De laan uit

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Net geassisteerd aan het grootste non-event van de deze Franse veertiendaagse. Justine Henin kwam haar 'allée' inhuldigen in het VIP-dorp. Elk jaar mag een bekende ex-speler zijn naam geven aan het straatje (15m) van de sjieke 'village' en dat wordt dan met de nodige poeha kond gemaakt.

Juju - eigenaar van de 'allée Juju'? - zag er goed uit. Iets te opzichtig opgemaakt maar dat zijn vrouwenzaken waar wij geen (Franse) kaas van gegeten hebben. Met het nodige duw -en trekwerk geraakte ze voorbij de horden fotografen en cameraploegen om aldaar enkele woorden en drie smakkerds van de Franse voorzitter te ontvangen. Nadien mocht ze een tafellaken van haar naamplaatje halen en werden er een duizendtal foto's genomen.

Onze gedachten gingen vanzelfsprekend naar die arme VIP's die volledig van hun melk waren door de plotse inval in hun heiligdom. Ze moesten voorbij de heisa, werden gedwongen omwegen te nemen en zagen zich genoodzaakt zich af te toe te bukken voor een rondzwalpende microfoon van een cameraploeg. Niet gemakkelijk.

Henin was trouwens ook het onderwerp van de verspreking van de dag. Gisteren werd haar aanwezigheid gecommuniceerd en op het officiële blaadje werd haar naam 'Hénin' gespeld. Was maar vier keer winnaar hier, dat meisje. Over een half uurtje geeft ze nog een persconferentie. Geen idee wat ze daar gaat zeggen. Maar als wij haar waren wisten we het wel: snel die laan uit!

Nog dit: op weg naar de straatinhuldiging kruisten we het pad van scheidsrechter Mohamed Layhani. Onze schouderklop moet het 'm wel gedaan hebben want als arbiter van de wedstrijd tussen Rochus en Clement ziet hij (zorgt hij ervoor) dat onze landgenoot een geweldige start aan het nemen is. Zonder dank, Rochus!

Cheers,

Filip

Kinderverhalen

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Oranje petjes, gele petjes, groene sjaaltjes, witte t-shirtjes. Geduw, getrek, gehannes. Veel lawaai, oléeeeeeee, geloop en geroep. Dit is Parijs op een woensdag, dit moet de gevreesde Kid's Day zijn. Elke speler wordt gek van die enerverende, zeurende, opdringerige en amper in tennis geïnteresseerde hoop kinders, hangjongeren, bengels. Als verantwoordelijke vader kunnen wij ons daar naar natuurlijk overzetten en zien we ze met graagte Roland Garros innemen.

Jo-Wilfried Tsonga heeft ook nog altijd iets kinderlijks in zich. Dat komt tot uiting in de reclame die hij maakt voor 'Kinder' Bueno. In België zijn het Kristof Vliegen en Steve Darcis die de chocoladen lekkernij promoten. De Belgen liggen eruit in de eerste ronde, de Fransman overleeft. Zit er iets anders in die Bueno hier in Frankrijk? Straks eentje afpakken van de snaken die hier rondlopen.

Kinderlijk eenvoudig ging Dinara Safina dan weer naar de derde ronde. Op een bepaald moment stond ze zelfs op 6-0, 6-0 (van haar eerste match tegen Keothavong) en 4-0 voor (tegen het ondanks wat babyvet toch mooie kind Vitalia Diatchenko). Tijd dat zij wat tegenstand krijgt voorgeschoteld. Ook bij de mannen was er gisteren een opmerkelijke scorelijn te bewonderen. Marc Gicquel stond tegen Rainer Schuetller - halve finalist Wimbledon 2008 - voor met 6-0, 6-0, 2-0 en won uiteindelijk met 6-4 in de derde set.

Omdat we ook graag af en toe kinderachtig doen, hier de verspreking van de dag: "Juan Martin Del Porto is on his way to interviewroom number one."

In totaal irrelevant nieuws: het wereldrecord dubbele fouten slaan staat op naam van Anna Kournikova met 31 stuks in drie sets, bij de mannen is Marc Rosset de trotse recordhouder met 30 dubbele fouten over vijf sets. Weet ook niet waarom we dat moeten meegeven, zijn ondertussen zelf ook een beetje kinds geworden op Kid's Day waarschijnlijk.

En in iets(jes) relevanter nieuws: de Davis Cup tussen België en Oekraïne in september zou dan toch op de Primerose club in Brussel plaatsvinden. Er wordt enkel nog op het akkoord van de ITF gewacht. Kinderen mogen binnen aan halve prijs, vinden we hier ter plaatse uit.

Tijd dat we onze bijna vijfjarige eens opbellen voor een dieptegesprek over wie de sterkste is in een lijf-aan-lijfgevecht: Spiderman of Batman. We hebben het nodig.

Cheers,

Filip   

Onder de wapens

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Alsmaar meer volk geeft een alsmaar groter worden zwarte markt geeft alsmaar uitdijende files aan de Porte d'Auteuil en een alsmaar hectischer wordende Rat Race naar de poorten van Roland Garros. Tijd dat de ze boel hier updaten en vergroten. De plannen liggen op tafel maar zijn niet zomaar uitvoerbaar. Een stukje grond op 500m afstand is de beoogde locatie voor de uitbreiding - een overdekt stadion en enkele banen is voorzien - maar de Parijse gemeenteraad heeft zijn akkoord nog niet gegeven. De groenen in het college liggen dwars, om nog maar te zwijgen over 'les Riverains', de oeverbewoners die nu al drie weken per jaar overstelpt worden door een horde tennisfans die voor geluidsoverlast, drukte en parkingproblemen zorgen. Gisteren werd hier al geopperd heel het circus te verhuizen naar een andere, makkelijker bereikbare en grotere locatie. In Heppen is nog plaats.

Na de tropische omstandigheden van gisteren - veel opgaves door krampen - zijn we vandaag in de grijze zone terechtgekomen. Regen - We moeten een dak, roepen de Roland Garros-directeurs - en kille toestanden. De kleurrijke klederdracht van de openinsgdagen zal vandaag niet meer tot zijn recht komen. "Het is toch beter van elke week een andere kleur te hebben dan telkens dezelfde.", meende de roze/fuchsia/paarse (discussie van de dag: hoe omschrijf je die kleur?) Nadal. Wij denken niet dat de Spanjaard veel inspraak vraagt/krijgt in de keuze van kledij die Nike hem oplegt. Hij is geen vrouw, hè.

