rugblessure roet in het eten gooide, haalde Christophe Rochus de derde ronde op Roland Garros en geraakte zijn broer Olivier - over een comeback gesproken! - na een blessure de finale van Stockholm en een positie binnen de top 60. Xavier Malisse kwam ondertussen ook weer fijn aan de oppervlakte.  Dick Norman - de übercomeback! - was misschien wel de grootste, haha, verrassing van 2009. Van niets naar nummer elf in het dubbelspel via de finale van Roland Garros en de halve finale op Wimbledon. Chapeau! Bovendien plaatste het Daviscupteam zich voor de wereldgroep en handhaafde de Fedcupploeg zich in tweede afdeling. Even op adem komen...De heren Bemelmans, Desein en Mertens zetten allemaal een leuke stap vooruit terwijl David Goffin een regelrechte revelatie was. Ineens gaat het weer onvoorstelbaar goed in België, en het wordt alleen nog maar beter.

Dak boven het hoofd

Dakloos zijn is geen pretje, vraag dat maar eens aan Wimbledon. Voor het eerst in de geschiedenis werd er een wedstrijd indoor gespeeld op de All England Club en dat was met Murray tegen Wawrinka direct een voltreffer. De eigenheid van het wachten tornooi werd hier en daar in vraag gesteld maar iederaan was het er over eens dat het een mooi uitgevoerde en goede zet was van Wimbledon. Bovendien was er zonder dak nooit een demonstratiedag geweest met Agassi, Graf, Henman en ons aller Kim. En dus misschien ook nooit een comeback...

Mannentennis

Met alle respect voor de vrouwen - die gaan volgend jaar knallen! - maar het mannenseizoen was om duimen en vingers bij af te lekken. Eerst was er de frontale en gecoördineerde aanval van Andy Murray en Rafaël Nadal op Roger Federer - die daarbij door de pers al afgeschreven werd - waarop de Zwitserse grootmeester gedurende Roland Garros en Wimbledon triomfantelijk terugsloeg. Op de U.S.Open was er evenwel ene Juan Martin Del Potro om opnieuw voor sensatie te zorgen terwijl Nikolay Davydenko tijdens de Masters iedereen met verbazing en murw sloeg. Tel daarbij nog de regelmatige Novak Djokovic, de ontluikende Robin Söderling en een handvol 'karakters' - Roddick, Monfils, Tsonga, Cilic, Verdasco - en u heeft een cocktail om dronken van vervoering van te geraken. Nooit was er zoveel concurrentie, respect voor elkaar en sterk tennis te zien aan de mannentop. Laat 2010 maar snel beginnen.

Twitter

Nooit was u zo goed op de hoogte van uw favoriete tennisspeler. Als zelfs MyTennis er op zit valt dit initiatief enkel maar toe te juichen.

Music maëstro

Ook vroeger was een goed gestemde gitaar en wat Bob Marley-achtig geneuzel erg in zwang op de tour maar de laatste jaren is het echt wel professioneel geworden. Ivo Karlovic bleek de bad boy van de tour te zijn, Vania King heeft een engelengezichtjestem terwijl de Bryan-broers een heuse CD op de markt smeten. Beste nummer vonden wij persoonlijk dit.

Spektakel

Nogmaals, met alle respect voor de dames maar het meeste spektakel was in 2009 op de mannentour te vinden. Op een rijtje:

Rafaël Nadal - Fernando Verdasco (1/2F op de Australian Open): 6-7, 6-4, 7-6, 6-7, 6-4 in 5h10. Iedereen dacht op dat moment dat niemand de Spaanse He-man zou kunnen verslaan, zeker niet nadat hij dat kunstje een dag daarna in de finale tegen Federer nog eens dunnetjes overdeed.

Rafaël Nadal - Novak Djokovic (1/2F in Madrid): 3-6, 7-6, 7-6 in 4h03. De langste driesetter in het professionele tijdperk werd een keerpunt in het seizoen van de Spanjaard. Het lichaam zei (eindelijk) halt en hij verloor de finale van Federer. Het begin van een dip(je).

Roger Federer - Andy Roddick (F op Wimbledon): 5-7, 7-6, 7-6, 3-6, 16-14 in 4h16. De langste vijfde set in de geschiedenis van Wimbledon zorgde voor een onvoorstelbare spanningsboog en complete hysterie bij de fans. Federer won bovendien zijn recordbrekende vijftiende grandslamtitel en sloeg daarvoor maar liefst 50 aces. Dit net een jaar na misschien wel de beste Wimbledon-finale (Nadal-Federer) aller tijden.

