Wellness

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Net terug van een tweedaagse wellness. Een mens moet iets doen om de kater van zaterdagavond te verwerken, hè. 34 sauna-beurten, een Bosnisch stoombad noch een potje moddergooien konden evenwel soelaas brengen. Het kalf was verdronken, de mot zat er in en we bleven ons een geslagen hond voelen. Er zat niks anders op dan die kater terug op te zoeken.

Het Belgisch tennis ligt ondertussen ook een beetje op apegapen. De vijf beste mannen op de wereldranglijst brachten tot nu 33 van hun 66 wedstrijden op de hoofdtabel van tornooien tot een goed einde. Niet voldoende om het verschil te maken in de rankings. Niet voldoende om de nationale interesse - vorige week nog tegengekomen in de Colruyt en het sprak mij aan met volgende, rake worden: "Het is gene vette, hè." - aan te zwengelen en/of te overhalen.

Bij de dames heeft Yanina Wickmayer moeite om haar doorbraak van vorig seizoen te kaderen en zag haar goede reeks op ITF-niveau in Amerika niet alleen aflopen op een sisser maar ook nog eens (net) niet bevestigd op WTA-niveau. Zij blijft op zoek naar het juiste ritme. Kirsten Flipkens had dat ritme vrij goed te pakken, ook al speelde ze maar een viertal tornooien sinds begin dit jaar. Momenteel is ze echter weer out door ziekte en hopelijk kan ze binnenkort hernemen.

Dat moet dan op de Koddaert Ladies Open in Torhout gebeuren. Een ITF-tornooi (100.000$) op WTA-niveau waar de speelsters in gouden koetsen - Porsches zijn voorzien om de deelneemsters van club naar hotel te brengen - worden vervoerd, kaviaar krijgen geserveerd - zeevruchtenschotels om exact te zijn - en van 's morgens tot 's avonds in de watten worden gelegd.

Dit weekje wellness moet onze dames goed doen. Voor eigen volk en in vertrouwde omgeving gepamperd en gesteund worden, gewaardeerd en toegejuicht moet voor inspiratie en motivatie zorgen. Het kan een doorstart worden richting gravelseizoen. Samen met de comeback van ene Kim Clijsters kan dit voor een nieuwe boost zorgen. Een nieuw elan dat heel de tenniskaravaan meesleurt. Als de dames even hard zweten als ondergetekende tijdens deze wellness-stage, dan kan het bijna niet mislopen.

Cheers,

Filip

Druk

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

De sfeer van de grote dagen vandaag op de persconferentie van Kim Clijsters in Bree. Hectische bedoening, een drukte van belang, persmensen die over elkaar heen kropen voor de beste positie en het onderwerp van al die aandacht dat onmiddellijk het wereldrecord interviews geven verpletterde. Als er één ding dodelijk is om de aperte goesting van Clijsters om terug te tennissen weg te nemen, dan zal het wel die eindeloze vragensessie van vandaag geweest zijn. :-)

Zonder onbescheiden te zijn mogen we stellen dat wij een eervolle tweede werden in het geven van interviews. Druk, druk, druk. Tientallen stuks. En bijna allemaal eindigden ze met de sublieme vraag: "En voor wanneer jouw comeback?" Hahahahaha...NOT!

Wij vonden Kim er goed uitzien. En haar eerste woorden waren zowaar in het Frans. Een mens maakt nog wat mee. Kim bleef ook goed overeind in het vragenvuur, niets verloren van haar naturel en professionalisme. Op dat gebied zit het dus wel snor. Op tennistiek vlak mogen we ook het beste verhopen. Dat leidden wij af uit de sprokkels die we opvingen en het feit dat Kim "gretiger dan ooit" staat te trainen.

Kim kan er niet onderuit dat de verwachtingen vrij hooggespannen zullen zijn. Ook al heeft ze dan de voorbije twee jaar niet getennist, is ze mama geworden en zal ze aan wedstrijdritme ingeboet hebben. Maar ze blijft een (ex-)topper. Iedereen - ja, wij ook - gaan er vanuit dat Kim vlotjes haar plaats terug inneemt aan de top van het tennisfirmament. Eenvoudig lijkt het niet om met die prestatiedruk om te gaan. "Ik ga kijken of ik kan terugkeren als topper. Ik ga er alleszins zo hard mogelijk voor trainen zodat ik me niets kan verwijten. Ik hoef niet per se terug nummer een te worden. Ik moet niets meer bewijzen. Gelijk heeft ze maar dat wil niet zeggen dat ze naar Amerika afreist om het deelnemersveld aan te vullen. Wij zijn benieuwd of ze snel terug die spanning gaat voelen om 'te moeten' presteren. Waarschijnlijk, en hopelijk, gaat het plezier de bovenhand nemen en zorgt dochtertje Jada voor de rest van de afleiding. Dat en het feit dat ze gewoon terug gaat winnen natuurlijk.

