Comeback

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Een droom was het niet, onze comeback op de tenniscourts na zes jaar afwezigheid (één kind (mee) op de wereld gezet). Dat we tegen de trainer van Standard Luik mochten spelen maakte veel, zoniet alles, goed. Naderhand kregen we immers de prachtige installaties van de Académie Robert Louis-Dreyfus van binnen te zien en dat was toch een openbaring. Nu, zes uur na datum, voelen we wel dat we beter even hadden mee aangeschoven voor een massage.

Laszlo Bölöni was innemend, charmant en vol humor. Hij vertelde dat hij met de doelman van Steau Boekarest zijn eerste balletjes sloeg. Hij had er eerst zijn neus voor opgehaald, tennis was maar een sport voor mietjes, maar nadat die eerste 'wedstrijd' met zijn ploegmaat zomaar eventjes drie dagen uitliep had hij de smaak te pakken. In Portugal leerde hij wat bij van een Roemeense speelster daar aanwezig.

In Monte Carlo trok hij op met Mariana Simionescu, de ex-vrouw van Bjorn Borg. Hij was een fan, door het dolle heen toen hij voor zijn verjaardag van zijn vrouw een authentieke Borg-Donnay racket kreeg geschonken, ook al was ze dan veel te zwaar. Als bondscoach van Roemenië kwam hij dan weer in contact met Ilie Nastase, met wie hij heel wat tennisuurtjes sleet. En het was ook via dat contact dat hij de hand kon schudden van Roger Federer en Rafaël Nadal. 

In 2006 was Bölöni trainer van AS Monaco en het is geweten dat de spelers van het tornooi van Monte Carlo altijd wel eens trachten een voetbalwedstrijd of een training mee te pikken. Zelf zagen we er ooit een match voor de Europa Cup. Bölöni was dat jaar als Monaco-vertegenwoordiger uitgenodigd om Rafaël Nadal op te vangen in het stadion. Het ijs tussen beiden werd gebroken met het feit dat Bölöni in 1986 nog de nonkel van Nadal - Miguel Angel, verdediger bij Barcelona - had verslagen in de finale van de Champions League. De Transsylvaanse coach had bovendien als presentje voor Nadal een bal van AS Monaco bij, maar hij wist niet goed wat ermee aan te vangen. Hij besloot dan maar de bal te laten signeren door de Spanjaard en het ronde ding zelf te houden. Om maar te zeggen dat deze man echt wel begeesterd is door tennis.

Dat toonde hij ook op de baan. Met zijn autodidactische stijl en de scheldtirades aan zijn eigen en ons adres zorgde hij voor heel wat animo. Het maakte onze 'comeback' op zijn minst memorabel.  Over zes jaar volgt de revanche.

Cheers,

Filip

Tennis voor dummies

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Tromgeroffel, stop de persen, reserveer een cameraploeg of twee-drie en hou even uw adem in: wij gaan morgen tegen een bal slaan. Tennissen met andere woorden. Welgeteld zes jaar zal het geleden zijn dat we voor het laatst een racket vast hadden, zou er veel veranderd zijn in de tussentijd? Om voor de nodige motivatiedruk te zorgen spelen we tegen een zeer gekend persoon in de Belgische sportwereld. Morgen laten we u meer weten maar we zouden wel al graag de MUG, de beroepsvereniging van ostheopaten en het rode kruis van Luik willen bedanken voor hun bereidwillige hulpvaardigheid.

Op zoek naar onze rackets, diep verborgen in die kast in de kelder net achter de mollenklemmen en muizenvallen, botsten we ook nog op volgende nieuwtjes uit de tenniswereld. Amerika won dit weekend verrassend de halve finale van de Fed Cup in en tegen Tsjechië. Zonder de zusjes Williams was dat een waar huzarenstukje. Vooral als u weet dat de Tsjechische meisjes in het beslissende dubbelspel 6-2, 5-2 en matchbal voor stonden. Enkele games daarvoor was de Champagne reeds aan de Tsjechische bank afgeleverd. Kveta Peschke miste echter een return op een tweede service van Bethanie Mattek en daarmee sloeg de schrik in de Tsjechische benen. Een uurtje later verzekerden Huber-Mattek met 2-6, 7-5, 6-1 Amerika van een plaatsje in de finale. De Champagne kon van bank veranderen. Schol!

Het moet gezegd: we waren geen fan van Huber. Welk zinnig mens ruilt nu zijn Zuid-Afrikaanse nationaliteit in voor de Amerikaanse? Maar ze heeft zich terug wat respijt gekocht. In haar blog op de WTA-website beantwoorde ze vorige week de vraag: 'welk Europees land heeft de vriendelijkste mensen?' Haar antwoord: "That's a tough question. The people here in the Czech republic have been awesome, but I am going to have to say the people in Belgium!" Hey?

Kent u dat jonge supertalentje Jan Silva nog? Kon op zijn derde al een perfecte eenhandige backhand slaan en werd een klein beetje (heel veel) gepusht door zijn ouders die de kleine Jan meetroonden van Sacramento, Amerika naar Parijs omdat ze op de Patrick Mouratoglou Academy de beste (financiële) omkadering kregen. Na twee jaar zijn ze terug naar de States verhuisd omdat de ouders aan het scheiden zijn. Zonder in de privé-keuken te kunnen kijken is de kans toch wel groot dat dat gezin uit elkaar is gevallen door de dromen van de ouders. Lelijk.

Minder lelijk het programma van onze hoogst geplaatste dames. Yanina Wickmayer speelt de volgende weken in Estoril, Straatsburg, Roland Garros, Birmingham, Rosmalen en Wimbledon. Kirsten Flipkens is ook van de partij in Portugal om daarna in het Franse Saint-Gaudens (50.000 dollar) haar voorbereiding op Roland Garros te vervolledigen.