Yanina Wickmayer is dat wel en later op de dag komt ze in actie in haar eerste ronde. Ze doet dat opnieuw in een Le Coq Sportif-outfit. Wat bij ons de wenkbrauwen deed fronsen - modebewust als we zijn - omdat we haar tijdens de Fed Cup en daarvoor toch in 'Under Armour'-spullen zagen staan. Uitleg van de draagster: "Under Armour en Le Coq werken samen in België. Daar Le Coq op een bepaald ogenblik spullen had met te grote logo's (afmetingen staan in de WTA-reglementen, red) heb ik kleren gekregen van Under Armour. Eenmaal het materiaal van Le Coq terug aangepast aan de gevraagde maatstaven kon ik terug overschakelen op Le Coq." Et voilà.

Wat ons modegevoelig oog ook nog opviel gisteren was dat de tegenstander van Roger Federer, de Spanjaard Beto Martin, kledij droeg van Prince (rackets) terwijl hij zelf met een Babolat-racket speelde. Mogen we dat een beetje raar vinden? Ook vreemd dat ene Kirsten Flipstens (sic) op de Franse Sportzender Infosport de Française Stephanie Foretz had verslagen. Niets beter voor Flipper dan Dominika Cibulkova te verslaan om een (juiste) naam voor zich te maken. Dat of iets roos aandoen natuurlijk.

Cheers,

Filip

Fijn om in Parijs te zijn

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Prachtig weertje vandaag met veel zon en flink uit de pan swingende temperaturen. Dat schuift altijd lekker aan in die puffende massa fans die zelfs de eerste zondag van Roland Garros doen overstromen. We botsten aan de ingang bijna op Toni Nadal die samen met zijn neefje andere oorden ging opzoeken om op het gemak te kunnen trainen.

De exotische omstandigheden zorgden ook voor marathons die eindigden in dramatische situaties. Mathilde Johansson, bescheiden Française, kreeg maar liefst acht (8) matchballen tegen de modelachtige Russische Vitalia Diatchenko. Ze verkwanselde ze alle acht - vier door een dubbele fout - en zette het dan maar op een hartverscheurend wenen. Tijdens de match. Het liet ons niet koud.

Ook Gaël Monfils had het erg warm in de perszaal. 'La Monf' belegde een persconferentie om te zeggen dat hij meedeed in Parijs. Proficiat alvast daarvoor, waren wij geneigd van te denken. Er werd hem dan maar gevraagd of hij, ondanks zijn discutabele knieën, ervoor gekozen had toch deel te nemen omdat hij zo'n doenbare tableau heeft. "Niets zeggen. Niets zeggen.", haastte Monfils zich, "Ik weet enkel dat ik tegen Bobby Reynolds moet in de eerste ronde. De rest wil ik niet weten." Rare jongens, die tennisspelers.

En onnozel ook soms. De heer James Cerretani - in een vorig leven nog dubbelpartner van Dick Norman - toonde zich gisteren van zijn smalste zijde. Hij meldde aan zijn dubbelpartner voor Parijs, Steve Darcis, dat hij niet genoeg vertrouwen had in diens lichamelijke paraatheid en hij dus geopteerd had voor een andere dubbelmaat. Bye, bye dubbeltornooi voor 'Shark'.

En vanavond verliest zijn favoriete ploeg ook nog de titel. Soms is het echt wel fijn om in Parijs te zijn...

Cheers,

Filip

Nadal verliest in Parijs en andere zever

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Vandaag was het de 'Journée Benny Berthet' op Roland Garros. Zowat de generale repititie van de spelers op het officiële tornooi dat morgen van start gaat en dat allemaal voor het goede doel. Een beetje zoals Racing Genk-KV Mechelen in afwachting van Standard-Anderlecht. Wat startte onder een strakke, blauwe hemel ging al snel over in een druilerige, grijze dag. Zelf konden we die flauwheid ook niet van ons afschudden.

Rafaël Nadal had blijkbaar ook de blues want hij verloor zowaar in Parijs - de eerste keer in vier jaar tijd - en wel in zijn demonstratieset (6-7) tegen de Argentijn Brian Dabul (ATP 107). Voor u voorbarige conclusies neemt, het gaat wel degelijk om een exhibitieset en dus wordt er niet op het scherp van de snee getennist. Spelers spreken onder elkaar af tegen wie ze aantreden en meer dan een doorgedreven training kan je het niet noemen.

Yanina Wickmayer won wel haar wedstrijdje met 7-6 van de Française Virginie Razzano en stond ons nadien te woord. Ze lijkt klaar om een mooie prestatie neer te zetten in Parijs en heeft ook een zeer interessante loting meegekregen. In de marge gaf ze nog mee dat ze een fervente Anderlecht-supporter is en dat in tegenstelling tot haar vader, die in zijn jeugd nog voor Crossing Schaarbeek heeft gespeeld en daardoor anti-paars en pro-Standard is geworden.

Zoals gezegd gaan we trachten de bekerfinale vanavond te bekijken met bier en chips - noblesse oblige - en misschien dat een zekere Kristof Vliegen ons daarbij gaat vervoegen, als hij al niet op de Heyzel staat te zingen. Hij gaf ons nog mee dat hij naast voetbal ook een autoliefhebber is. Porsche is zijn lievelingsmerk - al rijdt hij al heel zijn rijbewijsleven met een BMW - en hij krijgt regelmatig van een bevriende Porsche-garage een wagentje in bruikleen. Fijn voor hem.

Fly wist ook dat de Davis Cup tegen Oekraïne in september waarschijnlijk in Vlaanderen afgewerkt ging worden daar er in Wallonië geen zalen beschikbaar zouden zijn. Leuk! Wij stellen hierbij alvast de Ethias Arena in Hasselt voor. Kunnen we met onze Porsche auto makkelijk geraken.

Om af te sluiten een tip voor de toekomst: Alaxandra Dulgheru. Zéér handige handen dat meisje.