Terwijl Kim zich nog niet druk hoeft te maken over de druk die ze misschien gaat voelen, drukken wij onszelf op het hart dat het de volgende maanden/jaren weer drukker gaat worden...Daarvoor wilden we vandaag wel wat kouwe drukte doorstaan. En praten over een comeback natuurlijk.

Cheers,

Filip

Gissen en missen

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Spannende tijden. Hoe super zou dat zijn dat Kim Clijsters terug zou keren op het circuit, al is het maar voor een beperkt aantal tornooien? De kans lijkt reëel te zijn als je de geruchten en speculaties mag geloven. Morgen weten we meer. We houden onze adem alvast in.

Jonge, mannelijke, Deense tennisfans en andere Skandinaviëliefhebbers moeten dat niet meer doen. De foto hiernaast moet bewijzen dat Fernando Verdasco 'Mister lover lover' niet aanpapt met Caroline Wozniacki maar geopteerd heeft voor de Amerikaanse actrice en vriendin van Maria Sharapova, Camille Belle. Wat nog niet is, kan wel nog komen natuurlijk.

Met een lichte gêne moeten wij ondertussen toegeven dat we onze vierjarige erin geluisd hebben om toch maar verder te doen met zijn tennislessen. Niet om hem te pushen, hoor, niet om hem te pushen. Gewoon om hem aan sport te laten doen. We hebben de vijfjarige in spe vermeld dat hij geen medaille wint als hij zijn opleidingscyclus niet afmaakt. Een beetje chantage en eigenlijk tegen mijn eigen principes. Hey, op mijn achttiende had ik eens een 'semi-belangrijke' wedstrijd verloren en toen kwam de regionale verantwoordelijke zich beklagen bij mij over mijn 'inzet' en stelde hij de legendarische vraag: "Wil jij je over een paar jaar geen Porsche aanschaffen?" Nee, was mijn antwoord. Waarop we uitgepraat waren.

Zelf begonnen we pas te tennissen rond ons 6, 7, 8 jaar. Waarom dan een kleuter al in een bepaalde richting sturen? Zelf wou hij basketten maar daar vonden we hem nog een beetje, euh, klein voor.

Hey, misschien denkt Kim wel dat Jada al teveel basket gezien heeft in haar jonge leven en dat ze ook moet weten vanwaar haar tennisgenen komen. Als dat geen uitleg is voor een mogelijke comeback. Ach, alle uitleg is is goed om Kim en mijn vierjarige terug aan het tennissen te krijgen. :-)

Cheers,

Filip

Nu breekt mijn klomp!

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Terwijl wij hier op het Mytennis-hoofdkantoor ons hoofd breken over de dingen des levens - en dat met een houten kop! - zijn we blij dat er klaarheid in de duisternis komt omtrent de comeback(?) van Kim Clijsters. Donderdag is er een persconferentie en kan er een eind worden gesteld aan de speculaties, gissingen, raadspelletjes en halve waarheden. Wij blijven ondertussen bij ons originele standpunt dat Kim een aantal demonstratiematchen gaat spelen, evalueert hoe het bolt en dan besluit volgend jaar ook enkele WTA-uitstapjes te maken. Zo deed Martina Hingis het enkele jaren terug en zo zien we ook dit scenario zich ontrollen. Maar we zijn natuurlijk maar aan het speculeren, gissen, raden en halve waarheden aan het verkondigen.

Zou Kim op training al met haar racket gegooid hebben? Sowieso deed ze dat niet vaak/nooit maar af en toe verliest de hand wel eens de controle over de emoties. Wij zijn zelf ervaringsdeskundige en hebben meermaals met het schaamrood op de wangen achteraf de stukken en brokken mogen/moeten bijeenvegen. Wij waren geen voorbeeld maar het was soms sterker dan onszelf. Je moet die frustratie en woede kwijt en doet dat met het eerste dat je voorhanden hebt: je racket. Zelfs als ik nu nog occasioneel aan een snookertafel verschijn heb ik soms de neiging, na alweer een gemiste rode bal, de keu alle hoeken van de kamer te laten zien. Waar komt dat destructieve eigenlijk van, krabben we onszelf achteraf steevast in het haar.

