Cijfertjes

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

U kent ons, een paparazzo sluimert een beetje schuw maar toch nieuwsgierig heel diep vanbinnen. We vonden het dan ook enigszins voyeuristisch maar tegelijkertijd razend interessant dat er cijfers zijn bekendgemaakt van wat een speler/topper zoal verdient op enkele jaren, buiten de baan.

Het overkwam Lleyton Hewitt die in een vieze rechtszaak verwikkeld zit met zijn voormalig managementbureau Octagon. Volgens de Octagonners verdienden zij een groter deel van de inkomstenkoek sinds 2000 dan de 16 à 20 procent die contractueel werden vastgelegd. Volgens de Hewitts was het contract eind 2004 afgelopen en moest er geen cent meer getransfereerd worden. Hoe de vork precies in de steel zit wordt de volgende weken voor de rechtbank uitgemaakt en is van weinig belang. Wat voor u en ons interessant is, zijn de cijfertjes. Lees en knipper even met de ogen mee:

Hewitt kreeg in 2005 en 2006:

- 42.672 euro van magazine 'New Idea'

- 1.778.000 euro van Nike

- 1.168.402 euro van Yonex

- 66.040 euro van Optus

- 176.640 euro voor het promoten van twee tennisvideogames

- 172.720 euro van tornooien in Adelaide, Sydney en Queens om mee te doen

- 304.800 euro van tv-zender Channel 7 voor representaties en interviews

In totaal rakelde Hewitt in twee jaar tijd zo'n 3.302.000 euro op. Zijn ranking ging op dat moment lichtjes bergaf maar was hij wel nog altijd een 'heet onderwerp' in Australië door zijn huwelijk met soapactrice Bec Cartwright.

Zo, bij deze heeft u een ideetje van de verdiensten van de toppers. Wij van mytennis.be zullen daarbij nog eens nadenken over dat voorstel om Hewitt onze website te laten promoten...

Cheers,

Filip

Batman & Robin

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Om onze zinnen na het mentaal en fysiek zware weekend te verzetten zijn we gisteren naar Maastricht carnaval geweest. Mijn vierjarige was Batman en ikzelf een vrij onduidelijk geklede Robin. We stootten er ook op een ouderwets uitgedoste tennisspeler.

Meteen moesten we denken aan Victoriaans Engeland en ook aan het circus dat ze daar heden ten dage aan het opvoeren zijn. In België zijn we resoluut: wij laten onze nummer een thuis voor de Davis Cup. Over het Kanaal doen ze nog gekker: daar liet kapitein John Lloyd zes man opdraven om een soort tornooi te spelen op het nationale trainingscentrum in Roehamptom om zo te twee resterende plekken in te vullen naast Andy Murray en de dubbelspeler Ross Hutchins. De kapitein bepaalt willekeurig wie tegen wie aantreedt en de wedstrijden worden naar drie winnende sets gespeeld. Als er één deelnemer drie matchen wint wordt hij geselecteerd, anders bepaalt de kapitein wie mag meedoen in de Davis Cup op basis van inzet, fysieke en mentale weerbaarheid. En dan heeft heel dat tornooi eigenlijk geen zin gehad.

Bovendien - ja ja, we zijn er nog niet - zijn niet de beste zes spelers op de wereldranglijst na Murray uitgenodigd maar werd daar al een schifting doorgevoerd. Zo is de Britse nummer twee, Alex Bogdanovic (ATP 190), niet aanwezig omdat hij op zeven vorige Daviscupontmoetingen geen zege wist te behalen. Afgeschreven dus. Goed bezig, daar in Engeland.

Nog iemand die goed bezig is/was, luistert naar de naam Michael Lammer. De Zwitser speelde dit weekend de kwalificaties van het tornooi in Dubai en mocht ondertussen het appartement van ene Roger Federer gebruiken. "Voor zoveel vriendelijkheid moet ik wel goed presteren.", liet Lammer optekenen. Lammer kwalificeerde zich maar kreeg vandaag 1-6, 1-6 aangesmeerd van Philipp Kohlschreiber. Of hij het appartement werd uitgesmeten is nog niet geweten.

Hierbij gaan we het laten want Batman is ergens de wereld aan het redden en Robin moet een klein beetje gaan helpen.