Cheers,

Filip

Op bekend terrein

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

We geven het graag toe: toen we deze morgen - iPod in, zonnebril op, sandwich binnen - onder een azuurblauwe lucht richting Roland Garros stapten konden we een glimlach niet onderdrukken. We voelden ons op bekend terrein. Nog niet verzuurd door de aandringende zwartemarktverkopers, nog niet vertrappeld door de massa toeschouwers en nog niet verkrampt door de hectische, eerste dagen van zo'n grandslamtornooi. Chouette was het woord dat bij ons opkwam. 

Deels leggen we die spontane vrolijkheid ook bij de uitstekende prestatie van Standard op donderdagavond en het feit dat we zelf ongeschonden uit een tennisnamiddag waren gekomen. Ja ja, alweer op een tennisbaan gestaan maar niet zomaar één. Op tennisclub Sportiva in Hulshout liggen de eerste Advantage Redcourt-banen in België. Een ondergrond die het uitzicht van een gravelbaan combineert met absorberende kwaliteiten - na een regenbui kan men vijf minuten later terug spelen - en een gewrichtsvriendelijke lichte vering. Voor we ons verkoperspraatje afsluiten zouden we wel willen aanstippen dat de ballen en de spelers flink doorschuiven op een (iets te) enthousiast aangebrachte korrellaag.

Uitglijden deed ook de omroepster van dienst hier op Roland Garros. Elk jaar begeeft zij zich al op glad ijs door met een zwaar Frans accent de namen in het Engels af te roepen. Vandaag slaagde ze er in drie (3) maal Dinara Safira naar de perszaal te sommeren. "Dinara Safira is on his way to the main pressroom." (sic) Ging maar over het nummer een van de wereld, hoor. 

Die andere zelfverklaarde nummer een van de wereld, Serena Williams, liet zich dan weer van haar beste kant zien. La Williams had duidelijk geen zin in een perspraatje en liet dat ook blijken. Terwijl ze opzichtig in haar handtas rommelde antwoordde ze ongeïnteresseerd en ultrakort op de vragen. Hoe voelt het om terug op Roland Garros te zijn na je fysieke problemen van de laatste weken? "I feel fine now." 100 procent? "Yeah, I'm better now. Thanks." Heb je er spijt van in Madrid gespeeld te hebben? "Yeah, I have no regrets." En zo ging dat nog twee minuten door tot iedereen het welletjes vond en madame kon beschikken. Zelfverklaarde b**ch als u het ons vraagt.

Op Roland Garros is de titelstrijd nog niet helemaal losgebarsten maar de Belgische titelstrijd houdt de spelers - en ons vanzelfsprekend - wel in zijn greep. Steve Darcis en Reginald Willems zijn fervente Anderlecht-aanhangers terwijl Kristof Vliegen, als Racing Genk-man, eerder met zijn gedachten bij de bekerfinale zit. Voor zondagavond zijn we de sympathieke mensen van de VRT aan het 'chambreren' om de wedstrijd ergens uit de ether te plukken, zodat we ze toch live kunnen meemaken. We begeven ons daarmee niet op vreemd terrein daar we enkele jaren terug ook al eens de match Servië-België hebben gezien voor de poorten van Roland Garros. Houdt het stil maar indertijd hadden we een televisietoestel uit de tv-cabinetjes gesmokkeld en in het bushokje aan de Porte Suzanne Lenglen gezet. We voerden bier en versnaperingen aan en amuseerden ons kostelijk. De buschauffeurs keken telkens wel een beetje verbaasd als ze aan 'onze halte' stopten. Hopelijk doen ze dat zondag nog eens als Standard de titel pakt op bekend terrein.

Cheers,

Filip

Date

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Kreeg vanmorgen een sms van Dick Norman. Hij had gehoord dat ik terug aan het tennissen was en zocht sparringpartners. Hoe snel gaat dat nieuws, man? Morgen stap ik ocharme voor de tweede keer in zes jaar(!) op een tennisbaan. Dus rustig blijven, diep ademen en over gaan tot de orde van de dag. Ik had Dick er wel op gewezen dat hij Roland Garros moest/mocht winnen, met of zonder sparring.

Je voelt anders wel dat de tenniskoorts opnieuw aan het stijgen is - niet bij mij want dan gaat dat meestal onmiddellijk naar een levensbedreigende situatie - maar wel in België, door Kim Clijsters, en de wereld, omwille van Roland Garros. Wijzelf vertrekken vrijdagmorgen naar de lichtstad maar een heel contingent deelnemers is al afgezakt naar Parijs. Zo ook de Williamsen, die blijkbaar min of meer genezen zijn van alle psychosomatische klachten die ze de laatste weken te verduren kregen.

Serena voelt zich zelfs uitstekend in haar vel. Zo uitte ze zich toch in het datingblad 'Singular'. "Ik verveelde me op een avond en zag een hele hoop knappe jongens op JDate (het grootste singles netwerk van Joodse jongens), dus heb ik mijn profiel er maar bij opgezet. Maar ik wist wel dat het allemaal anoniem ging zijn. De jongens weten niet wie ik ben totdat ze me ontmoeten." Graag hadden we erbij geweest als zo'n Chaddische Jood - pijppekrullen, keppeltje - oog in oog komt te staan met La Williams.

Misschien kan manager Bob Verbeeck zo de Williamsen wel bekeren tot een deelname aan de Diamond Games in Antwerpen? We dwalen een beetje af want vooralsnog zitten de zusjes hard te trainen in Parijs. De laatste weken kwamen ze niet helemaal tot hun recht op de Europese graveltornooien. Nochtans steunen ze elkaar door dik en dun en staan ze meestal genoteerd als officiële coach van elkaar. Daardoor kunnen ze tijdens WTA-tornooien op de baan komen om elkaar (goede) raad te geven.

Waarmee we bij ons stokpaardje zijn aangekomen: on-court coaching. De belachelijkste uitvinding in het proftennis sinds mensenheugenis. Waar is de meerwaarde voor de fans als twee Russisch sprekende mensen tegen elkaar tekeergaan? Wat durven coaches tegen spelers zeggen als de hele goegemeenschap meeluistert? En wat is de invloed van zo'n rondbuikige vader, of in het geval van de Williamsen en Radwanska's een zus, buiten een soort van kalmeringsmiddel? Mooiste moment van de afgelopen weken om de 'onnozeliteit' van dit systeem te duiden was toen de man/coach van Patty Schnyder bij een 5-0 voorsprong in de derde set van zijn poulain tegen Serena W. in Rome op de baan kwam. Om wat te zeggen? "Nog één game en je hebt gewonnen?" Stupide.