Het programma van onze comeback zal binnenkort door een woordvoerder, wijzelf, gecommuniceerd worden maar start morgen in het Waalse landsgedeelte. Nu nog rap even 'Tennis voor dummies' doornemen.

Cheers,

Filip

Pardon service!

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Ondanks de aanwezigheid van Kim Clijsters op de bank is de Ethias Arena maar mager bezet voor het Fed Cup-duel tussen België en Canada. Goed een 500-tal mensen zitten op een enorme tribune in de gigantische hall en trachten één of andere vorm van sfeer te creëren, wat niet makkelijk is. Nochtans zorgde Yanina Wickmayer net voor heel wat spektakel. Ze maakte brandhout van Aleksandra Wozniak, toch een subtopper(tje).

Donderdag nog hadden wij een uitgebreid gesprek (deels te lezen in HLN) met de negentienjarige Antwerpse. Voornamelijk over haar trainers(wissels). We zijn geen technische kranen maar vinden het onbegrijpelijk dat zowel Glen Schaap als Carlos Rodriguez het nodig achtten om aan de service van Wickmayer te sleutelen. Het was vroeger al haar sterk wapen en is dat vandaag opnieuw. Nadat ze weken/maanden getwijfeld heeft om een nieuwe beweging te implementeren.

"De dag na mijn nederlaag tegen Hantuchova in Indian Wells heb ik mijn doos met ballen gepakt en heb mijn oude beweging teruggenomen.", vertelde Wickmayer, "5000 ballen heb ik geslagen. De eerste vlogen in de doeken vanachter en onderin het net maar op het eind voelde ik dat het terug min of meer vast zat. Nu heb ik toch terug een wapen waarvan ik zeker ben dat ik er kan op rekenen op moeilijke momenten."

Wie de match van vandaag gezien heeft kan alleen maar beamen dat ze een goede keuze gemaakt heeft. Weinig tot geen speelsters op het circuit hebben zo'n kickservice als Wickmayer, waarom die haar gedurende een bepaalde tijd is afgepakt blijft een raadsel. Nu staat-ie er weer en onmiddellijk is ook haar tennis terug. Agressief, gewaagd, modern vrouwentennis. "Ik ben negentien en mijn techniek ligt min of meer vast.", zei Wickmayer, "Als ik aan verbeteringen in mijn spel denk, gaat het over mijn benenspel, alerter zijn na de opslag, tactische keuzes op de baan..."

Haar volgende coach weet waaraan te beginnen, en vooral waarvan af te blijven...

Cheers,

Filip

Kippenvel

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Gisterenavond voor het goede doel naar aria's uit bekende opera's gaan luisteren. En ja, we vonden het leuk. Af en toe een streepje cultuur (met grote C) kan geen kwaad. Het helpt de zeden te verzachten en het gemoed te luchten. We kunnen trouwens iedereen het hiernaast prijkende nummer aanbevelen voor wat oerdegelijk kippenvel.

Hopelijk bezorgen de Belgische meisjes ons dat dit weekend ook in de Fedcupontmoeting met Canada. De voortekenen zijn niet bijzonder goed. Yanina Wickmayer gaat door een periode van twijfel en verandering, op en naast de baan. Kirsten Flipkens was/is ziek en sloeg nog geen bal tot vandaag. Tammy Hendler - ze droeg een badge 'Mons 2015', waarmee ze de kandidatuur voor Bergen als culturele hoofdstad van Europa in 2015 ondersteunde - speelde zes wedstrijden in 2009 en Ann-Sophie Mestach is net vijftien jaar. Blijft over: "De hulp van Kim Clijsters als sparring partner de luxe, het thuisvoordeel en de keuze van ondergrond.", dixit de gisteren jarige (37) kapitein Sabine Appelmans.

Nu, de publieke opkomst lijkt ons niet echt een inspirerende factor te worden. Men hoopt op een duizendtal bezoekers elke dag. Die gaan niet gediend zijn door de opstelling van de tribunes. De vaste tribune van de Ethias Arena werd als hoofdtribune gebezigd terwijl het terrein er in de breedte en op respectabele afstand voor ligt. Niet makkelijk om sfeer te creëren zo.

De gravelbaan is bovendien voor iedereen nog wat aanpassen. Ook de Belgische meisjes hebben amper op clay gespeeld de voorbije weken. Dan staat de Canadese nummer een, Aleksandra Wozniak - haar ouders emigreerden in 1983 van Polen naar Canada - er beter voor. Het nummer 26 van de wereld haalde de finale van Ponte Vedra Beach, weliswaar op de weinig vergelijkbare groene gravelvariant, en versloeg onderweg Petrova en Lisicki!

Blijft over: de aanwezigheid van Kim Clijsters. Hopelijk kan zij iets overbrengen van de winnaarscultuur die ze enkele jaren terug toch mee geïnjecteerd heeft in het Belgische tennismilieu. Het zou mooi zijn, dat de andere teamleden boven zichzelf uitstijgen en België in de tweede afdeling houden. Want in de derde klasse (Euro-Afrikaanse zone waar nog stevige ploegen als Wit-Rusland, Engeland en Kroatië huizen) valt er niet veel eer te rapen. En zal Clijsters vermoedelijk ook niet meedoen. Ergo: zal het met ons kippenvel niet bijster goed gaan. Waardoor we weer meer naar opera moeten luisteren.

Wij weten voor wie supporteren dit weekend.