Radek Stepanek - Ivo Karlovic (1/2F Davis Cup Kroatië-Tsjechië): 6-7, 7-6, 7-6, 6-7, 16-14 in 5h59. Karlovic sloeg 78 aces maar verloor, net als bij zijn vorige matchen waarin hij een acerecord neerzette, wederom de partij. Beide heren speelden op gravel en er waren maar vijf breakpunten in heel de wedstrijd. Nooit vertoond.

Chris Eaton - James Ward (play off voor plaatsje in Brits Daviscupteam): 6-3, 6-2, 6-7, 2-6, 21-19 in 6h40. Voor een plek naast Andy Murray moet geknokt worden, dachten ze in Engeland. Maar dit was er toch een beetje over. De rest van de matchen werd de volgende dag afgelast maar Oekraïne ging een week later toch makkelijk met de zege lopen. Overspeeld?

Omdat we niet vrouwonvriendelijk willen overkomen, was dit veruit de meest dramatische partij van 2009 op het WTA-circuit. Volgend jaar graag meer van dit alles!

Cheers,

Filip

 

 

 

2009, zoals het was

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Wat? U meende dat het tennisseizoen compleet stil lag? Dan keek u wel over de finaleplaats van Arthur De Greef op de Orange Bowl - een resultaat om te onthouden, te koesteren en mee te pakken naar de toekomst - en ook dit. Straffe tableau voor een ITF-tornooi op een dooie zondag van het jaar. Vooral de aanwezigheid van Nicole Vaidisova (WTA 187) intrigeert. Voormalig nummer zeven van de wereld (2007), voormalig lief van Radek Stepanek (2008) en nog altijd maar 20 jaar (2009). Zij komt perfect van pas om met ons jaaroverzicht van start te gaan. Eerst schotelen we u immers het ridicule, pijnlijke of op zijn minst minder leuke nieuws uit 2009 voor. Later op de week volgt dan de positieve, grappige en ronduit fantastische wetenswaardigheden van het afgelopen jaar. Tenslotte hebben we ook nog een hele hoop spitante spelersquotes opgespaard. Volgende week kijken we dan vooruit naar 2010. Maar voor nu, zakdoek bij de hand en begin alvast met uw hoofd te schudden van verontwaardiging!

Afscheid

Al weet je niet hoelang een tennispensioen tegenwoordig duurt toch zullen de volgende spelers gemist worden: Marat Safin, Fabrice Santoro, Guillermo Coria, Peter Wessels, Amélie Mauresmo, Akiko Morigami en Virginia Ruano Pascual. Het moeilijkste afscheid nam de tenniswereld van Mathieu Montcourt. De 24-jarige Fransman stierf op 6 juli aan een hartaanval.

Rellen

Hooligans op een tennistornooi. Voor het derde jaar op rij waren er onrusten op de Australian Open. 'Supporters' uit ex-Joegoslavië werkten hun frustraties en zegevreugde op elkaar uit. Bosnische, Servische en Kroatische 'fans' lieten zich van hun kleinste kant zien.  "I hope the next match with Novak Djokovic doesn't turn into World War III.", zei de Bosnische Amerikaan Amer Delic voor zijn duel met 'Nole'. Voor 2010 staan ze op de Australian Open niet te wachten op nog meer Slavische clashes.

Tranen

Er werd een flink potje geweend op de tennisbanen in 2009. Roger Federer zette min of meer de toon met zijn tenenkrullende performance na zijn nederlaag in de finale van de Australian Open. "It's tough because I can't enjoy 100 procent the victory because I saw him cry.", zei Rafaël Nadal. Al was Dinara Safina toen al de Zwitser voorafgegaan, door tijdens haar pijnlijke afgang in de eindstrijd van hetzelfde tornooi de waterlanders niet te kunnen bedwingen. Safina deed dat kunstje nog eens dunnetjes over in de finale van Roland Garros. Onze persoonlijke favoriet blijft evenwel de prestatie van Vera Zvonareva op de U.S.Open. Tranen, woede en het 'ritueel' verscheuren van haar tape waren ingrediënten van een wedstrijd in de vierde ronde van de U.S.Open waarin ze zes matchballen liet liggen en met 6-3, 6-7, 0-6 verloor van Flavia Pennetta.