En terwijl loopt dit soort kerels ook nog rond op het WTA-circuit. Zouden ze daar niet beter wat werk van maken? Ondertussen maken wij rap een profiel aan op JDate. We hebben altijd goed gestaan met krulletjes...

Cheers,

Filip

AA

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

We hebben gisteren ons deel wereldvedetten wel gehad. Nadat we de hele dag naar Kim Clijsters, Tim Henman, Steffi Graf, Andre Agassi, Boris Becker, Andy Murray en nog een hoop bekende gezichten hadden gekeken reden we 's avonds met  gelijke tred gedurende 45 minuten amper een meter voor Nicolas Anelka uit. Juist, hij zat in de wagen achter ons in de treinwagon die ons terug naar het vaste land bracht. En daarvoor hadden we hem al de triple whopper - topsporters onder elkaar - aangeraden bij de Burger King in Folkstone. Hij was blijkbaar al op vakantie want droeg een zonnebril...binnen, om 22h30...

Als u in Londen met uw auto in panne valt belt u best de AA. Nee, niet de Anonieme Alcoholisten - ook al kunnen we die hun nummer ook aanbevelen - maar wel The Automobile Association. De wegenwacht was dit weekend opvallend aanwezig in het Londense straatbeeld. Op Wimbledon hadden ze ook een AA gebeld. Niet omdat het dak halverwege was blijven haperen maar wel om het volk een beetje te entertainen. En dat deed hij met verve.

Geweldig grappig man, The Las Vegas Kid. Goed ter taal, charismatisch en rake dingen zeggend. De 38-jarige Amerikaan raakte de bal ook nog lekker. Kim Clijsters zal er vandaag nog wel een souvenir van overgehouden hebben in de buikstreek. Nochtans had Agassi weinig tot niets getraind de afgelopen maanden. "I practised six times in the last two months. Unfortenately six times in a row. Then my body started to desintegrate and I had to quite. I decided that it might be better to get healthy on the court and smile a lot. That's what I did."

Opvallend en mooi ook hoe verliefd die tortelduifjes Agassi en Graf nog waren. Waarvoor zo'n citytripje Londen al niet goed is. Al vond ik Fraulein Forehand nog altijd iets hysterisch/ongecontroleerds hebben. Vroeger werd dat volledig onderdrukt - getuige haar steevast geconstipeerde en minimale vreugde-uitingen na weer een zege - maar de Amerikaanse omgeving waarin ze nu al tien jaar leeft heeft blijkbaar haar assertiviteit omhoog gepompt. Schoon koppel niettemin. En vrij goede tennissers ook.

"I got to see the women's lockerrooms. They are way nicer than ours.", zei Agassi, "You're always talking about equal prizemoney. What about equal lockerrooms?" Over het dak was hij wel te spreken. Het geluid dat vroeger al van de tribunes rolde wordt nu nog eens zo hard versterkt "als er een deksel opzit", zoals Henman het uitlegde. Moet behoorlijk impressionant zijn. Het ziet er alleszins zeer proper uit. Of zoals Andy murray het uitlegde: "It sure looks quite nice. Compared to other roofs."

Wat wij ons wel afvragen: gaat het werkelijk zo'n groot verschil uitmaken in het programma? Op één dag worden er meestal maar drie à vier wedstrijden gepland op het centre court. Die 50 andere partijen blijven evenzeer uitgeregend. De investering - 80 miljoen pond (= ongeveer hetzelfde in euro's), zo wordt gezegd - komt er dus enkel voor de televisiezenders, die veel poen neertellen om live matchen uit te zenden en voor Wimbledon zelf, dat vroeger alle entreetickets moest terugbetalen als er minder dan één uur getennist werd op de All England Club. Tja...

Nu, aan geld geen gebrek op Wimbledon. Gisteren betaalden de 15.000 kijklustigen 35 pond neer voor een ticketje. En jaarlijks strijkt het tornooi zo'n 26 miljoen pond op aan winst. Dus zo'n afdakje is op enkele jaren keurig afbetaald. Moest het niet lukken kunnen ze nog altijd AA bellen.

Cheers,

Filip

Tijd voor verandering

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Wie niet af en toe eens wat verandert gaat niet mee met zijn tijd. Dat dachten ze op Wimbledon en dat denken we hier ook bij MyTennis. De site heeft een update ondergaan die hopelijk in goede aarde valt. Stelselmatig bouwen we zo verder om zoveel mogelijk tegemoet te komen aan uw verzuchtingen. Hopelijk bevalt het u.

Op Wimbledon, waar we nu zitten, moeten ze zo ongeveer dezelfde gedachtengang gehad hebben. Regenonderbrekingen zijn in het huidige tennislandschap - met televisiezenders die ongelooflijk veel duiten betalen voor de uitzendrechten en toeschouwers die alsmaar veeleisender worden - niet meer van deze eeuw. Ze worden niet meer getolereerd, ook al hoorden ze dan tot de couleur local van het Londense grastornooi en zorgden ze elk jaar - met het uitzenden van retrofilmpjes - voor een ongeziene opstoot van nostalgie. Maar goed, het dak ligt er op en dat wordt morgen ingehuldigd mits een leuke exhibitiedag met Kim Clijsters, Steffi Graf, Andre Agassi en Tim Henman.

Enkele uren geleden mochten de vedetten middels een persconferentie al eens hun oordeel vellen over het staaltje van spitstechnologie en de onweerstaanbare en charismatische AA stal daarbij de show. Bij aanvang kregen we nog een vriendelijke knik van Henman maar het was al snel AA die de hoofdrol opeiste.

Q: Wat is je palmares in gemengd dubbel met Steffi?

AA: "Ongeslagen tegen andere gehuwde koppels."

"Ik heb nogal veel gespeeld de laatste weken. Daardoor heb ik enkele lichaamsdelen wakker geschud die eigenlijk voor eeuwig in coma waren gesukkeld."