Samen met de zomer is dit natuurlijk een topperiode voor racketbrekers. De (Amerikaanse) hardcourts zijn qua afbraakmateriaal onverbiddelijk. Een droge smak en de handel kan zo naar de vuilnisbak. Rebound Ace was op dat gebied vergevensgezinder. Kreeg je lekker extra schwung op en dat kickte mooi omhoog. Gras is voor de afbrekers zowat de moeilijkste ondergrond. Moet je al geweldig tekeergaan en de juiste inslaghoek berekenen om resultaat te krijgen.

Soms kan het wel 'deugd doen' om wat stoom af te laten. We moesten eraan denken toen we lazen dat Robin Soderling in zijn kwartfinale op de challenger in Sunrise tegen Rainer Schuettler een derde waarschuwing kreeg voor 'racket abuse' - en dus een game verloor - bij een 5-7, 1-3 stand. Zijn coach Magnus Norman kon het niet meer aanzien en verliet het center court. Soderling won de wedstrijd (en het tornooi).

Het is een regelrechte schande hoe ik mijn racket ooit behandeld heb, wetende wat die slaginstrumenten in de winkel kosten. Maar we hadden wel fragiel materiaal in onze (jeukende) handen, hebben we dikwijls ondervonden. Hoe stijver het racket hoe zwaarder om te breken, zo bleek. Zelf hadden we met Fischer erg gevoelige kaders. Terwijl een Youness El Aynaoui met zijn Head de hele baan mocht omploegen zonder het minste gevolg, moesten wij nog maar denken aan een uithaal of er verschenen al barstjes in het frame!

Soit, we willen hier geen lans breken voor de racketsmijters maar die mensen helemaal tot op de grond afbreken doen we ook niet. We brengen er een beetje begrip voor op maar keuren het wel af. Niet doen, kindjes! Zo, dan kunnen we nu verder gaan met ons hoofd te breken over de mogelijke comeback van Kim Clijsters. Gezien het aanwezige materiaal zal de schade gelukkig wel meevallen.

Cheers,

Filip

Rock and roll

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Prachtig weer voor outdooractiviteiten - afstoffen die barbecue! - maar waarom zitten wij dan de hele dag binnen? Omdat we a) nieuws kregen van Henin en Clijsters, b) lui zijn of c) geen geweldige zin hadden in die geplande jogging? Het juiste antwoord op een gele briefkaart mee teruggeven met de Mytennis-postbode graag.

In onze vorige post hadden wij het zijdelings over het aanstaande huwelijk van de eerwaarde Richard Williams en zijn 37 jaar jongere wederhelft. Hiernaast kan u zien dat het wel degelijk twee verwarde zielen zijn die elkaar gevonden hebben. Schoon op een bepaalde manier...

En nu we het toch over onze donkere medemens hebben. In Indian Wells werd maandag Mashona Washington (WTA 300) opgepakt omdat ze haar hotelkamer in de Hyatt Grand Champions Resort verwoest zou hebben. De schade werd beraamd op 5000 dollar en haar borgsom werd ook op 5000 dollar vastgelegd. Washington haalde niettemin de kwartfinale in het dubbelspel, ze had niet deelgenomen aan de kwalificaties voor het enkelspel, aan de zijde van Bethanie Mattek. Was ze boos omdat ze geen wildcard had gekregen? Niet tevreden over de roomservice? Liefdesperikelen? Bizar maar 'très rock and roll'!

Ook Fernando Verdasco begint stilaan de allures te krijgen van een rockster. Hij laat geen kans onbenut om zijn zevendelig sixpack te tonen in tijdschriften en op trainingsbanen, deed een klein beetje Ana Ivanovic binnen en zou nu volgens het geruchtencircuit Caroline Wozniacki van dichtbij leren kennen. 'Rock and roll!'

De twee zagen elkaar voor het eerst zitten tijdens een trainingsmaand in Las Vegas in het basiskamp van Gil Reyes, de conditietrainer van Andre Agassi die ondertussen door Adidas opgeslorpt is. Verdasco blijkt er naast een liefde voor Deense producten ook een Nadal-biceps opgedaan hebben. Straf hoe die conditiebeulen zo'n invloed kunnen hebben op tennissers op zo'n korte tijd. Maar het kan ook in de omgekeerde richting werken. Jelena Jankovic geraakt geen stap meer vooruit nadat ze als een gek trainde tijdens de winter bij Pat Etcheberry. De Servische won spieren maar verloor aan explosiviteit bij de ex-conditietrainer van Justine Henin. Waarmee de cirkel weer mooi rond is en het u onderhand duidelijk moet worden waarom wij niet naar buiten zijn getrokken: we willen niet té scherp staan...

