Een Schot in de roos

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Even moeten bekomen bij deze tropische temperaturen van de voorbije Wimbledon-week. Vorige zondag teruggekomen - met dank aan onze deskundige chauffeur Kirsten Flipkens! - van Londen en al meteen moeten barbecuen, dat kruipt niet in de koude kleren, hoor. Maar goed, we kunnen er terug tegenaan.

Gisteren toch wel een klein beetje onder de indruk geraakt van het spel, en dan vooral die backhand van Stan 'The Man' Wawrinka. Wat een knoertharde beauty is dat? Mooier dan die van zijn landgenoot Roger Federer? Het zal toch niet veel schelen. Veel respect! En verduiveld jammer dat hij niet heeft kunnen winnen. Wij zijn niet zo'n fan van Andy Murray. We kunnen wel inzien dat het zwaar tennissen is tegen de schofele Schot maar we vinden zijn tennis af en toe een beetje laf. Daarenboven hebben we een regelrechte antipathie ontwikkeld voor mama Judy Murray. Zo hevig tekeergaan in de spelersbox is voor niets nodig. En bovendien is zij in Engeland de laatste jaren opgevoerd als uitvinder van het warme water en maakt ze gretig gebruik van die 'prestatie'. Moeten we niet, die Mcmadam.

Maar goed, wel genoten van de wedstrijd gisteren. En het zegt natuurlijk veel over de schunnige Schot - waren de microfoons achteraan de baan afgesloten gisteren zodat we de f*ck's niet meer hoorden? - dat hij die match nog gewonnen heeft. De scharnierharde Schot is van een taaiheid die enkel overtroffen wordt door een haggis die drie dagen liggen drogen heeft in een Schotse schuur.

Het commentaar bij de wedstrijd werd geleverd door John McEnroe. En die kruiste ons vorige zaterdag op Aorangi Park op Wimbledon terwijl wij wat aan het bijkletsen waren met Dick Norman en zijn gemalin. "Hell of af a shot", riep McEnroe naar Dick, doelend op die ene bal van Norman in de finale van Roland Garros op het oog van Leander Paes. Blijkt dat de Indiër zich had moeten terugtrekken op het tornooi van Halle omdat hij nog steeds problemen ondervond met dat oog . De dokter ter plaatse wou hem enkel op de baan laten gaan als hij een gigantische spuit mocht zetten in de oogbal. Ja, daar kunnen wij ons iets bij voorstellen. Paes bedankte voor de spuit en het tornooi.

Norman vertelde ons ook dat de dubbelspelers niet te spreken waren over het speelschema van hun dubbeltornooi. Begrijpelijk. Wimbledon is al het enige grandslamtornooi dat op maandag begint met het dubbelevenement maar dan laten ze bepaalde spelers wel vijf dagen rusten tussen hun eerste en tweede ronde. Norman speelde gisteren maandag zijn tweede ronde. Op dezelfde dag veertien dagen terug zat hij al in de halve finale van Roland Garros. Begrijpe wie begrijpen kan. Zeker omdat er de hele week banen vrij lagen op de All England Club, het goed weer was en de organisator normaliter toch wel 'een beetje' ondervinding zal gehad hebben als op het schema's opstellen aankwam.

Ons schema voor vandaag is alleszins vrij spannend: wij gaan ons voorbereiden op een tennistraining later op de week via een bezoek aan de ostheopaat. Hoe professioneel zijn wij bezig?

Cheers,

Filip

Eerlijk

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Het is toch een beetje oneerlijk dat het maar niet wil regenen boven Wimbledon. Het zag zwart, er vielen druppels, het donderde...en toch wou het niet regenen. De zeilsleurders stonden de hele wedstrijd van Murray paraat maar toch wou het niet fatsoenlijk regenen. Vanzelfsprekend gaat het morgen wel regenen, als er niet getennist wordt.

Deze morgen hebben we een beetje gelanterfant in Notting Hill. Er was een exotische markt - alle standhouders zijn buitenlanders - en het had veel weg van Leopoldsburg op een zaterdag. Daarna te voet richting Westfield Shopping gegaan. Het grootste winkelcentrum van Europa en het moet gezegd, het was dik in orde. Niets gekocht - we zijn niet zo'n shoppers - maar wel goed 'gewinkeld'.