"Je moet niet goed zijn in een wedstrijd. Je moet niet groots zijn in een wedstrijd. Je moet gewoon beter zijn dan de andere."

"Toen Rafaël Nadal zei dat hij Wimbledon wou winnen lachten de mensen. Ik was één van hen."

KC: "Ik heb Steffi altijd ongelooflijk bewonderd. Ik had zelfs posters van haar in mijn kamer ." AA: "Ik ook."

Q: Andre, kan je zeggen wat je gaat doen om Steffi te verrassen voor haar 40ste verjaardag?

AA: "Ja, maar je moet het wel stil houden, hè!"

"Nadat ik telefoon had gekregen met de uitnodiging om hier mee te doen op de exhibitiedag van Wimbledon ben ik onmiddellijk de baan op gegaan om te trainen. Toen ik hoorde dat het tegen Tim was, ben ik onmiddellijk gestopt." (Tim Henman zat naast AA op de persconferentie, red)

Het moet gezegd dat iedereen zich erg op zijn gemak voelde (Toen Kim even uitleg gaf dat ze aan het einde kwam van haar trainingsperiode "I'm in my 17th week" antwoordde Henman, allusie makend op een zwangerschap, gevat: "That sounds promising!") en ook Kim was zeer lief voor de vaderlandse pers. We waren dan ook zonder twijfel de meest uitgebreide delegatie waarbij het opviel dat a) de buitenlandse pers niet storm liep voor 'A Centre Court Celebration en b) die buitenlandse pers niet echt geïnteresseerd was in de comeback van Clijsters.

Wij des te meer natuurlijk. Want ook die verandering (in ons dagelijks leven) zorgt voor verbetering. Om nog maar te zwijgen over wat het betekent voor deze site natuurlijk.

Cheers,

Filip

Push the button

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Hebben we dus heel de namiddag flink ons best gedaan om dat interview met Christophe Rochus uit te typen - en ja, het was lang én interessant - zorgde één verkeerde druk op de knop toch wel niet voor een volledige catastrofe zeker. Gevolg: gevloek, getier en een mensonterend geweeklaag want, jawel, alles kwijt! Het zal dus voor volgende week zijn.

Als dat zondag ook maar niet gebeurt, die ene verkeerde druk op de knop. Morgenvroeg vertrekken we naar Londen om de prestaties van Kim Clijsters en het uitschuifbare dak van naderbij te bestuderen. Daardoor missen we de bloedstollende titelstrijd in het voetbal maar wij hebben nu eenmaal veel over voor een dubbel gemengd, op gras, onder dak. NOT!

Samen met de comeback van Clijsters lijkt het hele Belgische tennis al een beetje op te leven. De jonge snaken doen het niet slecht in Italië, Rochus doet nog mee in Zagreb, Wickmayer breit zeer nederig en professioneel een vervolg aan haar succes in Estoril en Malisse liet ook nog eens van zich spreken in zijn thuisbasis Sarasota. Mocht hij finale spelen - en laten we daarvan uitgaan - dan wordt het wel een beetje kort dag om in optima forma in Parijs te verschijnen voor de kwalificaties van Roland Garros. De wegen van de Kortrijkzaan waren evenwel altijd al ondoorgrondelijk en dus gaan we er maar vanuit dat het surplus aan vertrouwen de jetlag zal overheersen.

Eind volgende week trekken wij ook naar de Porte d'Auteuil. Trouwens, nu maandag worden daar de laatste tickets weggegeven voor de French Open. Niet meer zoals vroeger aan de loketten ter plaatse maar op het internet. Surf vanaf 09h 's morgens naar www.billetterie.fft.fr en waag uw kans.

Gelieve wel niet op de verkeerde knop te duwen.

Cheers,

Filip

De oude en wijze Rochus

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Enkele dagen terug hadden we afspraak met Christophe Rochus in het AFT-centrum van Mons. Het equivalent van het VTV-trainingscomplex in Wilrijk lag er troosteloos bij. Oké, het regende - regent het niet altijd in Bergen? - maar dat neemt niet weg dat het een op het eerste zicht aftandse, kille en sfeerloze indruk gaf. Niettemin hebben toppers als Olivier Rochus, Steve Darcis en Justine Henin er hun broek versleten en moet de weinig kleurrijke omgeving toch geen nefaste uitwerking gehad hebben op hun progressie. Misschien wilde men aan de Waalse kant van het tennisnet een 'Oostblok-mentaliteit' kweken door hen alvast in dat soort infrastructuur te plaatsen?

Laat ons evenwel terugkeren naar het onderwerp van onze visite: Christophe Rochus. Nu al een hele poos veruit de beste Belgische speler. Geruisloos van de 190ste plaats begin vorig jaar naar de buurt van de top 50 geslopen, terwijl zijn collega's er maar niet in slagen op te schuiven in het klassement. Rochus, frank en eerlijk, heeft daar relevante dingen over te zeggen. Morgen trachten we een groot deel van het interview online te zetten. We durven het nu al aan te raden. 

Rochus is op zijn 30ste sereen - vader van Helena en Arthur - en volwassen geworden. Vroeger viel er altijd wel iets te beleven met de oudste van het talentrijke broederpaar. Vaak in negatieve zin - "We hebben allemaal onnozel gedaan toen we jonger waren." - , hij gaf geen ene moer om zijn imago, maar hij durfde ook geregeld de vinger op de wonde te leggen. Dinsdag kon hij niet zwijgen over de manier waarop de ATP - de overkoepelende organisatie die ALLE profspelers moet steunen - puur voor de toppers gaat en niet omkijkt naar de broodspelers.

"Ze hebben dit jaar de ATP-punten verdubbeld. Het is te zeggen: in bepaalde challengers en in de eerste rondes van ATP-tornooien zijn de punten NIET verdubbeld. Daardoor is het véél moeilijker voor de spelers die langs de challengers moeten om vooruit te geraken in de rankings. De punten zijn gewoon verdubbeld voor de besten, in de latere stadia van een tornooi. Dus iedereen gaat veel punten verliezen dit jaar. Het is een schandaal. Zonder de spelers te verwittigen hebben ze dat gedaan, hè. We wisten het toen we onze eerste ranking zagen op 1 januari. Dat is de ATP."