Cheers,

Filip

Mooi en lelijk

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Er ligt iets op onze maag en we zijn er nog niet uit of het die x aantal Duvels van gisteren, de wedstrijdspanning voor de topper van vanavond of de huidige heisa in de tenniswereld is. Nog steeds krijgen we uitval te horen van de commotie in Dubai en terwijl gebeuren er alweer lelijke dingen.

Wat dacht u bijvoorbeeld van Zina Garrison? Ex-speelster en ex-Fedcupkapitein die nu de Amerikaanse tennisbond aanklaagt wegens racisme en discriminatie. Zij pikt het niet dat de mannelijke Daviscupkapitein Patrick McEnroe en haar vrouwelijke opvolgster aan het hoofd van de Fedcupploeg Mary Joe Fernandez een beter contract kregen dan zijzelf. Bovendien was ze onderhevig aan hogere verwachtingen vanwege de federatie. Hallo? Sinds wanneer mag men Amerika niet meer een beetje succes verwachten? Dit is zo kleintjes dat ik mij, voor één keer, wil aansluiten bij de respons van de tennisfederatie: "During Ms. Garrison's five-year tenure as captain, the United States Fed Cup team did not advance to the Fed Cup final, it's longest drought in the competition's 45-year history." Die zit!

Nog meer zielig nieuws. Een Britse politicus vindt dat Andy Murray zijn sponsoring moet herzien die de jonge Schot krijgt van de Royal Bank of Scotland omdat die nog maar net een serieus ondersteuningskrediet, betaald door de belastingbetaler, kreeg toebedeeld door de Britse staat.

Iemand die momenteel geen ondersteuningskrediet nodig heeft is Christophe Rochus. Speelde deze week een uitstekend tornooi in San Jose en dat zelfs, volgens geruchten, met de rackets van Steve Darcis. De bagage van Rochus was blijkbaar niet aangekomen in Californië. In Polen en ver daarbuiten krabben ze zich ondertussen in de haren hoe het komt dat de man die vanaf morgen veruit de beste Belg op de wereldranglijst gaat zijn niet is opgenomen in de Daviscupploeg. Geluk bij een ongeluk dat Rochus iemand met, euh, weinig profiel is want anders was er weer wat heisa meer ontstaan in de (Belgische) tenniswereld.

Nee, Rochus gaat daar niet wild over doen. Voor hem loopt alles op wieltjes en hij gaat met vertrouwen aan de slag op het tornooi van Delray Beach. Enkele toeschouwers gaan het tornooi ook op wieltjes mogen volgen. In een poging innovatief te zijn verloten ze daar elke dag twee zitjes in een Porsche Boxter die op de baan staat om van daaruit de wedstrijd op het center court te volgen. Mooi initiatief? Beetje bizar en ongemakkelijk? Dan rij je misschien een uurtje in je wagen naar het tornooi om daarna opnieuw twee uur in zo'n smalle Boxter te gaan zitten? Ze halen daar in Delray Beach trouwens nog meer stunts uit. Ook dit jaar weer wordt de omgeving opgesmukt door lokale graffitispuiters die het geheel er als een aquarium doen uitzien.

Mooi of lelijk? Ik ga er mijn hoofd eens over breken met een goed glas Duvel. Kwestie van die maag in orde te krijgen, hè!

Cheers,

Filip

Tennissers zijn echte teamspelers

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Ja, het proftennis is een flinke Peer gestoofd daar in Dubai. Het wordt nog bang afwachten hoe dit verhaal een staart krijgt de volgende dagen. Ondertussen zullen wij ons maar onledig houden met het verwerken van de Standard-blammage gisteren en nog wat ander vertier.

Venus Williams heeft nog maar eens haar steun betuigd aan Shahar Peer. Al is het woord boycot nooit gevallen. "We moeten naar het grotere plaatje kijken. Er zijn hier zoveel mensen bij betrokken. Sponsors zijn belangrijk voor ons. Wij zouden er niet zijn zonder de sponsors en we kunnen hen niet laten schieten. We moeten hierover nadenken als een groep - speelsters, sponsors, tornooien, ... - en niet elk onze eigen richting uitgaan. We zijn teamspelers." Teamspelers die voornamelijk aan zichzelf denken?