Politiek

Het is altijd lelijk als de politiek zich moeit met de sport maar jammer genoeg kon ook de tenniswereld er dit jaar niet aan ontsnappen. Eerst werd Shahar Peer geweerd op het tornooi van Dubai. De Israëlische speelster kreeg geen visum omdat haar landgenoten op dat moment opnieuw betrokken waren bij een Gaza-offensief tegen de Palestijnen. Nog lelijker was evenwel de reactie van haar collega's en de WTA. Iedereen haastte zich om het voorval af te keuren maar niemand ging over tot een boycot van het evenement. Enkel Andy Roddick verdient alle respect omdat hij zich terugtrok uit het mannentornooi één week later. In maart werd het Daviscupduel tussen Zweden en Israël zonder publiek gespeeld omdat men bang was van een anti-Israëlische betoging tijdens de wedstrijd in Malmö. Uiteindelijk bleken de relletjes nog mee te vallen maar was de aanblik van een lege zaal zeer nefast voor de competitie.

Eén kapot racket

Nooit is er zoveel gepalaverd, nagedacht en geanalyseerd over één kapot racket. Roger Federer was dan ook de animator van dienst en het was zéér lang geleden dat de Zwitser zijn cool nog eens verloren had. Onmiddellijk werden er allerhande theorieën aan vastgeknoopt. Redeneringen die enkele maanden later allemaal de prullenmand in mochten.

Bal in keel

Nog meer diepgaand ziels- en moraliteitsonderzoek vond er plaats na de uitbarsting van Serena Williams in de halve finale van de U.S.Open tegen Kim Clijsters. Een voetfout zorgde voor een intense aanvaring tussen de Amerikaanse favoriete en de petieterige lijnrechtster. Die laatste had om te beginnen nooit een voetfout mogen roepen op zo'n belangrijk punt. "I swear to God, I'm gonna take this f*cking ball and shove it down your f*cking throat.", was dan weer iets te expliciet van Williams. Al de heisa er rond - boete, schorsing of niet, eerst geen excuses van Williams dan weer wel, reacties over en weer - waren geen reclame voor de sport.

Where about?

Nog minder reclame voor Vlaanderen, en bij uitbreiding de hele antidopinggemeenschap, was de schorsing van Yanina Wickmayer en Xavier Malisse omwille van administratieve nalatigheden in het whereabouts-systeem. Na heel wat begrijpelijk emotionele reacties kwam er een frontaal offensief van de gedupeerden die de aanklacht voor twaalfhonderd rechtbanken in twijfel trokken. En u ziet, een eerste overwinninkje kwam er vandaag al uit de bus bij de rechter in eerste aanleg die schorsing ophief tot de zaak ten gronde behandeld wordt. Niettemin kan het niet anders of de spelers hebben een mentaal tikje overgehouden aan deze belachelijke tik op de vingers van het Vlaamse Doping Tribunaal.

Pamela

Bij onze zuiderburen hebben ze met Richard Gasquet eveneens een zaak die tot de verbeelding spreekt. De getalenteerde Fransman werd in april van dit jaar in Miami betrapt op een minuscule hoeveelheid cocaine in zijn bloed. Gasquet kreeg het binnen door wat intens geflirt met een Franse serveuse - Pamela! - in een nightclub, nadat hij zich had teruggetrokken uit het tornooi. Het dopingtribunaal ging aanvankelijk mee in dat scenario - "He kissed her at least seven times, each kiss lasting five to ten seconds" en "As a healthy single young man who is not often able to go out and enjoy himself in the evenings, it's not unnatural that he should have been attracted to Pamela, to the point of kissing her. He's not the first young man to have done such thing.", stond in het officële verslag. - maar de ITF ging in beroep tegen de uitspraak en binnenkort hoort 'Richie' het verdict.

Bizar

Tot slot: enkele losstaande maar daarom niet minder onnozele feiten van dit jaar. De vermeende, Zuid-Afrikaanse vriend/oplichter van Justine Henin hield de nationale pers een tijdje in de ban. Boris Becker-tv werd boven het doopvont gehouden, Andy Murray en zijn vriendin Kim Sears gingen uit elkaar omdat de Schot blijkbaar zo'n zeven uur per dag Playstation zou spelen terwijl Damir Dokic in Belgrado werd opgepakt omdat hij de Australische ambassadrice wou omverblazen met een bazooka.

De minst toepasselijke prijsuitreiking van het jaar werd in oktober in Tokio gehouden. Kei Nishikori kreeg daar de trofee voor nieuwkomer van het jaar 2008. De Japanner was op dat moment weggezakt naar de 180ste plaats, nadat een blessure aan de elleboog hem maanden van de baan hield. Pijnlijk.