"Dan hebben ze het prijzengeld van de ATP-tornooien verhoogd. Op sommige evenementen zelfs verdubbeld. Maar in de eerste en tweede ronde en de kwartfinale was er niet één dollar verschil met vorig seizoen! Maar van kwartfinale naar halve finale verdrievoudigden ze wel het geld. Daar hebben we gezegd: willen jullie nu echt met onze voeten spelen? Die toppers hebben al genoeg geld met hun aanwezigheidspremies."

"Het tornooi van Belgrado! Normaal was dat een tableau van 32 spelers. De dag dat de lijst met deelnemers uitkomt, zien we dat het een hoofdveld van 28 spelers is geworden. De vier eerste reekshoofden kregen een bye. (Gebruikelijk bij de WTA maar waarschijnlijk een primeur voor de ATP, red) Zonder iets of iemand te verwittigen, hè! Novak Djokovic (die het tornooi organiseerde, red) wou een bye hebben in de eerste ronde. (Hij speelde finale in Rome net daarvoor, red) Proper!"

Een eeuwigheid geleden, toen wij nog speelden, keek de ATP ook enkel om naar de vedetten en bekommerden ze zich nooit ofte nimmer om de mindere goden. In 2009 is er nog niets veranderd. Natuurlijk verkoop je uw product het best met je mooiste troeven maar daarom mag je de basisingrediënten (alle spelers) van je product (de tour) niet verwaarlozen. Uiteindelijk betaalt elke prof evenveel lidgeld aan de ATP.

Morgen niet vergeten lezen!

Cheers,

Filip

Een misstap vooruit

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Wat deed u toen u negen jaar was? Wij zetten onze eerste passen in het tennisleven. Weenden hartverscheurend omdat we de finale van het Belgisch kampioenschap in Brussel verloren, vertoonden vluchtgedrag door onmiddellijk daarna het aanpalend bos in te rennen en konden pas overtuigd worden om weer tevoorschijn te komen toen we hoorden dat er een partijtje gevoetbald ging worden. Richard Gasquet stond op zijn negende op de cover van het tijdschrift 'Tennis de France', opgevoerd als de toekomstige nummer een...van de wereld.

Ondertussen zijn we veertien jaar later en heeft Gasquet dat immense juk nog steeds niet kunnen afwerpen. Hij heeft al heel veel laten zien dat hij enorm goed en mooi kan tennissen maar op één of andere manier wordt het niet vertaald in klinkende en blijvende resultaten. Wel veel blessures, ja, en af en toe een flinke opflakkering. Twee jaar terug speelde hij een geweldige match tegen Andy Roddick op Wimbledon alvorens uitgeput in de halve finale tegen Roger Federer op te botsen. Gasquet raakte daarbij tot het nummer zeven van de wereld en iedereen zag zijn carrière vertrokken. Zeker toen in zijn kielzog zijn maten Simon, Tsonga en Monfils opdoken. Als lid van de vier musketiers zou het toch minder eenzaam strijden moeten zijn dan als solitaire ridder.

Maar Gasquet kreeg dat beeld en stigma niet afgeworpen. Het moest altijd beter. Zijn flegmatieke houding en speelstijl deden hem daarbij geen goed.. Vorig jaar ontstond er een polemiek omdat 'King Richard' niet wou invallen in de kwartfinale van de Davis Cup tussen Amerika en Frankrijk, voor een nietszeggende match op zondag. De slecht in zijn vel zittende jongeling wou zijn broos vertrouwen niet aan diggelen laten slaan door Roddick. Daarenboven doken er foto's op van een wel hevig sms'ende maar niet hevig aanmoedigende Gasquet op de Franse bank tijdens de ontmoeting. Alweer deed die 'air' zijn imago geen goed.

Zo kan het dan dat Gasquet vorig seizoen op het laatste moment zich terugtrok uit Roland Garros met een vreemdsoortige knieblessure - geflankeerd door zijn dokter - en meteen de complottheorieën en andere bedenkingen in de media opdoken. Hij liet en laat de mensen/fans duidelijk niet koud. Jammer genoeg niet altijd in de juiste zin.

Het afgelopen weekend heeft hij zijn imago een verwoestende/fatale klap toegebracht. Net als bij Tom Boonen moet dit echter niet het einde betekenen van zijn carrière. Integendeel, hij is nog geen 23, en op het circuit lopen er genoeg spelers rond die de kluit écht wilden belazeren en nu terug vrolijk aan het ballen zijn. Gasquet is geen God, hij is mens. Een onvolwassen mens, als je hem toch iets wil verwijten. Zou het daarom niet slecht zijn als hij gewoon toegaf dat hij op één party teveel is geweest in het mondaine Miami? Eerlijk. Zijn imago ligt toch aan gruzzelementen. Neem de beste scherven en start met een propere lei. De verwachtingen zullen, na deze verplichte pauze, vermoedelijk toch (wat) gedaald zijn. 'Reculer pour mieux sauter'.

Misschien wordt deze misstap zo nog een stap vooruit.

Cheers,

Filip

TV, drug of a nation

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Het leven op het tenniscircuit is eigenlijk één grote soap. Met veel emoties, overacting, vreemde scenariowendingen en bescheiden/minder bescheiden acteurs. Wekelijks zijn er verschillende afleveringen in wisselende formats maar met vaak terugkerende protagonisten. Nieuwe acteurs worden vaak niet meteen gesmaakt door het grote publiek maar moeten zich wat 'inspelen'. Niet abnormaal dat rivaliteiten, liefdesperikelen of extreme plotveranderingen het best gesmaakt worden door de fans.

Voor de kijker was het de afgelopen dagen alleszins smullen over de mogelijke bomaanslag van de baarlijke duivel en flink kierewiete Damir Dokic. De mens was op zoek naar een bazoeka (!) om de ambassade van Australië in Belgrado onder vuur te nemen. Kwestie van zijn standpunt een beetje kracht bij te zetten. Gelukkig maar dat hij zo idioot was om zijn mening eerst via de telefoon kenbaar te maken. Gezien het geweld, de paranoïa en elk gebrek aan zelfrelativering is het alleszins opzienbarend dat a) die mens nog vrij rond liep en b) zijn dochter er nog min of meer 'normaal' is uitgekomen.