Vele hoge piefen haasten zich richting Dubai om te gaan onderhandelen over de situatie. Onder hen ook de ATP-spelersvertegenwoordiger en ex-prof, Justin Gimelstob. Zoon van een Joodse vader. Zou hij het land in mogen?

Ook de whereabouts blijven de gemoederen verhitten in tennisland. Virginie Razzano verklapte in Dubai dat Amélie Mauresmo al een afspraak met een dopingcontroleur miste omdat ze op restaurant zat. Drie gemiste afspraken op achttien maanden = één jaar schorsing.

En nu we toch bezig zijn over de positieve kanten van het proftennis, kunnen we maar beter verder doen. Op de ATP-spelersmeeting tijdens de Australian Open ging het er heftig aan toe. Het onderwerp 'prijzengeld' - dit jaar zo'n 1/3 hoger dan in 2006 - zorgde voor beroering. Wat bleek: winnaars en finalisten zagen hun cheque met zo'n 26 procent verhoogd, terwijl kwartfinalisten en lager hun zuur verdiende centen met veertien procent zagen afgeroomd. Een regeling uitgewerkt door de enkel op de elite mikkende Etienne de Villiers. De situatie werd na de Australian Open rechtgezet en nu voelen alle ATP-spelers de verhoging even hard. Of toch niet? "Tja, voor de jongeren die net aan een profcarrière beginnen zijn de onkosten alleen maar groter geworden terwijl het prijzengeld eigenlijk hetzelfde is gebleven.", moest oproerleider Guillermo Canas bekennen, "Maar het is moeilijk dat te veranderen gezien de economische situatie van vorig en dit jaar. Eerst moeten we de grote tornooien veranderen voor we kunnen trachten te denken aan de kleintjes."

Zoals we al zeiden: 'echte teamspelers die tennissers...'

Cheers,

Filip

Kut met Peer (II)

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Ik wou vandaag wat olijker uit de hoek komen maar de heisa die de kop opstak na de relatief rustige reactie gisteren rond het niet toelaten van Shahar Peer in Dubai, verandert mijn plannen. De William Van Laeken in mij zegt: 'U heeft recht op nog wat meer duiding.'

Peer zelf reageerde vandaag alvast met een boodschap: "While this is a very difficult moment for me personally and professionally, and the fact that the visa denial was issued at the last moment, I firmly believe that my fellow competitors should not be harmed the way I was - they were in or on their way to Dubai and denying them the right to play in this year’s tournament at the last moment would not make the wrong right." Ze hoopte wel dat de WTA-tour in de toekomst - 2010? - dergelijke onrechtvaardigheden de wereld uit zou helpen. Waarop de WTA stoer een halve dreiging uitte ten overstaan van het tornooi in Dubai dat deze editie misschien wel eens de laatste zou kunnen worden. Met als stevige stok achter de deur: het ATP-tornooi van volgende week.

Want wie wordt daar verwacht? Andy Ram, topdubbelspeler en zo Joods als een keppeltje. De ATP stuurde alvast een statement de wereld in dat "De verenigde Arabische Emiraten de juiste keuze kunnen maken." Welke keuze hebben zij? Een man toelaten en een vrouw niet? In de VAE hebben ze sowieso al een flinke reputatie als het op vrouwenrechten aankomt, hè. De tornooi-directie liet zich trouwens ook niet onbetuigd en vertelde dat de weigering van een visum over de veiligheid van de speelster ging. "Want ons publiek (veelal buitenlandse ex-pats, red) zou wel eens een vijandelijke reactie in huis kunnen hebben."

Volgens een zeer eerwaardige collega is nu al duidelijk dat Ram geen visum gaat krijgen. Trouwens, en dit is minstens even interessant, gingen Ram en zijn landgenoot/dubbelpartner Jonathan Erlich vorig jaar al deelnemen aan het tornooi in Dubai na hun zege op de Australian Open maar zegden ze op het laatste moment af. Hun manager ging achteraf een aanzienlijke, financiële compensatie zoeken bij ATP en de sponsors in Dubai. Uiteindelijk zou de ATP de reiskosten van de twee vergoed hebben. Maar echt duidelijk waarom ze in 2008 niet durfden aan te treden blijft wat wazig. Kwade tongen beweren dat de ATP op eenzelfde scenario zou aansturen voor dit weekend, om een tweede pijnlijke confrontatie te vermijden.