Cheers,

Filip

Na regen komt zonneschijn

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Prachtig zonnetje de laatste dagen waar we ons gretig aan laafden. Beetje jammer dat we volgend weekend in de Ethias Arena van Hasselt moeten gaan zitten om naar de Fed Cup te kijken. Niet dat we niet benieuwd zijn naar de uitkomst, want deze ontmoeting valt niet te onderschatten. Aleksandra Wozniak leidt de dans bij de Canadezen en zij liet in Amelia Isand - weliswaar op groene gravel - zien dat ze ook op een trage(re) ondergrond uit de voeten kan. Wij zijn ondertussen benieuwd hoe de Belgische nummer een, Yanina Wickmayer, gaat evolueren.

Volgens haar vader is ze klaar om "te vlammen". Yanina komt uit een erg onzekere periode. Met Glen Schaap klikte het niet en verloor ze enkele maanden. Of misschien wel langer want de Nederlandse topcoach vroeg haar met een nieuw racket te tennissen en dat bleek Wickmayer uiteindelijk niet te liggen.

Heil werd er gezocht bij Carlos Rodriguez (en Justine Henin). Een samenwerking van drie maanden werd op poten gezet maar de initiële ménage-à-trois, met Philippe Dehaes als begeleider, liep ook niet van een leien dakje. Het feit dat Rodriguez geen meter - hij geraakte zelfs niet tot in Torhout - wou reizen hielp de relatie natuurlijk niet vooruit. Maar ook op tennistiek vlak bleek het plaatje niet helemaal te kloppen. Rodriguez deed Wickmayer haar service veranderen - "Hij zei tegen Yanina dat een kickservice geen nut had omdat de meeste tegenstandsters toch 1m75 of meer zijn.", aldus vader Wickmayer - wat voor onzekerheid en veel dubbele fouten zorgde bij zijn tijdelijke pupil. "Yanina heeft nu terug haar oude opslag teruggenomen. Ze heeft dat allemaal zelf beslist en gedaan, hè. En nu begint ze ook terug beter te tennissen."

Momenteel trachten de twee partijen nog tot een vergelijk te komen maar het contact met de uiterst drukbezette Rodriguez is summier. "Yanina zei me van terug samen te gaan reizen.", aldus Marc Wickmayer, "Hebben we wel een coach nodig? Dat kost allemaal zoveel geld. Misschien moeten we gewoon wat tornooien aandoen en dan zien we wel. Yanina is alleszins vastberaden van haar carrière terug op de rails te krijgen en haar objectief dit jaar, de top 50, te halen."

A la limite zou het misschien niet slecht zijn als vader en dochter terug een tijdje samen zouden optrekken. Ook al zochten ze een goede trainer om 'die volgende stap' te zetten toch heeft het voor veel teveel turbulentie gezorgd in het interne huishouden. Een beetje windstilte zou daarom even niet slecht zijn. Vermoedelijk is het ook niet simpel om als coach tussen deze vader-dochterrelatie te geraken. Wickmayer heeft vooral nood aan stabiliteit. En wie weet dat een derde hond in het kegelspel voor teveel animo zorgt om daartoe te komen.

De voorbije tien dagen heeft Yanina met Kim Clijsters kunnen trainen. Een geschenk uit de hemel deze terugkomst van de voormalige wereldvedette. Voor Wickmayer kan dit een boost en tegelijk een rustgevend factor zijn. We hopen daar dit weekend al het resultaat van te zien. Na regen komt immers zonneschijn, al is het dan buiten de Ethias Arena.

Cheers,

Filip

Springplank

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

We hebben dus gisteren de finale van het puike Vatana Open bijgewoond. Niet hoogst bijzonder die eindstrijd tussen Mandy Minella en Youlia Fedossova maar al bij al net amusant genoeg om onze kater te slijten. Waar het de match ontbrak aan kwaliteit werden we wel verwend door het drama.

De dames hadden elkaar al een paar keer vreemde dingen toegeroepen - onverstaanbaar gelukkig, anders waren er brokken van gekomen - toen de uitstekende stoelscheidsrechter - dat mag ook eens gezegd worden! - Tom Melis een pikante bal in het nadeel van de Russische Française beoordeelde. Fedossova brak eerst haar racket en dan zelf. Het kind ging tijdens de change-over hartverscheurend beginnen snikken in haar handdoek - wordt dat een trend in het vrouwentennis? - en vroeg ten lange leste dan maar een 'medical time-out aan. Voor wat? Gebroken hart? Wateroverlast? Acute depressie? Soit, de veer was gebroken, Minella kreeg de titel in de schoot geworpen en liet dan maar de vreugdetranen vloeien. Ja, er werd daar flink wat gedweild gisteren in Tessenderlo.

Na afloop lieten wij ons een glaasje champagne welgevallen in dat tranendal. Botsten we op Tia Hellabaut en zij vertelde ons volgende anekdote. Ze had ooit een finale van mij gezien op tv waarin ik een matchbal kreeg en net daarvoor glimlachte (Wenen, 1995 tegen Thomas Muster). "Dat is de lach van een winnaar.", zei de legendarische commentator Bep Vanhoudt daarop (Hij ook die riep: "Filip Dewulf wint Wenen en de Oostenrijkers gaan wenen!") Tia zei dat ze die woorden, dat gevoel en dat beeld een paar keer opgeroepen had net voor belangrijke sprongen in haar carrière (onder andere op het EK in Goteborg). Daar stonden wij wel heel even paf van. "Heel blij dat we beetje deel hebben uitgemaakt van uw successen.", stamelden we, om daarna natuurlijk in tranen uit te barsten...

Zo ziet u maar dat een opstapje naar het grote geluk soms in een klein hoekje verscholen ligt. Wie weet dat Mandy Minella en Youlia Fedossova gisteren ook ergens een detail hebben opgepikt dat kan helpen als springplank naar meer en beter. We houden de zakdoeken alvast gereed...