Ook in Belgrado doet Novak Djokovic aan intrigerende belangenvermenging van het hoogste allooi. Hij is organisator en eerste reekshoofd op de Serbia Open. Het tornooi is opgekocht en wordt geëxploiteerd door de familie 'Nole', met vanzelfsprekend haast een wildcard voor jongere 'Nole'-broer Marco in de kwalificaties. Voor de organsisators is het natuurlijk interessant/noodzakelijk dat het topreekshoofd ver geraakt in hun tornooi. Zou er al ooit een lijnrechter een bal hebben uitgeroepen van een tornooidirecteur?

Boris Becker gaat er dan weer vanuit dat hij interessant genoeg is om een heel tv-kanaal aan hem te wijden. We moeten u er niet bijvertellen dat het weer een ander project is van de ondernemer BB die vermoedelijk veel geld krijgt om zijn leven even voor de camera te gooien. Nu, veelal ligt zijn leven al voor de paparazzi-camera's, dus veel verschil zal het niet maken, moet Becker gedacht hebben.

Maar het meest waren we nog onder de indruk van ons aller Justine Henin die op voortreffelijke wijze zichzelf speelde in de Franse soap 'Plus belle la vie'. (Het orgininele filmpje werd van youtube gehaald door de helden van de RTBF, red) Daar zit toekomst in, in dat tv-gedoe...

Cheers,

Filip

Punt X

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Zoals hier meegegeven enkele weken geleden blijkt Xavier Malisse niet meer te werken met zijn succescoach uit het verleden David Felgate. Financieel kon de Kortrijkzaan er niet aan uit en dus werd de samenwerking haast onmiddellijk na de heropstart afgebroken. Pijnlijk en moeilijk te kaderen. Malisse stelde zelf vorige winter dat hij een vaste trainer nodig om zijn carrière te herlanceren maar blijkt er niet in te willen/kunnen investeren.

Eerst en vooral kennen wij de financiële situatie niet van X-man. We weten alleen dat hij meer dan 3.500.000 dollar heeft bijeen gespeeld in zijn carrière, bruto wel te verstaan, en dat hij daarnaast - zeker in het begin van zijn loopbaan - ook nog enkele lucratieve contracten had. Daartegenover staat dat Felgate, de voormalige trainer van Tim Henman en Nicole Vaidisova, niet voor een appel en een ei werkt. Hij valt, als topcoach, vermoedelijk in een hogere prijsklasse. Maar al bij al komt het er toch op neer dat Malisse niet het (financiële) risico wilde nemen om te kijken of hij uit zijn benarde positie op de wereldranking kon geraken.

En op dat punt kunnen wij hem wel wat volgen. Zelf kenden we op het eind van onze loopbaan ook heel wat blessureleed. Met dat leed kwam ook de twijfel. Het is echt niet zo aangenaam vertoeven op het Challenger-circuit, met al die jonge en hongerige leeuwen, als je het top 100-circuit gewend was. Veel inkomsten zijn er niet op de challenger-tour terwijl je levensstijl - zelfs als revaliderende atleet  - er niet minder op wordt. Als je dan nog elke maand een flinke som moet afschuiven aan een coach kan dat soms pijnlijke proporties aannemen. Bovendien is ook Malisse op een leeftijd aangekomen dat hij 90 procent van de te nemen beslissingen in zijn carrière/op het circuit/op de baan zelf kan nemen. Het zit 'm enkel in de details - tornooikeuze, tactiek, snedigheid op training, motivatie, etc - dat een trainer het verschil kan maken. Maar daarvoor moet je hem natuurlijk wel de tijd geven.

Dat is hier niet gebeurd. Dat wil daarom niet zeggen dat we Malisse nu volledig moeten afschrijven. Op zijn bijna 29ste kan hij nog altijd ongelooflijk goed tennissen en met wat vertrouwen kan hij op eender welk tornooi de doorbraak forceren. Maar Felgate zei het me vandaag zelf: "It's one thing to play good in Davis Cup in front of your homecrowd but it's another thing to do it the next week when you play a challenger in front of a man and his dog." Neemt niet weg dat hij nog volop gelooft in een succesvolle comeback van Xavier. "If he loves tennis enough, he can do it. No doubt about that, but he hast to want it. It has to come from within."

Tot nader order geloven wij ook nog steeds in een ommekeer van de situatie voor Malisse. Hij zit momenteel op punt X, aan hem om punt Y en Z van zijn carrière even gedenkwaardig te maken.

Cheers,

Filip

Pitbull twittert

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Vreemde logica: in tijden dat sporters moeilijker te bereiken zijn - zeker in de tenniswereld zijn de contacten zeer strikt en wordt veel/alles geregeld via persconferenties - hebben de spelers nog nooit zoveel gecommuniceerd. Wie als atleet tegenwoordig geen blog/twitterpagina/Facebook-Myspaceprofiel meer heeft is out. Uit die bijdrages leer je bijna meer dan uit wat erover blijft van 'contacten'. Of dat een gunstige evolutie is valt nog maar af te wachten.

Maar goed, afgelopen weekend konden we in de blog van Lleyton Hewitt wel lezen hoe hij over Davis Cup denkt. Zoals u misschien wel weet wilde Australië omwille van veiligheidsredenen niet naar het Indische Chennai reizen om er voor een barrageticket naar de wereldgroep van de Davis Cup te spelen. Gezien dat er verkiezingen zijn in die regio in deze periode en gezien de aanslag op de cricketteam van Sri Lanka in Pakistan enkele maanden terug vonden wij die keuze voor veiligheid en de vraag om verplaatsing van het duel verdedigbaar. In de ivoren toren waarin de kantoren van de Internationale Tennisfederatie (ITF) zijn gevestigd dachten ze er anders over. Zij bedachten Australië met een uitsluiting van de competitie en mogelijk een schorsing van een jaar.