En als we even heel cynisch mogen zijn komt het forfait van Roger Federer voor het tornooi van dit jaar wel heel goed uit. De Zwitser - die deeltijds woont in het Emiraat en een uitstekende relatie onderhoudt met de machtshebbers - zou vanzelfsprekend om een standpunt gevraagd worden. Niet makkelijk om daarbij niemand tegen de schenen te schoppen en Zwitsers neutraal te blijven. Maar laten we het niet zo ver drijven. Het was oorspronkelijke de bedoeling om een olijk stuk te schrijven, hè!

Cheers,

Filip

Kut met Peer

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

De tenniswereld verschilt in niets van de realiteit. Het is een kleine deelmaatschappij met alle uitwassen van dien. Door het competitie-aspect komen de emoties vaak nog meer en sneller naar boven dan in de echte wereld maar uiteindelijk is dat maar een uitvergroting van alles dat er in ons en onze leefwereld aanwezig is.

Vanwaar deze filosofische inleiding? Wel, de controverse rond het geweigerde visum voor Shahar Peer ligt een beetje zwaar op de maag. De 21-jarige Israëlische, het nummer 48 van de wereld, kreeg pas zaterdagavond te horen dat ze de Verenigde Arabische Emiraten niet in mocht en dus niet kon deelnemen aan het tornooi van Dubai. En ook al stond Peer reeds op de draw, toch lag dit enigszins in de lijn van de verwachtingen daar de VAE en Israël geen diplomatieke betrekkingen met elkaar hebben en dat de relatie er sinds de gewelddaden in de Gaza-strook zeker niet op is vooruitgegaan.

Men zou zich kunnen afvragen waarom Peer zou willen spelen in een land waarin ze niet welkom is en tevens gevaar loopt voor eigen leven en mogelijk heel wat tegenkanting zou kunnen verwachten. (In nieuw-Zeeland hadden Palestijnse betogers al geprotesteerd tegen de aanwezigheid van Peer op het tornooi van Auckland) Vanzelfsprekend moet sport boven de wereld kunnen staan, en zeker boven de politiek. Daarom is het ook jammer dat er geen krachtig signaal komt van de WTA of de speelsters.

Solidariteit is natuurlijk een hol begrip in een individuele sport waarin de man-tot-man gevechten beslissen over veel geld. Dat de WTA zich zou verschuilen achter nietszeggende 'kritiek' op de beslissing was te verwachten. Dubai Duty Free - hoofdsponsor van het evenement - is ook één van de meest gulle mecenassen van de WTA-tour. En het tornooi op zich is één van de meest lucratieve ter wereld. Dat kan je natuurlijk niet onmiddellijk van de kalender smijten. De 'toekomstige maatregelen' die de WTA misschien gaat nemen staan bijna zeker gelijk met 'een stille dood laten sterven'.

Dat de speelsters niet oproepen tot een boycot is ook tekenend. Als ik me niet vergis heeft Venus Williams enkele jaren geleden nog een stille aanzet gegeven tot een boycot toen er maar niets in huis kwam van dat gelijk prijzengeld op Wimbledon. Nu er moet gestreden worden voor een veel nobeler doel - een collega die wordt uitgesloten omwille van politieke doelstellingen waar zij totaal niets mee te maken heeft - hoor je geen haan kraaien. Nee, het was te laat om nog iets te doen omdat alle speelsters al ter plaatse waren. Dat was de algemene tendens. Maar volgend jaar, hè, volgend jaar dan...weet niemand hier nog iets van. Alle speelsters noemden Peer 'een vriendin' en 'vonden het vreselijk erg wat er haar overkwam' maar meer dan wat gesmoord protest kwam er niet uit.

De macht van het geld regeert de wereld en is lelijk. Zou er iemand van die toppers als ze bij afloop langs de kassa passeren en hun koffer met oliedollars vullen even stilstaan en zeggen: "Trouwens Sjeik, wat jullie met Peer hebben gedaan, dat is niet sjiek. Volgend jaar kom ik niet terug, hoor."?

Cheers,

Filip

Toppie in Rotterdam

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Godsamme - wij burgeren ons nogal snel in - wat is dat tornooi in Rotterdam toch een topper. Op welk moment van de dag je Ahoy ook binnenwandelt, altijd zitten de tribunes hier lekker vol. Met een pracht van een deelnemersveld en een extra-sportief menu om u tegen te zeggen is dat ook niet moeilijk. Dat je een ex-speler als tornooi-directeur, Richard Krajicek, hebt rondlopen kan natuurlijk nooit kwaad.