Cheers,

Filip

Pro staat

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

We hebben het overleefd, zij het amper. Dit weekend 37 kaarsjes mogen uitblazen - we hebben binnenkort twee taarten nodig - en daarbij flink op onze adem getrapt. Maar we zijn min of meer gerecupereerd en kunnen ons terug op het tennis, en de interessante bijverschijnselen, concentreren.

Zo heeft Andy Ram - u weet wel: de eerste, Israëlische atleet ooit in Dubai - nog eens zijn verhaal gedaan over zijn verplaatsing naar de Verenigde Arabische Emiraten. En het deed me een beetje denken aan mijn verjaardagsfeestje. Vijftien bodyguards stonden hem op te wachten bij aankomst op de luchthaven. De zes kamers rond zijn suite in het hotel werden vrij gelaten. Hij had constant een bodyguard voor zijn kamerdeur en een andere liep rond in de tuin van het hotel. Ram mocht zijn hotel niet verlaten, enkel als hij naar de club ging. Daar naartoe werd hij telkens in een andere wagen vervoerd.

Voor zijn eerste wedstrijd werd hij door twee bodyguards naar de baan geëscorteerd, langs een andere weg dan de rest van de dubbelspelers. Fans die de wedstrijd wilden zien moesten hun spullen achterlaten en via een metaaldetector passeren. Eén bodyguard stond de hele match achter zijn stoel en hij kreeg ook een aparte kleedkamer en werd niet toegelaten in de Player's Lounge. Ram verloor in de eerste ronde.

Al bij al vond hij het nog een fijne belevenis en vond hij zichzelf goed ontvangen in Dubai. Wij hebben daar toch een beetje onze twijfels bij. De Paus zou het misschien zo kunnen omschrijven maar voor een 'gewone' dubbelspeler lijkt het toch een beetje veel poespas en bovendien volledig buitengesloten van de buitenwereld.

Een week later was Ram opnieuw 'slachtoffer' want stond hij voor lege tribunes te tennissen tijdens de Daviscupontmoeting met Zweden in Malmö. "En dat was triest, triest, triest.", zei Ram die de politie-opkomst ridicuul vond en de gepantserde wagens er helemaal over, "Voor de sport, voor tennis was het verschrikkelijk. Ik was gechoqueerd dat zoiets kon in zo'n land met een open geest als Zweden." Wij vonden het raar dat Ram, in Uruguay geboren maar vanzelfsprekend pro Israëlische staat, nog nooit om een politiek standpunt gevraagd is. Hoe hij de problematiek in de Gaza-strook ziet en of hij een oplossing mogelijk acht voor het eeuwig aanslepende conflict? 'Don't mix sports and politics' zeker?

Afgelopen weekend hadden we onvoldoende hersencellen functioneel in orde om ons hoofd erover te breken maar deze maandagmorgen werden wel geconfronteerd met een probleem van een heel andere aard. We werden door niemand minder dan John McEnroe op onze leeftijd gewezen. En ja, het deed toen al pijn...

Cheers,

Filip

Williams²

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Nu is het zeker: Roger Federer is een verwoed lezer van deze blog. Nog maar net posten we een stuk over tennissers met bekende vaders of hij kondigt de nakende geboorte van zijn eerste spruit aan. Kan geen toeval zijn.

Net zoals het feit dat onze favoriete komieken van 'Little Britain', Matt Lucas en David Walliams!, een sketch opnamen met Robbie Williams. Alsof God wou zeggen: 'Dewulf, schrijf nog eens iets over de Williamsen. De grote afwezigen in Indian Wells en wel om redenen die voldoende gekend zijn. Wilt u toch nog even teruggaan in de tijd, dan is dit een uitstekend document om een beter beeld te krijgen van de ontstane patstelling.