On court coaching bij de dames was sowieso weer een debacle - herinner u het voorval met Caroline Wozniacki in Luxemburg! - maar wat Patty Schnyder klaarspeelde op het tornooi van Rome grenst aan het ongelooflijke. De Zwitserse veterane liet bij een 6-2, 2-6, 5-0 voorsprong op Venus Williams haar echtgenoot/trainer Rainer Hofmann de baan opkomen. Schnyder won de derde set met 6-1. Goed (gek) gecoacht, noemen ze dat!

Cheers,

Filip

 

 

 

Mixed Emotions

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Terwijl we ons hier aan het voorbereiden zijn op het alles verpletterende en tegelijkertijd alles ophelderende jaaroverzicht (voor volgende week) moet er ons toch nog iets van het hart. Dubbel gemengd op de Olympische Spelen! De grootste non-sport ooit uitgevonden. Enkel bestaand om het programma van een tweede grandslamweek aan te vullen of dienst te doen als entertainment voor half dementerende oude besjes die dit soort 'tennis' wel kunnen pruimen. Een Olympische Sport! Puik werk van de lobbyers van de ITF, die als überbobo's heel wat in de pap te brokken hebben bij het IOC.

Zijn ze nu helemaal kierewiet geworden? Pas zeventien jaar geleden in Barcelona werd tennis (terug) een officiële, Olympische discipline. Maar pas sinds de laatste edities betekent het ook echt iets voor de deelnemende spelers. Al mag het belang niet overschat worden. Wij zijn er erg zeker van dat een grandslamtitel nog steeds hoger wordt ingeschat dan een gouden medaille. Maar toch gaat men voor een relatief 'nieuwe' discipline twaalf extra medailles uitreiken in een categorie die vlot onder 'pure show' kan geplaatst worden. Hoe ver zijn we van de Olympische spirit afgedwaald?

U kan claimen dat het goed is voor de tennissport maar wij zien het nut er niet van in. Het is niet dat dubbel gemengd dan meer aandacht gaat krijgen - de discipline komt maar vier à vijf keer per jaar aan bod - of serieuzer gaat genomen worden door de toppers. Het is een leuke bijverdienste voor de fulltime dubbelspelers, punt.

En had het IOC al eens nagedacht hoe ze dat superevenement gingen inpassen in hun programma? Vorig jaar was het al vreselijk moeilijk om én de Olympische Spelen een plaatsje te geven op de kalender én om het tornooi op tien dagen af te werken. Stel u in de plaats van de Williamsen, om maar iemand te noemen die waarschijnlijk het dubbel gemengd wel zien zitten, die op tien dagen in drie verschillende tableaus een match of achttien(!) zouden moeten spelen? Op gras? Zonder regen hopelijk? En met een week later de U.S.Open op het programma?

Om nog maar te zwijgen over de selectieprocedures. Enkelranking? Dubbelranking? Leuke partners? Als wij Dick Norman of Olivier Rochus waren, zouden we nu al naar Kim Clijsters, of beter misschien Justine Henin, bellen. Maar gaan die hun kansen op een medaille in het enkelspel, om nog maar te zwijgen over het vervolg van het seizoen, opofferen door mee te doen aan zo'n non-sport?

Laat ons een kat een kat noemen. Er is veel veranderd in het tennis. De vrouwen spelen veel krachtiger dan vroeger maar er is toch nog altijd een significant verschil tussen beide seksen, zeker op de tennisbaan. Of zoals ene Fred Perry het heel lang geleden al mooi verwoordde: "dubbel gemengd is een soort van mannen enkelspel met een vrouw aan elke kant van het net."

Op het nippertje komt de tweede belachelijkste beslissing van het jaar (de nummer een gaat naar de straf voor Wickmayer en Malisse) dan toch nog op naam van het IOC. Afvoeren die handel!

Cheers,

Filip

Tijdskrediet

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Een hele belevenis, die Thomas Cook Diamond Games. Zo'n overvol Sportpaleis blijft indrukwekkend. Jammer dat Venus Williams op slappe benen liep - misschien moet organisator Bob Verbeeck volgend jaar in haar contract laten zetten dat ze tenminste één dag op voorhand aanwezig moet zijn? - want het publiek was klaar voor een feestje, maar voor een dansje te placeren moet je nu eenmaal met twee zijn. Beetje bitter als je Williams dan hoort vertellen hoe 'lovely' het is om terug te zijn en dat ze 'Antwerp' gemist heeft (En ons slecht weer! Jaaaaaa!) terwijl ze eigenlijk welgeteld 24h in ons landje vertoefde. De Belgische euro's zullen waarschijnlijk toch de grootste overtuigingskracht gehad hebben.