De spelers van het ABN Amro-tornooi komen lof te kort om het evenement te prijzen. Nu, uit ondervinding kan ik stellen dat ze net evenveel in de watten worden gelegd als de journalisten. Hun Players Lounge is een identieke kopie van de Ahoy-vleugel waar wij zijn in ondergebracht, met koffiedame er bovenop. Eten, drinken, leesplezier is voorhanden. Bij de spelers is het restaurant wat uitgebreider en staan er ook wat Playstation-toestanden en DVD-spelers meer, iets waar journalisten nu eenmaal minder noodzaak aan hebben.

Spelers moeten in weerwil voor zoveel aandacht ook een beetje aandacht terugschenken. Elke dag worden er wel enkele ingeschakeld voor een meet-and-greet, signeersessie of modeshow. Een kleine moeite voor een grote respons. Het publiek wordt daardoor constant betrokken bij het evenement. Duizend en één activiteiten zijn er op de Tennisplaza te doen, net voor de wedstrijd worden fans uit de bovenste rangen gehaald en na het oplossen van een makkelijke vraag mogen ze in een loge vooraan komen zitten en dan heb je ook nog het VIP-arrangement. Een wedstrijdje van de hoofdsponsor waarbij de winnaars worden ingeschakeld in de dagelijkse werking van het tornooi. Zo mocht een jongen gisteren ballboy spelen voor Nadal, draafde een juffrouw een hele dag mee als persoonlijke assistente van de tornooi-directeur en kom iemand anders de persconferenties en nog wat achter-de-schermen werk aanschouwen. Goed gevonden en motiverend voor de kijkers.

Als oud-speler heb je zo goesting om hier terug te komen. Niet verwonderlijk dus dat we gisteren de immer sympathieke Raemon Sluiter tegen het lijf liepen. Een jaar geleden nam hij op deze plek nog afscheid, maar ondertussen traint hij alweer voor een comeback. "Nog twee jaartjes proberen.", zei de 30-jarige Rotterdammer. Als hij dit soort tornooien maar niet als motivatie neemt voor zijn comeback. Dit is immers niet de norm, dit is ver daarboven.

Cheers,

Filip

Een beetje bloot

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Een mens heeft dan al een verkoudheid van hier tot Tokio - opgelopen in Bratislava -, moet morgen naar Rotterdam om de man van Mallorca te bestuderen en wil dan wel even wegdromen naar dit soort plaatsen .

Nog twee indoortornooien en dan gaat de tour voor een hele lange tijd de zon achterna. Op deze helse dag zouden wij ook wel een streepje zonlicht kunnen verdragen en dan is de uitgave van de nieuwe swimsuit issue altijd wel een opkikkertje.

Ook de Belgische dames kregen een opkikkertje in de vorm van de meest doenbare loting, Canada, van de vier mogelijke landen (Estland, Polen of Zwitserland). "De Canadezen zullen dit ook de beste loting vinden.", sms'te kapitein Sabine Appelmans al grappend maar niet onrealistisch. Ik denk dat de Belgen er baat bij zouden hebben om een gravelbaan aan te leggen tegen de op hardcourt opgegroeide Noord-Amerikanen. Vraag is of iemand zin heeft om dat publicitair mager beestje te organiseren. Het duel zou normaal in Vlaanderen moeten plaatsvinden, maar best in een niet al te grote zaal. Of het zou moeten zijn dat de meisjes Wickmayer en Flipkens de volgende maanden met hun prestaties zodanig uitblinken dat er vanzelf publiciteit wordt gegenereerd. In de eerste tornooien die de twee de volgende weken gaan aandoen - Port Walton Beach of Biberach? - zal dat niet gebeuren. Maar laat ons hopen dat ze een basis van vertrouwen kunnen leggen om dan op Indian Wells of Miami te exploderen.

Maar om terug te komen op die badpakkenspecial. De WTA is maar wat blij als ze enkele speelsters als stoeipoes kunnen versjacheren. Een beetje bloot verkoopt nu eenmaal. Dat heeft Bjorn Borg trouwens ook goed gezien. En terwijl zit ondergetekende met twee pulls, vier mutsen, een berg sjaals en een familievoorraad Vickx dit te schrijven. Het leven is niet altijd eerlijk, ik ga nog een beetje wegdromen...