Dit betekent meteen misschien ook het mogelijke einde van de Davis Cup-carrière van Hewitt, één van de allergootste spelers uit de landencompetitie. "Ik ben al naar verschillende delen van de wereld gereisd voor de Davis Cup en heb al flink wat interessante en confronterende plaatsen en fans gezien.", schreef Hewitt op zijn website, "Ik kick op het teamaspect van de landencompetitie, iets dat eerder vreemd is in een individuele sport als tennis. De weken van de Davis Cup zijn de eerste die ik markeer in mijn agenda, samen met de grandslamtornooien. En ik plan mijn andere tornooien daarrond."

In één ruk ging Hewitt door om de veranderingen in de Davis Cup met de grond gelijk te maken. Sinds dit jaar krijgen de spelers die deelnemen aan een duel in de barrages/wereldgroep ATP-punten toegewezen. (90 ATP-punten om deel te nemen. 40 ATP-punten per zege in eerste ronde, 65 ATP-punten in de kwartfinale, 70 ATP-punten in halve finale en 75 ATP-punten per zege in de finale. Blijft die speler heel het parcours ongeslagen krijgt hij er nog een 125 ATP-punten bovenop.) Niet correct volgens Hewitt. "Als je punten uitdeelt moet het voor heel de competitie zijn. Er zitten maar zestien landen in de wereldgroep, nochtans is onze sport wereldwijd verspreid waardoor er toch nogal wat toppers overblijven die in regionale reeksen spelen zonder punten te kunnen vergaren. Om nog maar over het feit te zwijgen dat het een 'live' match moet zijn en dat landen als Spanje of Frankrijk heel veel toppers hebben waarbij sommige onder hen nooit punten zullen krijgen. Dit is het eerste punt waar de ITF de continuïteit voor de spelers volledig uit het oog heeft verloren."

Punt twee van zijn betoog ging over de speeldata waarbij Hewitt midden van het gravelseizoen naar India zou moeten afreizen om daar op gras te tennissen. Niet echt relevant maar in een overvolle kalender en met de keuze van ondergrond in handen van het thuisland moeilijk te weerleggen.

Grootste probleem in de huidge tennismaatschappij blijft dat ieder zijn eigen belangen eerst plaatst. Men slaagt er maar niet in om een uniform en weldoordacht beleid uit te voeren waarbij de verschillende actoren - ATP/WTA, ITF, grandslamtornooien, spelers - tot een uitvoerbare consensus kunnen komen. Spelers denken aan hun geld, ITF aan hun competities, ATP/WTA aan hun tour en de grandslamtornooien aan hun status. Zo heeft Lleyton Hewitt absoluut een punt, maar had hij dat ook geuit als hij nog een topper was in een topland?

Misschien moet de pitbull uit Adelaide daar maar eens over twitteren.

Cheers,

Filip

Coria(ce)

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Waarom wordt er niet gewerkt op de dag van de arbeid? Met dat soort existentiële vragen worstelen wij op de eerste dag van dit op het oog mooi verlengd weekend. We worstelen ook nog met een pijnlijke 'poep', een lamme schouder en een gebroken rug na ons partijtje tennis van woensdag. Deze lichamelijke schade valt wel in het niets bij de hoon die ons deel was (en nog gaat komen) naar aanleiding van onze nederlaag. We gaan het nog één keer zeggen: vanzelfsprekend wilden wij het vertrouwen van Standard-coach Bölöni niet wegnemen en deden er dus alles aan om hem in de winning mood te houden. (Excuses zoeken verleer je niet, zelfs niet na zes jaar inactiviteit.)

Guilermo Coria is nog iemand die zijn rackets aan de kant schoof deze week. Zag hem voor het eerst aan het werk op wijlen de challenger in Oostende. Hij was het jaar voordien finalist op Roland Garros bij de junioren geweest en werd een mooie toekomst voorspeld. Mijn coach indertijd, zelf van Argentijnse origine, zei dat de kleine (1m75) gaucho een grote zou worden. Ons instinctief kennersoog -  toen al! - liet ons niet in de steek: wij vonden maar niets aan die frele Indiaan. Coria werd weggeblazen door de zeewind op de Ostend Tennisclub en wij waren hoegenaamd niet onder de indruk. Wij bleken de enigen.

De jaren nadien had Coria - gekend voor zijn lichtvoetigheid en hardnekkigheid ('coriace') - een bij momenten Nadaliaans overwicht op gravel. En iedereen zag hem dan ook in 2004 met de eerste prijs gaan lopen op Roland Garros. Zelf waren we die warme zondag ook aanwezig in Parijs, een beetje lam geslagen door de veertien dagen durende werkweek en klaar om in de auto te springen en huiswaarts te keren. Het zag er ook goed uit toen Coria op zijn dooie gemak een makke Gaston Gaudio in de eerste twee sets wegtikte. Edoch, edoch...het werd nog een geweldig lange namiddag. Coria verkrampte in het zicht van de meet - naast twee matchballen kreeg hij al in de derde set krampen over zijn hele lichaam - en verloor uiteindelijk met 6-0, 6-3, 4-6, 1-6, 6-8. Een hartverscheurende nederlaag.

Zelf was Coria niet zo'n hartenbreker. Niet echt de meest sympathieke Sjarel op het circuit. Hij had dezelfde 'Aziatische' oogopslag als Marcelo Rios en pikte ook enkele van diens antipathieke karakteristieken. Bovendien was hij in 2001 al eens veroordeeld voor dopinggebruik (nandrolone). Een tweejarige straf werd echter naar zeven maanden omgebogen omdat Coria 'vervuilde' voedingssupplementen tot zich had genomen zonder daar weet van te hebben. Hij spande trouwens een proces aan tegen de producent. De zaak werd in der minne geregeld en Coria zou in 2007 een aanzienlijke som gekregen hebben om niet verder te vervolgen.

Coria heeft nu echter geen zin meer in tennis. En kondigt zijn afscheid aan midden in het tornooi van Rome, waar hij amper vier jaar geleden nog een legendarische finale speelde - met 5h14 de langste ooit! - tegen Rafaël Nadal. Een mens zou er haast emotioneel van worden. Dat willen we u niet aandoen op de dag van de arbeid en daarom nog snel even deze links waarmee u vrolijk het weekend in kan. Mochten wij in de buurt wonen zouden we zeker hier naar gaan kijken. En dit houden we sowieso in het oog. Prettig weekend nog!

Cheers,

Filip