Gelukkig hadden wij andere animatie tijdens de galamatch - iets met Standard, maar we verklappen niet wat - waardoor het voor ons toch nog erg spannend bleef. Het geheel gaf ons wel te denken over de situatie van beide speelsters. Kim Clijsters ging aan de slag op haar zestiende, perste alles uit lijf en geest tot haar 24ste en nam dan haar pensioen. Vergelijkbaar verhaal bij Justine Henin. Terwijl de Williamsen ondertussen al een kleine vijftien (15) jaar in de weer zijn op het circuit. Die prestatie valt - al hun desintersse bij tijd en wijlen meegenomen - niet te onderschatten.

Zou de WTA er onderhand niet goed aan doen om speelsters een sabbatperiode toe te staan? Een soort tijdskrediet waarmee ze even op rust kunnen komen, moeder kunnen worden of hun zaakjes op orde kunnen krijgen? Zes maanden, een jaar of twee jaar waarna ze gedurende een bepaalde periode opnieuw van een beschermde ranking kunnen genieten? Volgens ons moet dat onderzocht worden voor de toekomst. De meisjes die aan de top komen doen dat immers alsmaar jonger. En allemaal worden ze verblind door de weelde, mogelijkheden en geld, waarbij hun jong lichaam en enthousiasme nog geen hindernis vormen om veel te spelen. Dat ze die veeleisendheid en mogelijke overlast later in hun carrière lichamelijk of fysiek zullen moeten bekopen is op dat ogenblik moeilijk in te prenten. Laat ze dus maar doen, maar geef ze de kans om een tijdje later even op prépensioen te gaan.

De Williamsen zijn eerder de uitzondering dan de regel in het vrouwencircuit en daarvoor alleen al moet je respect hebben voor hun carrière. Misschien hebben ze wel schrik voor hun 'retraite'? Want dat het niet eenvoudig is om zin aan je leven te geven eens de tenniswereld zijn poorten achter je sluit, blijkt genoeg. Zelfs voor iemand zo timide als Henin bleek het gemis aan 'spotlights' en 'adrenaline' funest voor haar gemoedsgesteldheid. Nergens vind je immers nog dezelfde kicks en emotionele diepgang. En dat is even slikken, eens de rackets voor altijd zijn opgeborgen.

Al hebben wij, als ervaringsdeskundige, wel één tip voor de dames die op zoek zijn naar een vergelijkbare spanningsboog, intense vreugde, diepgewortelde frustraties en onwaarschijnlijke wendingen: wordt supporter van Standard...

Nota: we geven onszelf niet graag gelijk maar wat lezen we vandaag in de Australische krant 'The Age'?: Alicia Molik: "Ik heb fulltime tennis gespeeld vanaf mijn twaalfde. Dat zijn veel jaren dat je op de baan en op training doorbrengt. Alles wat ik nodig had was een goede pauze. Die vijf à zes maanden weg van het circuit hebben me echt opgefrist." De 28-jarige Molik timmert ondertussen succesvol aan de weg terug en is klaar voor de Australische zomer...

Cheers,

Filip

Immobiliën

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Nee, wij laten ons niet afschrikken door die tennisluwe tijden. Vinden nog gemakkelijk genoeg zinnige onzin om de wereld in te sturen. Deze periode van het jaar wordt door de tennissers aangegrepen om (nog meer) geld te verdienen met demonstratiewedstrijden, om te trainen en van trainer te veranderen. Razend interessant, als u het ons vraagt.

Wist u bijvoorbeeld dat Kirsten Flipkens volgend jaar met Bart De Keersmaeker gaat toeren? Daar 'Flipper' haar trainster Ann Devries moet delen met Yanina Wickmayer en An-Sophie Mestach, zocht ze iemand die haar in het buitenland kon begeleiden. Dit (goed) seizoen kreeg ze welgeteld acht verschillende trainers mee op tornooi. Tijd voor wat standvastigheid en die zou ze moeten vinden bij De Keersmaeker. Hij is een vriendelijke jongen, Fedcupassistent en voormalig VTV-begeleider van Ruben Bemelmans. We wensen het duo alle succes op hun roadtrip.