Cheers,

Filip

Analyse van de dag

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

We hebben het overleefd. Niet zozeer de lange dag in een grotendeels zonovergoten Prinsdom maar wel de tergend trage, turbulente terugreis vanuit het mondaine Monaco. Terugblikkend kunnen we met een gerust gemoed en een aanhoudende alliteratiedrang tot het volgende besluit komen:

1. Er was veel volk op de prachtige Monte Carlo Country Club. Dit was eigenlijk onze eerste kennismaking met het toeschouwersaspect in Monte Carlo. Vroeger beleefden we steevast het tornooi van binnenuit terwijl we nu van buitenaf geconfronteerd werden met de kosten (4€ voor een chi chi - what's in a name? - of drankje), de ongemakkelijke en dicht op elkaar gepakte stoeltjes op de tribune, de hevig met vork en mes klingelende restaurantvip's die bovenop het terras van de club de spelers enkel bezig horen en daar totaal geen probleem mee hebben en de smalle en volgeperste coulissen rond het centre court. Het was zo druk dat we Dominique Monami - ook aanwezig op het tornooi - niet tegen het lijf zijn gelopen.

2. Rafaël Nadal wint Monte Carlo, Barcelona, Madrid, het clubkampioenschap bacalao vissen op Mallorca en Roland Garros. De Spanjaard was wisselvallig maar toch nog uiterst indrukwekkend. Er was één groot verschil met de rest van de spelers die we gisteren bezig zagen: Nadal is beter (op gravel).

3. Roger Federer blijft, zelfs getrouwd, niet op niveau. Mirka was 'de grote man' gisteren op het center court van Monte Carlo. In haar zoveelste match - zouden we even moeten navragen bij de statisticus - aan de rand van de arena straalde ze de authoriteit van een pas getrouwde vrouw uit (tja, zo'n turbulentie doet rare dingen met je hoofd) terwijl haar man nog steeds een onzekere - die forehand! - en een op het randje van het ongeïnteresseerde nonchalance ten toon spreidde die zijn spel geen goed deed. Het was zijn eerste gravelmatch van het seizoen en dit net na zijn, ahum, huwelijksnacht - excuus aanvaard - maar het verschil met Nadal was navenant. Rafa had trouwens ook zijn liefje bij, de frisse Xisca!

4. Juan-Martin Del Potro was een ontgoocheling. Hij heeft een backhand die we ook graag hadden aangemaakt in onze tijd maar zijn forehand - met veel vrouwelijke trekjes - kende in onze ogen geen genade. Akkoord, hij is een hardcourtspeler en akkoord, het was (hier komt-ie nog eens) zijn eerste gravelwedstrijd van het seizoen maar ook hij liet een ietwat lusteloze, verwarde indruk. Zou het er dan toch iets mee te maken hebben dat de Rolex Masters in Monte Carlo geen verplicht nummer meer is op de kalender en dat de spelers er dus niet al teveel punten mee verliezen?

5. Dubbelspelers hebben een goed leven. Dat leken we toch te kunnen afleiden uit het gezamenlijke soortelijk gewicht van Leander Paes en Lukas Dlouhy. Zo scherp hun volleys en reacties, zo rond hun buik(je).

6. Wat voor nut heeft het om met peperdure, sneller dan het licht knallende en aerodynamischer dan een Ariane-rakket uitziende superwagens rond te rijden als je constant in de file staat in Monaco?

7. Op weg naar het tornooi moesten wij 'de bus' even wat extra info bezorgen over het tornooi van Monte Carlo. Eén vraag kwam er uit de buik van de bus: wat wij vonden van Marin Cilic? Met de woorden 'voortreffelijk', 'groot talent', 'klaar voor de top tien' en 'veelbelovende Kroaat' gingen we aan de slag om een vol(slagen on)zin uit te kramen. Bij aankomst bleek Cilic (ATP 18) met 2-6, 0-6 van de Italiaanse kwalificatiespeler Fabio Fognini (ATP 108) verloren te hebben. Qua analyse van de dag kon dat tellen...

Cheers,

Filip

Verzachtende omstandigheden

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

We kunnen er ook niet heel veel aan doen maar we moeten morgen naar Monte Carlo. Vooraleer u naarvoor stormt en aandiedt onze bagage - één zonnebril, één pen, één stukje papier - te dragen, gelieve even te noteren dat het er morgen gemiddeld 16 graden wordt en dat er tegen de avond regen verwacht wordt. Ja, het leven van een toevallig bezoeker annex VIP is geen lachertje.

We hadden gehoopt er nog enkele (oude) Belgen tegen het lijf te lopen maar de resultaten deze week deden weer niet echt het (heilige) vuur ontbranden van het huidige Belgische tennis. Oké, alle respect voor Kristof Vliegen die zich mooi kwalificeerde maar zeer lelijk verloor van Ivan Ljubicic. Maar de rest van de armada ging geruisloos en genadeloos onderuit. Zie hier echter de verzachtende omstandigheden.

De verliesmatch van Christophe Rochus tegen thuisspeler en bescheiden werkkracht Jean-René Lisnard bleek er al drie dagen aan te komen. Zijn zoon van een half jaar oud, Arthur, bleek een ernstige urine-infectie opgelopen te hebben waardoor vader Christophe de laatste 72 uur doorbracht in het ziekenhuis van Monte Carlo en niet in zijn hotelkamer of trainingsbaan. Zelfs coach Réginald Willems had het tornooi al verlaten omdat hij wist dat Christophe enkel op het terrein kwam om zijn onkosten te dekken. Als ouder kunnen we ons perfect vinden in deze uitleg en willen we daarom ook geen oordeel vellen over deze vreemde nederlaag. Natuurlijk zullen heel wat mensen de wenkbrauwen gefronst hebben bij het resultaat maar als je het hele plaatje ziet...