De zusjes Williams zullen voor hun afwezigheid dus één dag promotie moeten voeren voor het tornooi van Indian Wells. Die 'gratis' reclame moeten binnen een straal van 125 mijl van Palm Springs gebeuren en op één van de drie vooropgestelde datums. Benieuwd wat hun straf zal zijn. Van deur tot deur gaan, zijn ze gewend als Getuigen van Jehova, en verklaren wat een fijn tornooi Indian Wells niet is? Flyers uitdelen aan de lokale mall? Posters ophangen in de pub? Spreken over racisme in scholen in de buurt? We zijn benieuwd, en met ons de hele tennisgemeenschap. Misschien kunnen ze er wel een liedje over maken? Kan nog van pas komen...

Ondertussen kwam ook het nieuws naar buiten dat pa Richard Williams (67) - nooit verlegen voor een straffe uitspraak of stoot - verloofd is met de 37 jaar jongere Lakeisha Graham. Goed voor hen maar toen wij lazen dat men erachter was gekomen dat 'haar jachtvergunning' op zijn adres stond ingeschreven konden wij een cynische grijns op ons gezicht niet vermijden. Zal met onze leeftijd te maken hebben...

Cheers,

Filip

Zo vader, zo zoon

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Net mijn vierjarige naar de tennisles - groot woord - begeleid en blij dat hij een uur later een beetje enthousiast en een beetje bezweet terug bij mij stond. De kans dat hij na afloop van deze lessenreeks verder doet is gering. Hij denkt aan voetbal, basketbal en tv kijken (als sport). Het zijn zware tijden.

Niet dat ik hem wil pushen - Jawel Dewulf, gij doet uw vierjarige alles aan dat ge zelf vroeger niet wilde - maar het is toch fijn om uw spruit te zien sporten. Zeker als je het zelf nog altijd graag doet. Maar van mij moet hij geen tennisser worden. Integendeel. Gezien de verhoogde concurrentie, de prestatiedruk, de verwachtingen, de investeringen - financieel, mentaal en fysiek - en mijn eigen ervaringen zou ik het haast durven afraden. Velen zijn nu eenmaal geroepen, weinigen uitverkoren.

Het bracht me op het idee eens in de ranglijsten te grasduinen om te zien of er tennissers waren met 'bekende vaders'. En ik heb er enkele gevonden.

1.Edouard Roger-Vasselin (ATP 164). Papa was Christophe Roger-Vasselin, een one-hit-wonder die in 1983 vanuit het niets de halve finale haalde op Roland Garros en prompt eeuwige roem te verwerken kreeg. Vader kreeg als hoogste ranking ATP 39 - waar hebben we dat nog gehoord? - en zoon haalde ondertussen de derde ronde van Roland Garros en Wimbledon in 2007 en de finale van de challenger in Mons vorig seizoen.

2. Prakash Amritray (ATP 192). Papa Vijay is een levende legende in India. Speelde zeventien jaar mee in Wimbledon en haalde in 1974 en 1987 de kwartfinale. Deed ook een diensttermijn van 20 jaar uit in Daviscupverband! Zoon Prakash groeide op in Amerika, doorliep er ook het 'college'systeem en tracht het nu te maken als prof. Zijn grootste idool? Zijn papa...aaaah.

3. Taylor Dent (ATP 533). Vader Phil Dent was een bekend Daviscupspeler in Australië, hij bereikte ook de finale van de Australian Open in 1974 en was op zijn best het nummer negentien van de wereld. Zoon Taylor is veruit de meest succesvolle opvolger maar ook de meest ongelukkige. Vier jaar terug stond de geboren Amerikaan nog net buiten de top 20 maar na een calvarietocht van rugblessures werd hij zo goed als opgegeven voor professioneel tennis. Hij tracht nu een laatste keer terug te knokken en had al enkele bescheiden succesjes.

4.Miroslav Mecir Jr. (ATP 556). Vader Miroslav Mecir was één van de meest enigmatische en talentvolle spelers van zijn generatie. 'De grote kat' werd hij genoemd vanwege zijn 'sluipende' loopstijl. Hij geraakte tot in de finale van de U.S.Open (1986) en de eindstrijd van de Australian Open (1989). Hij won ook Olympisch goud in Seoel 1988. Zoon Miroslav passeert langs de kleine Future-tornooitjes om hogerop te geraken maar de 21-jarige Slovaak kende tot nu toe nog geen overweldigend succes.

Deze opsomming bewijst alleen maar dat het aartsmoeilijk is om in de voetsporen van een bekende vader te treden. Voor elk van deze voorbeelden zijn er misschien nog tientallen zonen die er niet eens in geslaagd zijn professional te worden. Of die zich al van jongs af aan hebben afgezet tegen hun overijverige vader? Wist u trouwens dat de buitenechtelijke, Italiaanse zoon van Andre Agassi, Andrea Agazzi genaamd, ook niet verder dan ATP 1006 is geraakt?