We moeten ons ondertussen met alle geweld van de wereld beheersen om niet in woede uit te barsten. Die zaak van Yanina Wickmayer en Xavier Malisse blijft maar aanslepen en het kan niet anders of ze gaan dat ook in 2010 (mentaal) meeslepen. (Als ze al mogen aantreden...) Volledig akkoord dat ze in de fout zijn gegaan. Volledig akkoord dat je niet met twee maten en gewichten kan oordelen. Maar laat het WADA en alle dopinginstanties dan gelieve het woord 'DOPING' uit hun titel schrappen want ons lijkt het dat het hen daar niet (meer) om te doen is. Vergeef ons onze onwetendheid, we zijn maar tot het middelbaar naar school geweest, maar ons kleine verstand kan er niet bij hoe je iemand één jaar zijn/haar job kan afnemen voor administratieve nonchalance.

Moest het mislopen stellen wij voor dat de twee Belgen maar hier naartoe verhuizen. Iets minder last van dopingcontroleurs lijkt het ons. En nu we toch in de immobiliën zitten: Nikolay Davydenko kreeg tien dagen terug één miljoen dollar in de handen gedrukt omdat hij de Masters in Londen op zijn naam schreef. Wat ging-ie ermee doen? "Ik wil nog altijd een appartement kopen. Heb er nog geen gekocht in Moskou. Het is nog te duur. Ik wacht nog even. Het wordt misschien goedkoper. Eén miljoen is niet genoeg.", aldus Kolya. Wij weten anders wel een plekje waar je voor één miljoen dollar iets kleins maar degelijk kan vinden.

Venus Williams tenslotte zou vorige week een hele berg cash geld neergeteld hebben voor een optrekje in Bel Air - de iets betere buurt van Los Angeles - met een zwembad én een tennisveld. Misschien kan Kim het haar morgenavond eens vragen? Of wijzelf, want we zien ons toch genoodzaakt te verzaken aan het gezellige treffen Standard-AZ en de hele avond in het Sportpaleis door te brengen. Niet getreurd echter: 'The Eye of the Tiger' als openingsdans en Milk Inc als toetje, onze gekrulde tenen zijn er al klaar voor...

Cheers,

Filip

 

Ratten

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

We zijn nog aan het bekomen van onze uitstap dit weekend naar 'le pays noir'. Charleroi werd een tijdje geleden verkozen tot lelijkste stad op aarde en we kunnen er ons iets bij voorstellen. Het lijkt er altijd te regenen, het is er steevast grijs, vuil - bij onze aankomst gisteren kruisten net twee ratten de straat - ongezellig en onordentelijk. De organisatie van de Women Tennis Trophy had er bovendien voor gekozen de jaarlijks terugkerende parkeerproblemen op te lossen door alle parkings open te stellen voor iedereen. Combineer dat met stewards die zo vriendelijk waren alle wagens door te laten en u kunt zich inbeelden wat een chaos dat gaf. De kers op de wansmakelijke taart werd aangebracht door de lokale politie die olijk boetes neerpende en auto's liet wegslepen.'Quel acceuil!'

Maar goed, we stapten niet af aan de Spiroudôme voor een Bourgondisch of rustgevend weekend maar wel voor de comeback van Justine Henin. We vinden 'comeback' daarbij zo'n vreemd woord omdat er eigenlijk niets veranderd is. Henin niet, haar ingesteldheid niet, haar tennis niet en haar entourage niet. Alles is bij het oude gebleven. Er is een detail aan haar servicebeweging veranderd - we zijn geen kenners maar de toss zou hoger zijn en haar stand bij het raken van de bal minder open - en ze zou door haar knie-operatie ook beter moeten bewegen. Wij zagen vooral dat Henin (nu al) klaar is voor het grote werk. Natuurlijk zit ze nog niet aan 100 procent maar laat haar twee tornooien spelen en ze staat op punt (zie Clijsters Kim). Momenteel worden de verwachtingen nog getemperd - en ja, het tennis was gisteren nog niet vloeiend maar was het dat wel bij de eveneens in een trainingsperiode zittende Pennetta? - en er zijn nog wat werkpunten, maar een titel op de Australian Open - we steken hier heel even onze nek uit - is zeker niet uitgesloten.