Cheers,

Filip

Dikke Finger!

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Stormachtig in de straten van Bratislava. Zo zacht en aangenaam het de afgelopen dagen was, zo guur en onheilspellend was het vandaag. Haast even stormachtig als dat tennis van Yanina Wickmayer, zou ik durven zeggen. In gunstige omstandigheden raast die Antwerpse tornado over de tegenstand heen. Komt Wickmayer evenwel een zeer stevige en razendsnel alle brokstukken ontwijkende tegenstreefster tegen als Dominika Cibulkova dan brengt de tornado vaak heel veel schade toe aan het eigen huis. Vergeef ons de gebrekkige beeldspraak maar ook in ons hoofd is het stormachtig nadat we gisterenavond het historisch centrum van Bratislava verder zijn gaan verkennen.

Al bij al dus een logische nederlaag voor onze Belgen. Die niettemin weer heel wat nuttige ervaring opgedaan hebben. Kirsten Flipkens toonde dat ze de juiste weg aan het opwandelen is door met gevarieerd en berekend tennis - haar netspel is een grote troef - haar progressie te accentueren. Yanina kan dan weer leren uit de wedstrijden van afgelopen weekend dat er nog wat werk op de plank ligt. Variatie, service, benenspel, het 'managen' van een match, een beetje terughoudendheid of koelbloedigheid zou ze moeten trachten te integreren in haar spel. Haar tennis is indrukwekkend drukvol maar zelfs de hardst slaande speelsters - genre Williams, Davenport of zelfs Hantuchova - voelen aan wanneer ze eens niet tegen 100km/h moeten spelen maar net iets moeten afnemen van de snelheid of het risico. Zo'n dingen leer je door nederlagen en ouderdom.

De geste van het weekend kwam toch wel op naam van Flavia Pennetta. De ex-vriendin van Carlos Moya liet zich meeslepen door de verhitte sfeer in Orleans en toonde de stoelscheidsrechter haar 'dikke finger'. Wij zijn zelf amper heiliger dan de Paus en hebben in ons leven ook heel wat arbiters uitgemaakt voor het vuil van de straat. Het valt niet goed te praten en ik kijk er dan ook met een bepaalde gêne op terug maar soms kan de adrenaline en een vijandige sfeer voor een kortsluiting zorgen. Omdat je je frustraties niet aan het publiek kwijt kan - die zijn met teveel - en niet aan je eigen bank - die zijn normaal voor jou - uit je ze maar tegen het gemakkelijkste slachtoffer, de man/vrouw op de stoel. Niet goed te praten maar ik kan het wel begrijpen.

Wij sluiten hier in Bratislava af en zullen het deze avond proper houden. We hebben geen reden om met een dik hoofd of een dikke nek morgen in België aan te komen.

Cheers,

Filip

Hip hoi Belgicko

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Vergeef hem Heer, want hij kijkt niet verder dan zijn neus lang is. Mijn aanslag op de Slovaakse ongastvrijheid was onterecht want ondertussen hebben we al een gratis rit naar het hotel gekregen, hebben we Bratislava van iets dichterbij bekeken en zijn de Slovaakse speelsters ook al de revue gepasseerd. Miauw!

Bratislava mag dan vrij ondoorgrondelijk zijn qua wegeninfrastructuur, de stad balanceert momenteel op de grens tussen 'old school' oostblok - met historisch perspectief - en de nieuwe invloeden uit het westen. Zo heb je hier de vrij monumentale Novy Most-brug met daarnaast een 'state of the art' shopping center waar ze in Amerika niet van terug hebben. Bovendien hadden we deze morgen bij het joggen - ja, dat heeft u correct gelezen - langs de Donau een mooi zicht op de burcht van Bratislava die in sluiers van mist boven de stad uittorende. Een mens zou er lyrisch van worden ware het niet berekoud - eigen schuld, wegens te weinig loopkledij - en zaten we niet tot onze knieën in de modder. Maar soit, we zijn dus terug volop maatjes met de Slovaken.