Ook Steve Darcis blijft niet van pech gespaard. De laatste twee tornooien werd hij tweemaal ziek net voor aanvang van zijn eerste ronde. In die mate zelfs dat hij, terug in België, een onderzoek gaat ondergaan om te zien of er eventueel een diepergaande oorzaak aan de bron van de malaise ligt. Waarschijnlijk niet, maar je mag nooit iets uitsluiten.

Van Xavier Malisse hadden we dan weer gehoord dat hij op training de bal uitstekend stond te raken - waar/wanneer hebben we dat nog gehoord? Altijd al... - maar toch verloor hij wederom van een onbekende Braziliaan in de eerste ronde van een challenger in Rome. Langs verschillende kanten kregen we echter te horen dat X-man niet meer (de hele tijd) zou samenwerken met zijn nieuwe coach David Felgate. Wij zouden dat heel jammer vinden daar hij met die man, toch een goede leermeester, zijn beste resultaten liet optekenen maar om het fijne van de zaak te weten zouden we Xavier zelf eens tegen het lijf moeten lopen.

In Monaco zal dat niet gebeuren maar ook voor ons zijn er verzachtende omstandigheden: we zijn uitgenodigd.

Cheers,

Filip

De verrijzenis

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Hoe symbolisch kunt ge uit de hoek komen? Zowel Lleyton Hewitt als Juan-Carlos Ferrero wonnen een titel op Paasdag. Op die van Jezus na moet dit zowat de knapste verrijzenis van de laatste twintig eeuwen geweest zijn.

Tien jaar was het geleden dat Ferrero - ex-nummer een en ex-winnaar van Roland Garros - zijn debuut maakte op het ATP-circuit. Hij deed dat in Casablanca en haalde er de halve finale. Een decennium en heel wat forehands later wint 'El mosquito' er zijn twaalfde titel. Het was zijn eerste overwinning sinds die in Madrid 2003 en zijn eerste op gravel - echt waar! - sinds Roland Garros 2003. Ferrero bleef dus gedurende 110 tornooien op zijn honger zitten en speelde zes finales in die tussentijd. En net op het moment dat hij openlijk over zijn pensioen aan het nadenken is - Ferrero zei geïnspireerd te worden door die andere afhaker en generatiegenoot Marat Safin - stak hij nog één (laatste) keer toe en won de Grand Prix Hassan II. Ferrero heeft een vakantie verdiend in dit hotelletje .

Nog eentje uit dat klasje van '80-'81 is LLeyton Hewitt. De ex-nummer een van de wereld en tweevoudig grandslamwinnaar vocht terug na aanhoudend blessureleed (zie ook Ferrero, Tommy Haas, Safin, etc.) en won afgelopen zondag de veertiende titel in zijn elfjarige carrière. Tot 2008 had de Australiër elk seizoen minstens één titel gevierd. Dat daar vorig jaar een eind aan kwam kon op rekening van een heupoperatie gezet worden maar was toch ook een teken aan de wand. Knap dat de (iets braver geworden) pitbull uit Adelaide verder bleef knokken en het voorbije weekend terug succes kende. Zoals het een vechter past, ging Hewitt onmiddellijk een stapje verder: "It’s been 10 years since I’ve won a clay court tournament so it’s a big day to win another clay court event. I feel like I’m getting better and better every year on this surface, so now I really look forward to the French Open. With a bit of luck, with a good draw, I think I can do some damage there." Een beetje grootspraak op tijd en stond kan geen kwaad maar dit lijkt ons toch 'a bridge too far'.

De generatie Hewitt-Ferrero strompelt/gaat langzaam richting uitgang. Genadeloos voorbij gelopen door jongere, krachtigere en hippere exemplaren. Dat beseffen ze zelf ook wel, al houden ze soms nog graag de schijn hoog. Het is het lot van ons allen. Ook Federer - die mens is godsamme getrouwd en verwacht een kleine - en Nadal gaan het op een dag meemaken. De volgende generatie wordt immers op dit eigenste ogenbllik klaargestoomd. Vorige week tekende de twaalfjarige(!) Alex Sendegeya een contract bij IMG, hij verhuisde prompt van Liverpool naar de Nick Bollettieri Academy in Bradenton. Wordt hij de nieuwe Messias?

Cheers,

Filip

Vijgen voor Pasen

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Lekker weertje. Shortje en shirtje aan. Paashaas op de barbecue, meer moet dat niet zijn. In Torhout gaan ze het afsluitend weekend in met een vol huis. Jammer van de beperkte Belgische inbreng - Wickmayer in finale dubbel - maar het tornooi kan ook overleven zonder. Een 100.000 dollar-tornooi brengt nu eenmaal subtoppers aan en daar is het Belgische vrouwentennis nog niet helemaal klaar voor, zo lijkt.

Ondertussen beginnen ze bij de grote jongens en meisjes aan hun vuile sokkenperiode: het gravelseizoen. Vreemd dat Roger Federer - weet u nog die tijd dat hij onklopbaar was? - op het laatste nippertje een wildcard nam in Monte Carlo. Zou dat om 'pecunia' gaan of heeft hij echt even getwijfeld of het wel opportuun was in zijn Roland Garros-voorbereiding? We zullen het hem woensdag eens vragen als we een dagje over en weer gaan - dank u, gulle sponsor - naar de mythische Country Club aan de boorden van de Middellandse Zee. Onze eigen sportieve ervaring in Monaco was niet echt een voltreffer: het regende, mijn familie was er, wij verloren. Onze vakantie-ervaring aangenamer. We zullen zien wat het woensdag wordt.