Cheers,

Filip

El Chino

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

We hadden nogal een heftig weekend - en we waren niet de enige als ik de Daviscupfans mag geloven - en betalen daar vandaag de tol voor. Op dit moment zouden we wel graag in Indian Wells vertoeven. Aan het zwembad wel te verstaan, met zicht op een geweldig groene golfbaan en gretig de zon opslorpend. Misschien toch maar coach worden?

Vier dagen. Zolang was ik ooit in Indian Wells. Tegen de zin van mijn trainer toch afgereisd. Flink vergallopeerd aan de vlucht via Los Angeles die eeuwig duurde. Aangekomen en gemerkt dat a) het hotel zeer aangenaam was en b) de hardcourtbanen niet. Sowieso was ik al geen fan van die ondergrond maar in Indian Wells bleek het ook nog eens stroef te zijn - niet fijn voor mijn gevoelige enkels -, wat een hoog opbotsende bal opleverde - nefast voor mijn even onbestaande als flink geïmproviseerde 'hoge backhand'.

Kwamen we bij punt c) en dat bleek nog het meest tragische van heel het verhaal. Ik mocht het opnemen tegen Marcelo Rios. 'El Chino' had magische handen en een soort tennis waar ik de stuipen van kreeg, de pest in had en ziek van werd. Hij nam de bal zo snel dat je constant aan het lopen was. Op twee ontmoetingen in 1995 haalde ik tweemaal dezelfde, zeer verdienstelijke score van 1-6, 2-6. Ik kan toch zeggen dat ik hem ooit de hand heb geschud. Want een goedendag kon er nooit af. Lachen deed Rios ook zelden, of je zou zijn spottend grijnzen daaronder moeten catalogeren. Dat hij elk jaar opnieuw de 'Prix citron' kreeg overhandigd als minst aangename gesprekspartner voor de pers was echt wel geen toeval want Rios was ook in de kleedkamer 'een boer' (met alle respect voor de landbouwers onder mijn lezers.)

Ik vroeg mij af of Rios, zoals veel van die grote kampioenen, ook wat leren relativeren had na zijn carrière. Dat hij op de seniorevenementen een aangename gesprekspartner zou blijken te zijn, een ideale kindervriend voor je peuters, een geanimeerd causeur voor je verveelde partner? Ik zocht even zijn staat van dienst op en vond op Wikepedia de volgende incidentjes: a) Tweemaal gescheiden en zijn tweede vrouw uit een wagen gegooid. b) Over de voet van zijn conditietrainer gereden en de man later ontslagen. c) In Rome opgepakt omdat hij een taxi-chauffeur op zijn neus had geslagen. d) Meermaals vechtend uit bars gesmeten. e) Alcoholisme.

Al bij al niet zo'n groot verschil met ons weekend. Wij geven hem het voordeel van de twijfel.

Cheers,

Filip

Geen schoonheidsprijs

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Het zat er een beetje aan te komen maar het tennis dat we tot nu toe vandaag voorgeschoteld kregen verdient geen schoonheidsprijs. De baan is zwaar en moeilijk bespeelbaar. Gravel in het midden van het hardcourtseizoen staat als een tang op een varken en de druk van de favorietenrol zorgt voor de gebruikelijke zenuwachtigheid.

Belangrijkste is dat de Belgen de Polen op achterstand zetten/houden en dat deed Kristof Vliegen. Hij speelde erg onregelmatig - reden: nieuw racket sinds november vorig jaar en pas maandagavond aangekomen van Besançon en daardoor maar vier dagen gravel in de benen. De tegenstander - Presz...en nog enkele medeklinkers - deed dan ook weer enkele rare dingen. Zoals goed serveren, erg agressief tennissen om daarna de bal over het net te duwen. Al bij al gaf dat een match van een, euh, redelijk niveau (gezien de omstandigheden) met veel valse botsen en tergende wispelturigheid. Typisch aan een eerste gravelwedstrijd na zes maanden.