Zeker toen we gisterenavond de speelsters van de thuisploeg zagen langskomen. Vergeef ons alweer de typisch mannelijke reflex maar van Daniëla Hantuchova, Dominika Cibulkova en Magdalena Rybarikova kregen wij het, ondanks de gure weersomstandigheden, wel even warm. Daartegenover moeten onze Belgische meisjes - allemaal strak in het pak - nog wat, euh, groeien. Behalve Tammy Hendler dan, want die heeft een flinke groeischeut gekregen. Maar goed - Dewulf, verman u! - waar waren gebleven?

Oh ja, er wordt hier getennist morgen. Slovensko tegen Belgicko. Een zware opdracht maar wel een mooie uitdaging voor onze meisjes want ze kunnen allemaal veel leren uit deze ontmoeting. Ze hebben niets te verliezen en kunnen, mits een goede prestatie het vertrouwen meepakken naar het vervolg van het seizoen. Een perfecte Fedcupontmoeting eigenlijk. Dus juffrouwen Wickmayerová en Flikpensová - u ziet, zelfs ons Slovaaks wordt beter! - doe jullie best.

U moet er vanzelfsprekend niet aan twijfelen dat wij dat ook gaan doen.

Cheers,

Filip

Bratislava, here we come

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Even kort melden dat we in Bratislava, Slovakije, zitten. Een op het eerste zicht niet bijster appetijtelijke stad op amper 55 kilometer van Wenen. De Slovaken hebben begin dit jaar de euro ingevoerd en hebben dat flink gedaan. De prijzen zijn hier een beetje aan de hoge kant en dat vinden wij niet sympathiek.

Wél sympathiek vinden wij Sofie Oyen. Talent van eigen bodem - en u mag dat zeer letterlijk nemen want het kokette meisje komt uit de wereldstad Leopoldsburg - die ik nog nooit aan het werk heb gezien. Iets wat er dit weekend waarschijnlijk nog niet van gaat komen maar we hebben er toch al mee gesproken. Iets dat u hier op de site kan lezen. Alvast een stap in de goede richting!

Een stap in de verkeerde richting hebben we daarstraks meermaals gezet. Het nationale tenniscentrum zoeken - waar de Fedcupontmoeting plaatsvindt en ook een zekere Dominik Hrbaty aan het trainen was - deed me denken aan de uitweg vinden in het net gepoetste spiegelpaleis op Kamp kermis 20 jaar geleden! Een doolhof! Een labyrint! Een onverstaanbare warboel! Wenend riep ik om mijn mama. Gelukkig dat mijn collega van HBVL erbij was. Maar we zijn er geraakt.

Hopelijk morgen opnieuw want nu worden we uit het perscentrum gekegeld. Ik zei het al: sympathieke Slovaken.

Cheers,

Filip

So, you're telling me there is a chance

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Stuur die Belgische vlag dringend naar de droogkuis. Poets op uw blazoen. Recht de borst en herneem even die laatste strofe van de Brabançonne. Misschien lopen we iets te hard van stapel maar we klampen ons vast aan elke strohalm.

Vanwaar mijn plotselinge opstoot van patriottisme? Wel, Kim Clijsters gaat opnieuw (een beetje) tennissen. Ze is al terug wat intensiever aan het trainen waarbij een exhibitiepartijtje zeker en vast op het menu staat. En wie weet volgt er daarna een evaluatie van de aangeboorde gevoelens en heeft ze terug zin in een avontuurtje?

Pure speculatie van mijnentwege, ik geef het toe. Clijsters heeft totaal niets meer te bewijzen en dus zou het sowieso niet opportuun zijn voor haar om terug te keren op de tour. Maar het geheel doet me denken aan een scène uit de film 'Dumb and dumber' waarin Jim Carrey zijn liefde betuigt aan zijn tegenspeelster, die antwoordt dat de mogelijkheid op een relatie één op één miljoen is. "So, you're telling me there is a chance...", glimlacht Carrey.