Op weg naar Wimbledon dan onze dagelijkse goede daad gedaan. We zagen dat een portefeuille uit de broekzak van een argeloze reiziger in de wagon naast ons aan het glippen was. Elke halte een beetje meer en toen hij, samen met ons, uitstapte op Southfields lag zijn beurs op de zetel van de metro. Wij dus die volgende wagon binnen, snel de portefeuille gepakt en de achtervolging ingezet op de bijna 'genaaide' Wimbledon-ganger. Wij waren blij dat we hem, en zijn gevolg, blij hadden gemaakt met onze 'eerlijkheid'. En omdat we toch heel eerlijk zijn. We hadden de portefeuille van de jongeman in het oog gekregen omdat we eigenlijk een beetje naar zijn knappe vriendin aan het kijken waren...

En nu we toch héél eerlijk zijn: deze namiddag een tijdje naar Tammy Hendler gaan kijken. Ze ziet er opvallend scherper uit trouwens. Maar we geven toe, wij waren ook daar omdat de baan naast de bar lag. Door omstandigheden - we hadden niet voldoende geld bij ons - kwamen we in een bizarre situatie terecht waarbij we wel twee biertjes in onze hand hadden maar de barmensen ons niet in het oog hadden/wilden laten betalen. Na enkele minuten proberen gaven we het op en namen we het hazenpad. WIJ HEBBEN DUS TWEE BIERTJES GESTOLEN OP WIMBLEDON. Vertel het niet verder.

En nu we toch heel eerlijk zijn: Kirsten Flipkens had altijd moeten winnen van Dinara Safina. Altijd.

En ze hebben net het dak net dichtgedaan boven centre court. Terwijl het niet regent. Tja...

Cheers,

Filip

Self Fulfilling Prophecy

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Deze morgen kwamen we aan op het metrostation Earl's Court en de eerste trein ging naar 'Olympia'. Onmiddellijk gingen onze gedachten uit naar het nummer 'Olympia' van Hole. En wat was het volgende liedje op onze iPod (900 nummers)? Juist. Spiritueel als we zijn, zoeken we daar dan een reden achter.

Misschien was het gewoon een self fulfilling prophecy. De Britse pers heeft zijn bevestiging al gekregen. Zij hoopten dat hun spelers slecht zouden presteren, dat gebeurde ook waardoor hun 'voorspellingen' mooi uitkwamen. De organisatoren van Wimbledon zullen dan weer heel hard gehoopt dat het voor één keer zou regenen. Zodat ze hun dakje - 100 miljoen euro, maar het kan ook iets meer of minder zijn - eens konden toeschuiven. Vandaag zou hun 'hoop' wel eens kunnen uitkomen want er is donder, bliksem en een onwaarschijnlijk getempeest voorspeld. Hoera!

Kirsten Flipkens is nog zo'n voorbeeld van een self fulfilling prophecy. Haar nieuwe coach Carl Maes is haar al weken aan het inpompen dat ze top 50 waard is en de tweede week van Wimbledon kan halen. "Ik maak haar zo gek als een deur.", zei Maes gisteren, "Ik voeg er ook altijd aan toe: 'Maar voor die tweede week van Wimbledon ben je nog niet klaar' En dan moet je haar zien stomen..."

Wij zijn ondertussen ook al een klein beetje bezig met onze self fulfilling prophecy: heeft te maken met bier, zon, zee en strand...

Cheers,

Filip

British Press(ure)

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Ochendritueel: Engelse krant met een English breakfast. The Daily Telegraph even doornemen. Vanmorgen viel ons oog op een stuk waarin werd aangekondigd dat de BBC er op gaat toezien dat er tijdens prime time minder gevloek en sexueel getinte zaken op tv komen. Omdat ze zoveel klachten hebben binnen gekregen van kijkers. Ondertussen vallen er per jaar zo'n 14.000 slachtoffers van mesaanvallen in Engeland, maar dat maakt blijkbaar geen ene fuck uit. Het gevloek op tv moet minderen.