Vliegen was geëmotioneerd na zijn wedstrijd. Ik vroeg hem waarom. De druk van de favorietenrol die van zijn schouders viel? "Dat komt ook door jullie.", kwam hij uit de lucht vallen, "Jullie zeggen dat ik en Malisse hier toch maar komen om ons ego op te krikken en geld te pakken. (Komt uit een blog van het Nieuwsblad .) Maar ik ben zo emotioneel omdat ik bezig ben met mijn job." Jammer, denken wij dan, dat Fly daarmee in zijn hoofd rondloopt. Er zijn fijnere dingen om over te peinzen. Zoals zijn zege in Besançon, wie de nieuwe trainer wordt van Genk of de ultra-grappige spionkop - is het toeval dat ze haast allemaal supporter zijn van Standard Luik? - die vandaag de hall op zijn kop zette. Zeker die vijf kerels die verkleed als 'The Village People' in het publiek doken verdienen een prijs. Ik vrees evenwel dat het geen schoonheidsprijs zal worden.

Cheers,

Filip

Polonaise

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

We zitten momenteel in een frisse Country Hall van Sart-Tilman waar de laatste hand wordt gelegd aan de voorbereidingen voor het Daviscupduel tussen België en Polen. De loting heeft net plaatsgevonden en Vliegen en Malisse nemen het morgen op tegen de genaamden Janowicz en Przysiezny of zoiets.

Zonder respectloos over te komen moet dit één groot Belgische festivalletje worden hier in Luik. 350 gekke, lokale fans - herinner u de groep die ex-kapitein Julien Hoferlin ooit op gang trok, maar dan flink uitgebreid - zorgen voor sfeer aan Belgische zijde terwijl de Polen kunnen rekenen op één journalist - gisterenmiddag vertrokken en vandaag aangekomen per bus!

Normaliter mogen de Belgen geen problemen ondervinden van de onervaren en minder begaafde Polen. Janowicz is wel een talentje: vorig jaar finalist bij de junioren op Roland Garros en het jaar daarvoor op de U.S.Open. Hij oogt wat slungelachtig en weinig flexibel op de trage ondergrond maar beschikt over een kanonbal van een opslag (220km/h) en bijhorende slagkracht. Denk Ivo Karlovic, maar dan als onafgewerkt product. Przysiezny - hoeveel keer ga ik die naam nog mis schrijven dit weekend? - is dan weer een mannetjesputter die hard slaan als een hobby ziet. Niet voor fijngevoelige zielen. Het grootste Poolse gevaar schuilt in de dubbel waar Marcin Matkowski wel heel wat (letterlijk en figuurlijk) gewicht in de schaal kan leggen. De Poolse coach - ik durf zijn naam zelfs niet te schrijven - had er alle vertrouwen in: "We zijn naar hier gekomen voor de drie punten. Hoe we die halen maakt niet uit. Natuurlijk is België qua ranking de grote favoriet maar alles gebeurt op de baan en we zullen zien hoe het daar loopt."

Die baan ligt er trouwens behoorlijk vettig en zwaar bij. Daar we hier in de sporttempel zitten van basketclub Luik ligt er een parket onder het gravel. Dat zorgt ervoor dat de ondergrond blijft bewegen en het gravel heel moeilijk vast komt te liggen. De terreinaanlegger moet dan ook heel veel water gebruiken om de zaak bij elkaar te houden. Waardoor de baan zwaar, vettig en de met de nodige gaten (dus valse botsen) versierd is. Niet echt leuk, maar wel voor beide partijen.

Bon, wij twijfelen er niet aan dat de Belgen zondag in polonaise de Country Hall verlaten. Nu zij nog...

Cheers,

Filip

Gniffel

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Blij dat we vandaag richting Maas konden rijden - geen mooier beeld dan het stadion van Standard afdalend van Sart Tilman bij blauwe hemel - en de heisa rond Yanina Wickmayer achter ons konden laten. Het meisje heeft een jeugdzonde begaan maar moet nu ook niet met alle zonden van Israël overstelpt worden. Verteren, klasseren en uit leren. Basta!

In Luik was de sfeer heel wat gemoedelijker. De Belgen gaan dan ook een mogelijk leuk en ontspannend weekend tegemoet. Van de Polen niets dan goeds maar het ploegje waarmee ze naar hier komen afgezakt mag normaal gezien geen al te groot obstakel vormen voor onze landgenoten.

Kapitein Reginald Willems nam een gokje door Christophe Rochus niet op te roepen en daarmee de veruit best geklasseerde Belg uit te sluiten. "Ik heb mijn keuze in eer en geweten gemaakt.", zei Willems vandaag, "En het grootste bewijs dat Christophe akkoord gaat met mijn besluit is dat hij onmiddellijk naar hier komt en op de bank plaatsneemt, mocht hij verliezen in Cherbourg. Christophe heeft bovendien niet echt zijn verleden mee in Davis Cup. Hij heeft ook moeite met vijfsetters. Ach, ik moest een keuze maken en heb mijn gevoel gevolgd."