De grootste verandering ten huize Henin zou binnenskamers moeten gebeurd zijn. In haar hoofd. Mede dankzij hondje 'Deuce' - een soort pluisbol die we wel kunnen appreciëren, in tegenstelling tot die bibberrat  (sorry, Kirsten!) van Kirsten Flipkens - zou ze het leven naast de baan 'lichter' moeten kunnen opvatten. Deuce maakte trouwens uitgebreid kennis met het journaillie in Charleroi door op de eerste persconferentie van zijn/haar baasje vrolijk binnen te trippelen - Henin, die erachter aanliep, riep: "Val maar aan!" Lachen! - en iedereen uigebreid te besnuffelen. Bracht ons even op de gedachte om ons eigen exemplaar mee te brengen naar de finaledag, kwestie van een goed contact op te bouwen via onze huisdieren, maar onze hond had nog wat kauwwerk te verrichten op het been van die arme Zwarte Piet die van het gladde dak gewaaid was en gaf verstek. 

Trouwens, nog iemand die zaterdagavond verstek gaf was Waals bondsvoorzitter André Stein, op wie we botsten bij de in/uitgang. Wij waren net iets te laat en hij was goed op tijd...voor de wedstrijd van Standard tegen GBA. Hij had de openingsceremonie in Charleroi meegemaakt en haastte zich daarna naar die voetbalmatch in Luik. Kunnen hem geen ongelijk geven. Ook al bezorgden de Kielse Ratten onze favoriete ploeg handenvol werk.

Wij overpeinzen ondertussen de mogelijkheden voor een vergelijkbaar manoeuvre tijdens de Diamond Games/Champions League nu woensdag. Geen hond die dat merkt als we vertrekken tijdens Milk Inc., toch?

Cheers,

Filip

Valse beschuldigingen

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Voor eerst: onze excuses! Enkele dagen geleden beschuldigden we onbekenden voor het ontvreemden van onze bloemen en champagne op de VTV-viering in Wilrijk. Niets van aan, zo blijkt. Op de plaats waar we zochten vonden we nog één ruiker en één fles met daarop een ander geschenk dat aan Yanina Wickmayer toebehoorde. Wij deden één plus één en dachten dus dat de andere giften ook van haar waren. En wij ging dat meisje, dat toch al in een moeilijke periode zit, haar bloemen niet afpakken. De bloemen van de beste Belgische speelster bleken na afloop evenwel al in de auto te zitten, waardoor er één ruiker én één fles bleven liggen. Die van ons. "Kieken!, zou onze vijfjarige zeggen. En hij heeft nog gelijk ook. Mea culpa dus.

Wickmayer heeft trouwens de weg naar de VTV terug gevonden. Ze traint opnieuw met Ann Devries en krijgt mogelijk ook een Vlaamse sparring. Respect tevens voor Devries die zowat de hardst werkende toptrainster moet zijn want ze heeft ook nog eindverantwoordelijkheid over Kirsten Flipkens - die met Bart De Keersmaeker gaat reizen in 2010 - en werkt nog fulltime met talent An-Sophie Mestach. Niet toevallig dat Devries uit dezelfde gouw komt als wij. Ahum.

Misschien is zo'n rol ooit nog weggelegd voor Amélie Mauresmo. Het zou jammer zijn voor het Franse tennis als zo iemand verloren zou gaan voor de sport. De 30-jarige Française gaat echt gemist worden op de tour. Niet alleen op de baan - daar was haar impact de laatste twee jaar toch al flink verminderd - maar zeker wel daarbuiten. Nooit iemand met zoveel 'naturel' persconferenties zien geven. Intelligent, met humor, open, doordacht. Ronduit indrukwekkend. Pas op, we hebben haar ook na nederlagen aan het werk gezien en dan was ze nog altijd uiterst oprecht. Zei ze gewoon dat ze op dat moment geen goesting had om vragen te beantwoorden en iedereen kon daar inkomen. Er was een groots wederzijds respect. Zie je niet vaak in de relatie speler-journalist en vice versa.

In 1999 kwam ze in de schijnwerpers terecht. Door haar verloren finale op de Australian Open tegen Martina Hingis. Meer nog echter door haar outing als voorstandster van de vrouwenliefde. Het was die uiting, plus haar brede schouders en fel gelifteerde slagen die haar op veel misbaar van de oppositie kwam te staan. Lindsay Davenport en vooral Hingis suggereerden dat ze tegen 'een halve man' hadden gespeeld. Best wel ironisch die 'beschuldigingen', als je het vervolg bekijkt van het vrouwentennis. Mauresmo bleek daarin de speelster die iets verfijnder tennis trachtte af te leveren in een circuit dat geregeerd werd door brute krachtpatsers. Je kon haar tennis bezwaarlijk afdoen als het werk van ''een halve man'. Nee, deze grote madame gaat gemist worden!