Daardoor moeten we wel de eerste wedstrijd van de Leopoldsburgse Sofie Oyen missen op de Vatana Open in Tessenderlo (25.000 dollar). Eigenlijk was die plaats op woensdagavond voorbehouden voor Kirsten Flipkens maar zij werd door de WTA verplicht aan het WTA-tornooi van Barcelona mee te doen. Ook een beetje een vreemd verhaal. Flipper had zich in beide tornooien ingeschreven, trok zich zoals voorgeschreven drie weken op voorhand terug uit Barcelona en ging sowieso voor het ITF-tornooi van Tessenderlo kiezen. "Ik belde naar Wim (Fissette, tornooidirecteur) om te bevestigen dat ik meedeed. Ik gaf hem mijn woord, zelfs als ik nog op de maindraw van Barcelona zou geraken." En dat is net wat er gebeurde. De WTA verplichtte Flipkens Tessenderlo te laten vallen en op het vliegtuig naar Catalunia te stappen. "Bovendien kreeg ik een boete van 75 dollar van de ITF omdat ik mij te laat had teruggetrokken uit Tessenderlo en een boete tussen de 500 en 1000 dollar van de WTA omdat ik mij in twee tornooien tegelijk had ingeschreven." Vreemd, vreemder, vreemdst. Als Flipkens uiteindelijk besliste om toch voor Tessenderlo te gaan, had ze zich eigenlijk nooit voor Barcelona moeten inschrijven. Een beetje vijgen voor Pasen dus. Maar daarmee wordt ook wel duidelijk hoe 'goed' de wereldtennisbonden met elkaar samenwerken...

Allez vooruit, dan moet Sofie Oyen de Belgische eer in haar club maar rechthouden. Voor iemand van Leopoldsburg kan dat normaal geen probleem zijn...Ik ga ondertussen die haas nog eens omdraaien.

Cheers,

Filip

De late shift

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Gisteren net niet het einde van de wedstrijd tussen Wickmayer en Sprem uitgezeten maar bij een 3-2 stand in de derde set hadden wij genoeg gezien. A) Met Yanina komt dat wel in orde en B) met Sprem ook. Ze speelden mijn inziens het beste tennis van de Koddaert Ladies Open. Het was misschien niet altijd even creatief of overdacht maar hun engagement - die vuisten! die kreten! -, hun (op)slagkracht en hun balrecuperatie mocht gezien worden. Niet door Carlos Rodriguez evenwel, toch de (soort) trainer van Wickmayer. Voor aanvang had Yanina mij verteld dat het nogal ver was om te komen kijken. Hmmmm, vreemd. Zeer vreemd zelfs, maar dat zijn onze zaken natuurlijk niet.

Wij keken met onze ogen halfdicht ook naar de passerende stoet 'losers' uit de eerste ronde. We kennen het gevoel maar al te goed. Er zijn degene die het al bij al goed opnemen: vrij oké gespeeld, gedoucht en vrij oké geluimd dat prijzengeld komen ophalen. Er zijn er die nog in de woede van het moment leven: Sandra Zahlavova kwam met een mengeling van boosheid, verdriet en zweet het epicentrum binnengewandeld, rukte het prijzengeld uit handen van de schatbewaarder en gaf 'en passant' de chocoladen haas die er op tafel staat een klap voor z'n kanis omdat hij zo'n halfzachte uitdrukking op zijn gezicht had staan. Ik overdrijf een beetje, maar u ziet het plaatje.

Last but not least waren daar de eenzamen. Kwamen hun schamele dollars tellen die ze met een dubbelmatch in de late shift vergaard hadden en je zag de vraagtekens in hun ogen flikkeren. Wat nu? Ik zit in Torhout, het is laat op de avond, kan ik nog iets eten? Ik zou nog moeten stretchen, maar heeft het allemaal wel zin? Het is dinsdag en het volgende tornooi - Tessenderlo? - begint pas over x aantal dagen. Wat ga ik de volgende dagen dan doen buiten een beetje trainen? Rondhangen in Torhout? Reeds vertrekken naar het immer flamboyante Looi? Toch maar opteren voor dat retourtje thuis? Been there, done that.

Serena Williams was zondag op Miami Beach en speelt morgen haar eerste ronde in Marbella. Zij is ook een tennisspeelster...

Cheers,

Filip

Opa Krajicek

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

We bevinden ons in het fleurige Torhout op de Koddaert Ladies Open. Tammy Hendler heeft net haar eerste ronde verloren en de andere Belgen, Flipkens en Wickmayer, volgen snel. Ondertussen proberen we ons te herstellen van het nieuws dat ons bereikte vanuit Egypte.

Een vriend des huizes was er een Future-tornooi gaan coachen in Caïro en kwam er op de organiserende tennisclub een foto tegen van ondergetekende met de armen in de lucht. Onder de foto de tekst: 'Pour quelqu'un qui se qualifie comme un semi-pro c'est un authentique exploit d'arriver en quart de final d'un grand chelem.' Big in Egypt. Wie had gedacht dat we dit nog mochten meemaken?

Tammy Hendler is al enkele jaren fulltime prof en we vinden het spijtig het te moeten zeggen maar buiten een morfoligische verandering zien we niet veel verschil met de speelster van vorig jaar. Ondanks meer grootte en fors is de service nog steeds erg onstabiel en niet performant genoeg. Haar benenspel blijft een heikel punt en naargelang ze, naar eigen zeggen, op heel haar spel heeft geoefend, blijft het vrij eenzijdig. Er is nog werk aan de winkel, met andere woorden. Al zeiden we dat vorig jaar ook reeds.