Liever zo een kapitein die zijn nek uitsteekt dan John Lloyd in Engeland. Die moest naast Andy Murray en dubbelspeler Ross Hutchins nog twee spelers aanduiden, durfde dat niet of wist het niet en organiseerde dan maar een selectietornooitje. Zes spelers vochten daar voor de resterende twee plaatsen en op de tweede dag deden de heren Eaton en Ward wel heel hard hun best. Ze bleven 6h40 op de baan - een officieus wereldrecord - om uiteindelijk Eaton met 21-19 in de beslissende set te zien winnen. Gelukkig dat ze op het nationale trainingscentrum toch geld en materiaal teveel hadden en dus hadden ze heel de wedstrijd gemonitord waardoor Eaton tenminste wist dat hij 5000 calorieën had verbruikt tijdens die wedstrijd. Hij kreeg ook nog een massage, een ijsbad en - hier komt ie! - een debriefing met de sportpsycholoog naderhand. Handig om te weten als je voor een Daviscupselectie strijdt, denk ik dan zo. De heren Eaton en Ward werden voor zoveel ijver beloond met een plaatsje in de ploeg. Twee dagen later trok Andy Murray zich terug in een cynische speling van het lot en was heel deze cinema waarschijnlijk voor niets nodig. Ik moet toegeven dat ik een gniffel niet kon onderdrukken.

Ik vermoed en hoop dat de Belgen dit weekend ook gaan gniffelen.

Cheers,

Filip

Een duwtje in de rug

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

U zou ons hier moeten zien rondtaffelen. Een verschot in de rug zorgt voor een nog stijvere houding dan normaal en onze beperkte mobiliteit - toch nog gesolliciteerd door een vierjarige die de boomerang ontdekt heeft - wordt er zeker niet beter op.

Bijna evident dat we deze kwetsuur afgelopen vrijdag (mentaal) hebben opgelopen. We togen toen naar de knappe Forest Hills club in Wommelgem om de aanstormende jeugd te interviewen. We troffen er het kruim van het Belgische jeugdtennis ondergedompeld in de competitiesfeer van dit verplicht jeugdtornooi. Alleen al de aanblik, geur en atmosfeer gaf ons traumatische flashbacks naar onze eigen jeugdjaren waar we 'verplicht' werden deel te nemen aan deze tornooitjes. Niet mijn favoriete passe-temps, om een eufemisme te gebruiken. Maar goed, dat is een ander verhaal en de weg naar roem, succes en enorme massa's geld passeert nu eenmaal langs de geijkte paden.

Vraag dat maar aan onze Belgen die deze week uitstekend werk hebben afgeleverd. De meesten onder hen - iedereen behalve de weergaloze Christophe Rochus en de opkomende Ruben Bemelmans - hebben (verplicht of expres) een stapje terug gezet op het circuit en plukken daar de vruchten van door in Challengers mooie resultaten neer te zetten. Vooral Yanina Wickmayer zal het deugd doen dat ze terug kon aanknopen met overwinningen na een lange periode van twijfel. Na haar finale in Clearwater reist Wickmayer normaliter door naar Orlando waar ze de aankomende week gaat volmaken met Carlos Rodriguez op de 6th Sense Academy van Rodriguez en Justine Henin. Na de tornooien van Indian Wells en Miami wordt er trouwens een evaluatie gehouden over de samenwerking tussen het trio. Tussen ons gezegd en gezwegen: het ziet er naar uit dat Philippe Dehaes bijna zeker niet meer als reizende coach mee zal gaan met Yanina. Of dit gevolgen gaat hebben voor de samenwerking valt af te wachten.

Wij concentreren ons ondertussen op de aankomende Davis Cup in Luik. Normaal een hapje voor de Belgische ploeg maar met een extra tikkeltje piment door de non-selectie van Christophe Rochus. Nieuwbakken kapitein Réginald Willems weet maar al te best dat hij zich nu geen misstap kan veroorloven. Wij vonden het dan ook oordeelkundig van hem om zijn troepen vandaag te verzamelen en samen naar Standard-Cercle Brugge te gaan kijken. Als Anderlecht-supporter krijgt hij dan tenminste nog één keer het goede voorbeeld...

Cheers,

Filip