Wat wij dan weer missen is onze jaarlijkse voetbalmatch met de tennissers. Organisator Johan Van Herck had zeer mooi een wedstrijdje geregeld tegen oud(e) Rode Duivels (Patrick Vervoort, Marc Schaessens, Marc Vanderlinden. etc.) Vlamingen Niels Desein, Ruben Bemelmans, Kristof Vliegen, Yannick Mertens waren klaar voor de strijd. De ex-Rode Duivels zetten ons echter even op onze plaats door te stellen dat ze niet buiten kwamen om tegen Piet Snot, mannen van onder de kerktoren, te voetballen. Nu hebben we geen probleem om onszelf met Piet Snot te vereenzelvigen maar voor die actieve spelers - allemaal top 200 materiaal - is dat toch een beetje een ruwe beschuldiging. We ondervonden iets te weinig respect en hebben de hele hap afgeblazen. We weten meteen waaraan we moeten werken...

En nu we toch valse beschuldigingen aan het ontkrachten zijn: wie zei daar weer dat Serena Williams weinig tot geen smaak had? Hiernaast ziet u haar tekeer gaan op een concert dat, naar onze maatstaven, nog net door de beugel kan. Zijn we mild aan het worden of toch een beetje Piet Snot? We gaan er dit weekend eens over nadenken...

Cheers,

Filip

 

Over de lijn

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Het mogen dan tennisluwe tijden zijn, als we het extrasportieve nieuws bezijden laten, maar dat wil niet zeggen dat we stilvallen, hè. Gisteren hadden we een gesprek met een uitgever van een Nederlands tennistijdschrift aan wie we volgend jaar onze schrijfsels mogen toevertrouwen. Onze zuiderburen zijn, naar het schijnt, behoorlijk jaloers op de tennisrijkdom hier te lande en wie zijn wij dan om de kans te laten schieten om dat er eens goed in te wrijven.

Maar soit, we volgen met plezier ook nog even de escapades van Serena Williams in Barbados. Ze maakt blijkbaar haar borst al nat om het volgende seizoen aan te pakken als de Belgen 'en masse' de top gaan bestormen. Dat ze enkele dagen geleden een recordboete moest incasseren kon blijkbaar aan haar imposante reet roesten. En gelijk heeft ze want wij hebben ons al mateloos geërgerd aan die stemmen die opgingen om Williams te schorsen voor één van de volgende grandslamtornooien.

Pas op, we keuren het niet goed dat ze de bal door de strot wou rammen van een lijnrechtster die haar nek uitstak maar laat ons alles wel even in perspectief bekijken. Ten eerste: die lijnrechtster had nooit een voetfout mogen roepen op zo'n belangrijk ogenblik in de halve finale van de U.S.Open. De winst van die milimeter over de lijn bij een tweede service weegt niet op tegen de grootte van het verlies, één volledig punt. Ten tweede: zeven slachtoffers van de tien zouden op dezelfde manier reageren als Williams. Ook wij, met deze nuance: we zouden iets minder misbaar maken, iets minder met dat racket staan gesticuleren en iets minder Engels praten. Ten derde: we hebben het volledig gehad met die politieke correctheid die zich van de maatschappij op de tenniswereld heeft geprojecteerd (zie Wickmayer Y. en Malisse X.)

Geheel ter zijde: wij dachten al een hele tijd dat het nummertje van de Franse supergroep Air (zie hiernaast) over het incident in New York ging. Blijkt het liedje niet 'so light was her foot fault' te heten maar wel 'so light was her footfall'. Lachen, vinden wijzelf.

Ondertussen liet de ITF ook al weten dat ze geen technologie gaan gebruiken - nochtans aanwezig met Hawk-Eye - om die voetfouten eruit te halen. Het zou het spel vertragen en het menselijke aspect teniet doen. Niet lang meer of alle lijnrechters zouden vervangen worden door machines. "I swear I will shove this f*cking ball down your cyclops eye!", zou Serena dan moeten roepen. Geen zicht.

Dit daarentegen wel. Al is het ook een ietsje over de lijn...(Nota van de redactie: schoon foto's maar wie is de oelewap die de laatste foto heeft laten passeren? Ontslagen die kenner!)

Cheers,

Filip