Bij 'Opa Krajicek' is dat trouwens ook het geval. De ruim in de 80 zijnde Nederlander werd hier gisteren met de nodige egards ontvangen - met de Porsche naar het hotel, toegang tot de Player's Lounge, etc. - en maakte er gretig gebruik van om zijn aanbidding voor Michaëlla en nog enkele andere jonge speelsters niet onder stoelen of banken te steken. Wat blijkt nu? De man (op de foto) is helemaal niet de opa van Krajicek. Hij is gewoon een zeer aanhankelijk supporter die het halfzusje van Richard Krajicek zowat over heel de wereld volgt en zich daarbij uitgeeft als familielid om zo overal binnen te geraken.

Deze milde vorm van stalking wordt de man vergeven omdat hij geen kwade bedoelingen heeft. Ook al tracht hij dan - als de bewaking van de Player's Lounge veranderd is - telkens opnieuw dichtbij de speelsters te geraken. We zagen hem net Tammy Hendler (proberen) in de armen sluiten na haar nederlaag maar kwam daar van een kale reis thuis. Hij doet het naar eigen zeggen omdat zijn vrouw tien jaar geleden overleden is en dit hem jong houdt. Juist.

Opa Dewulf kijkt ook graag naar jonge speelsters. Maar zijn gedachten gaan nu toch even uit naar dat mooie land Egypte en zijn fantastische, tenniskennende bevolking...

Cheers,

Filip

Onbegrijpelijk

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Goedemorgen, mensen met jonge kinderen zullen mij begrijpen maar het nadeel en tegelijk voordeel van een vierjarige in huis te hebben is dat het weekend zolang duurt.Hij heeft ons er deze morgen weer uitgesleurd en uiteindelijk zijn we daar gelukkig om. Trouwens, Yanina Wickmayer stond deze morgen om 6h15 op de baan, dus klagen doen we niet.

Gisteren zijn we in Torhout gepasseerd en weer omvergeblazen door de magnifieke infrastructuur en ontvangst van de heer Heynderick en tornooi-directrice Laurence Courtois op de Koddaert Ladies Open. Ze hebben een 'bijou' van een evenement en een zeer mooi deelnemersveld dat erbij past. Als u in de buurt bent ga dan vooral een kijkje nemen, de inkom is gratis.

Wat ons wel op -en tegenviel: dan heb je eens een 100.000 dollar tornooi in België, dan wil niemand een wildcard! Onbegrijpelijk. Jonge talenten als Sofie Oyen en Gally De Wael verkozen ervoor om een plaatsje in de kwalificatietabel op te nemen zodat ze niet onmiddellijk tegen een zware klepper konden uitkomen. Nu vraag ik u: wat hebben die meisjes te verliezen? Een beetje emotionele schade omdat je mogelijk een pak voor de broek gaat krijgen? Excuseer, maar vroeg of laat ga je een pak voor de broek krijgen, zeker als je profspeelster wordt. Daar word je sterker van, leer je uit en ga je mee om. Nu heb je trouwens nog het vangnet van nieuwkomer te zijn, jonge bleu en nog niet rijp genoeg. Niets hebben ze te verliezen, alles te winnen. Met een beetje geluk spelen ze wel een goede partij tegen een subtopper en tanken ze hopen vertrouwen. Met een beetje heel veel geluk loten ze een andere wildcard of een gekwetste tegenstandster en bevinden ze zich ineens in de tweede ronde van een 100.000 dollar met alle WTA-punten en prijzengeld er bovenop. Hallo, daar moet toch geen tekening bij? Je gaat niet elke week een wildcard aangeboden krijgen in zo'n tornooi, voor eigen volk dan nog! Onbegrijpelijke beslissing en daar blijven we bij.

Moeilijk te geloven was ook de uitbarsting van Roger Federer in Miami. Hoelang zou het geleden zijn dat die zijn racket nog eens tot moes heeft geslagen? Die kerel zit duidelijk niet koosjer in zijn vel. Hoe plaats je anders de volgende uitspraak: "Thank God, the hardcourt season is over." Hallo? Is Roger Federer blij dat de ondergrond waarop hij zijn grootste successen kende wordt ingeruild voor, euh, gravel. Waar er constant Spaans wordt gesproken, je elke dag vuile sokken hebt en elke bal tot hoog boven zijn hoofd wordt gelift? Onbegrijpelijk.

Een geluk bij een ongeluk is wel dat ook Rafaël Nadal blijkbaar met sores zit. Of hoe moet je anders zijn slotzin interpreteren na zijn nederlaag tegen Del Potro donderdag? "Every defeat has a reason, but it's personal." Vreemd. Er doen blijkbaar geruchten de ronde in Miami over de Spaanse nummer een maar ze zijn vooralsnog niet de oceaan overgeraakt. We houden u vanzelfsprekend op de hoogte.

En nu gaan we nog een beetje genieten van het Belgische lenteweer. Gisteren reden we al van het zonnige Limburg (24 graden) naar het kille Torhout (12 graden) en ook vandaag lijkt de mist niet om ons hoofd te verdwijnen. We trachten begrip op te brengen...

Cheers,

Filip

De ogen uitkijken

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Alweer een kater rijker. Gefoeterd dat we hebben gisterenavond. Als rechtgeaarde land -en voetballiefhebbers keken we onze ogen uit bij zoveel onkunde. We zijn geen fan van de trainer - wie nog wel? - maar ook bij de (veelal) jonge spelers vonden we maar weinig blijk van zelfkritiek.