Een comeback van Clijsters - laat mij hier even geweldig hard van stapel lopen - zou evenveel betekenen voor het Belgische tennis als de aanstelling van Barack Obama voor Amerika. Een nieuw elan, een gebeurtenis, een motivatie, een shock en een positieve invloed. En wie weet ook wel wat zin voor relativering voor de Belgische Fedcupploeg. Die zitten sinds maandag in Bratislava voor de vrij zware ontmoeting met Slovakije en zijn nog nooit met zo'n uitgebreide delegatie afgereisd. Yanina Wickmayer wilde immers per se haar trainer Philippe Dehaes mee naar ginds om verder te werken aan hun kennismaking en het nieuwe trainingsschema. Tot voor kort werden er geen privé-trainers getolereerd - zeker niet op buitenlandse trips omwille van de kosten - in de nationale ploeg die geleid wordt door kapitein Sabine Appelmans en assistent Bart de Keersmaeker. Nadat Wickmayer evenwel haar fiat kreeg kon de rest van de ploeg niet achterblijven. Eerst kwam Tammy Hendler met haar begeleider, Jacques Leriche, aandraven waarop Kirsten Flipkens ook niet kon talmen en dus haar coach Ann Devries aan het lijstje Slovakije-reizigers toevoegde. Hopelijk zijn ze in Bratislava voorbereid op zo'n uitgebreide Belgen-bank.

Niettemin lijkt het duel een 'mission impossible'. Met Cibulkova, Hantuchova en Rybarikova hebben de Slovaken iets teveel schoon volk rondlopen om zich te laten verrassen. Maar om ons hervonden chauvinisme niet onmiddellijk aan de kant te schuiven zullen we Jim Carrey maar indachtig blijven, niet...?

Cheers,

Filip

Where about?

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Duimen en vingers hebben we afgelikt. Deels zijn die kippenbouten verantwoordelijk, maar deels ook die onwaarschijnlijke mannenfinale tussen Federer en Nadal. Het is dat hun stijlen zo verschillend zijn en daardoor voor een perfecte match-up zorgen dat we haast elke keer getrakteerd worden op een waar tennisfestijn.

Maar over naar de orde van de dag. De voorbije week was er nogal wat te doen rond de whereabouts voor de atleten. Nadal was furieus over de sinds 1 januari ingevoerde dienstregeling. Spelers moeten verplicht één uur per dag beschikbaar zijn voor de dopingcontroleurs, en dat 365 dagen per jaar. Persoonlijk vind ik dit ook wel een beetje erover. Niet zozeer het feit op zich dat je je beschikbaar moet stellen voor de dopingdokters maar wel dat je met een big brother-gevoel opgescheept zit. De angst om een controle te missen en een inperking van de vrijheid komt paranoïde over. Zeker voor een tennisspeler - constant op reis en afhankelijk van resultaten op tornooien - is het moeilijk om zo'n dingen op voorhand in te vullen. Het ongemak om constant op je hoede te moeten zijn is wel degelijk tastbaar aanwezig. Dubbelspeler Mike Bryan miste al twee onaangekondigde controles. Eén omdat hij een platte band had op weg naar huis. En één omdat hij een verrassingstrip had gepland met zijn vriendinnetje. Telkenmale was hij vergeten de bevoegde instanties te verwittigen. Bryan moet nu tot april clean blijven en krijgt dan terug een schone lei, anders wacht hem een sanctie.

Het doet me een beetje denken aan de aanpak van enkele jaren geleden om het hooliganisme in te dijken. Om enkele agressievelingen geen kans te geven moesten duizenden mensen met een fancard gaan prullen. Moeten nu echt duizenden profsporters zo'n ongemakken doorstaan om die enkelingen te kunnen klissen? Zeker in bepaalde sporten waar het dopinggebruik duidelijk geen prioriteit is. Al moest Nadal ook niet heiliger zijn dan de Paus toen hij stelde dat je de dopinggevallen in het tennis op de vingers van één hand kon tellen. Er zijn in het verleden al voldoende verdachte zaken gebeurd om tennis niet als properste sport aller tijden te omschrijven.

Soit, mijn whereabouts liggen op het eind van de week in Bratislava waar we de Belgische Fedcupploeg gaan aanmoedigen. Morgen brengen we daar nog een 'leuk' verhaaltje over.

Mij rest er nog een mea culpa. Voor aanvang van de Australian Open insinueerde ik dat de voorzitters Stein en Van Daele op kosten van de tennisbond afgereisd waren naar Melbourne om de Belgische spelers te steunen. Klopte volgens hen niet. Ze hadden de reis helemaal/deels zelf bekostigd. Mijn excuses! En fijn dat deze column tot in de hoogste bondsinstanties gevolgd wordt.

Cheers,

Filip