Het is natuurlijk anders als je een ploegsport speelt - waar je voor je plaats moet strijden en dus weinig 'zwakte' mag tonen/uiten - maar in tennis kan je je toch minder wegstoppen. Als je daar verliest, heb je het meestal zelf gedaan. Nu, we hebben misschien een alternatief voor die schone jongens die gisteren hun truitje (onvoldoende) niet hebben natgemaakt. Al zijn we misschien wat laat. Deze morgen was er een casting voor modellen in Madrid waar een tweetal juryleden - Feliciano Lopez en model Laura Sanchéz - 30 ballenjongens -en meisjes uitkozen voor het tornooi van Madrid, dat op 10 mei aanvangt. Zoals de vorige seizoenen op het indoorevenement zullen ook nu mannequins het ballenrapen op zich nemen in de Spaanse hoofdstad. Altijd iets om naar uit te kijken.

Dat je je ogen (en oren) steevast goed moet open houden ondervond de genaamde Eric Hechtman. De voormalige universiteitsspeler kreeg afgelopen woensdag een telefoontje of hij even naar Key Biscane kon komen. Een zekere Rafaël Nadal zocht een oefenpartner en via een bevriend trainer kwam men bij hem terecht. Hechtman sloeg anderhalf uur balletjes met de Spaanse superman. "Zo hard. Nooit meegemaakt.", hijgde hij na afloop. Maar het was nog niet gedaan. Enkele uren later bleek ene Roger Federer nog iemand nodig te hebben om op te warmen. Hechtman opnieuw de baan op. Hoeft geen betoog dat die kerel een fijne woensdagnamiddag had doorgemaakt.

Nadal en Federer zijn ook de grootste gebruikers van Hawk-Eye. Dat blijkt althans uit de cijfers. Niet onlogisch natuurlijk omdat zij er op de center courts overal ter wereld het meest over kunnen beschikken. Federer heeft, sinds de indiensttreding van Hawk-Eye net drie jaar geleden in Miami, 314 keer beroep gedaan op de videoherhaling. In 39 procent van de gevallen was hij correct. Nadal staat tweede met 237 aanvragen, waarbij hij het in 34 procent van de discutabele fases bij het rechte eind heeft. Het beste oog blijkt Novak Djokovic te bezitten die 55 procent van de betwistingen in zijn voordeel ziet uitvallen. Andy Murray is degene die het best een bril kan gebruiken want hij was in 75 procent van de gevallen mis. In het totaal doen de vrouwen het met 36 procent juiste calls maar net iets beter dan de mannen met 35 procent.

Zou Hawk-Eye geen goede machine zijn voor de Rode Duivels en bij uitbreiding René Vandereycken? Zou mooie discussies opleveren tussen trainer en machine...

Cheers,

Filip

Kaïn & Abel

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Marktonderzoek bracht aan het licht dat een groot deel van het MyTennis-publiek diepgelovige Christenen zijn - wat moeilijk anders kan als je ziet welke morele waarden wij uitdragen - en dus moet ik het verhaal van Kaïn & Abel niet meer uit de doeken te doen. Laat ons zeggen dat het een akkefietje onder broers was dat een beetje faliekant afliep. Jaloezie lag vermoedelijk aan de basis.

Het is één van de meest lelijke karaktertrekken en zelf zondigen we ons - heilig als zijn - er amper aan. Maar in de tenniswereld met zijn lelijke krochten en gevaarlijke verleidingen is het een 'zonde' die wel eens de kop opsteekt. Vraag maar eens rond in het vrouwencircuit waar Jelena Dokic het verdiende om momenteel als ocharme het nummer 80 van de wereld een contract te tekenen met Lacoste ter waarde van 2.290.000 euro voor drie jaar? Of waarom wéér Maria Sharapova een shampoo mag promoten voor een slordige 1.878.000 euro per jaar!? Daar komt achterklap van, hoor.

Iets waar ook Lleyton Hewitt en zijn vrouw Bec Cartwright last van hebben. Wij vinden het een beetje freaky dat ze samen een website hebben waarop ze dan ook nog eens allebei hun gal spuwen over een WC-magazine dat foute foto's heeft afgedrukt en een onverlaat die zich voor één van hen heeft uitgegeven op Facebook. Steek daar toch niet meer energie in en geef dat niet meer aandacht dan het verdient, denken wij dan. Nee, vervolgen die handel! Dat is zowat de geijkte handelswijze geworden bij de clan Hewitt. Het creëert een vicieus sfeertje - Hewitt is de speler waar advocaten veruit het meest aan verdiend hebben -, zeker als je weet dat ze zelf volgaarne meedoen aan het mediacircus en de foto's van hun kleine voor immens veel poen verkocht hebben aan een pulpblad.

Wij kunnen ons daar in opjagen maar het is waarschijnlijk enkel maar een vieze bijwerking van het medicijn geld. Geld dat met hopen vergaard kan worden op het tenniscircuit. Maar dat ook mensen op het verkeerde pad kan brengen. Enkele dagen geleden kwam het verhaal van de voormalige belofte Maximilian Abel, op zijn best ATP 173, uit. In 2003 verloor hij telkens met 4-6, 5-7 van Roger Federer, Rafaël Nadal en Richard Gasquet. Maar de 27-jarige Duitser werd twee jaar geleden al eens geschorst voor cocaïnegebruik en moet nu drie jaar de gevangenis in wegens fraude. Hij heeft kredietkaarten van een vriend en van een kamergenoot gestolen en 120.000 euro aan 'la vida loca' opgesoupeerd. Hij werd meteen aangehouden omdat hij in Venezuela een nieuw leven wou beginnen. Triest.

Het kan soms een lelijke wereld zijn, daar in tennisland. Maar gelukkig bent u, diepgelovige Christen, daar tegen bestand...

Cheers,

Filip