In haar eerste wedstrijd op Wimbledon liet Elena Baltacha een welgemeende 'f*ck you' uit aan haar eigen adres, zonder zich er bewust van te zijn dat ze vlakbij de microfoons aan het eind van de baan stond. De reporter op tv zei onmiddellijk 'Our apologies for these words in het heat of a match'. Dat kunt ge toch niet uitvinden? Dat een tv-station zich verontschuldigd voor een woord dat haast in elke zin voorkomt bij de jeugd op de straat en uiteindelijk zo gebanaliseerd is dat het eigenlijk geen (negatieve) waarde meer heeft? Alleen in Engeland (die daarmee lekker de Amerikaanse toer opgaan) blijkbaar.  

De druk van de media is hier enorm. Eén keer per jaar komen ze buiten en dan doen ze niets liever dan het Britse tennis - dat, het moet gezegd, al een aardig duit gespendeerd heeft aan een groot deel pseudo-talenten - een schop onder de kont(pardon my French) verkopen. Sommige journalisten hopen blijkbaar dat hun landgenoten mislukken opdat ze nog eens flink loos kunnen gaan en alle duivels loslaten.

We hadden het er gisteren nog over met Carl Maes, coach van Kirsten Flipkens, die hier drie jaar werkte als hoofd van het Engelse vrouwentennis. Natuurlijk steken de prijskaartjes van die buitenlandse coaches de ogen uit, waardoor er ook weer eens heel veel inside information van binnen de LTA gelekt wordt naar bevriende journalisten, maar geef die mensen toch enkele jaren de kans om hun ding te doen. De sfeer is hier zo negatief, dat je als jongeling schrik zou krijgen om te beginnen tennissen. Het systeem is fucked up (mag ik dat schrijven?). Er is totaal geen tenniscultuur aanwezig -  dat wil zeggen: dat de tennisclubs vaak privé-aangelegenheden zijn waar de ouderen de kinderen liever kwijt dan rijk zijn - maar elk jaar weer wordt er gedurende veertien dagen wel verwacht dat de Engelsen de pannen van het dak spelen. Of net niet.

Carl Maes was maar wat blij dat hij die verantwoordelijkheid en dat gezeik (sorry!) dit jaar niet meer moest aanhoren. Een zege van Flipkens op Baltacha zou alleszins kunnen tellen als opgestoken vinger (mijn excuses)!

Cheers,

Filip

Hooliganisme

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Dankzij het mooie werk van Kirsten Flipkens gisteren laat geraakten we pas rond 23h15 op onze verblijfplaats in Earl's Court. Het enige restaurant dat ons nog wou ontvangen waren die 'vriendelijke' Indiërs. Tegen middernacht hadden we bijna onze chicken massala en andere oranje toestanden binnengespeeld toen het koppel achter ons bizar gedrag begon te vertonen.

Het leek er eerst op dat ze trachten te vertrekken zonder te betalen. Toen dat niet lukte begon de vrouw een scène te maken. De toon verharde, de sfeer verhitte en het volume steeg. Het resulteerde uiteindelijk in een opgemerkt manoeuvre van de genaamde 'Bonita' om twee volle bierglazen de Indische keuken binnen te gooien. Gevolgd door een 'F*ck you, *sshole!' Ja, ja, daar zaten we dan op ons romantisch diner met drie collega's...

Van hooliganisme hebben ze hier op Wimbledon nog niet al teveel last. Af een toe een vredelievende streaker of een door de Pimm's iets te hard gemarineerde jongeling maar verder blijft het hier erg rustig. En dat ondanks een fikse toename van het aantal toeschouwers. Gisteren liepen er meer dan 42.000 mensen rond op de All England Club. En ja, dat voelde heel druk aan en gaf de site een iets te klein gevoel. We voelen de volgende uitbreiding al aankomen.

Maar daar wilden we het niet over hebben. Tijdens de wedstrijd tussen Christophe Rochus en Pablo Cuevas merkte een collega van ons een vrolijk op zijn mini-computer tokkelende 'supporter' op. Bij elk punt gaf die iets in op zijn kleine pc en terwijl keek hij schichtig rond. Wees er dus maar zeker van dat die kerel aan het gokken was of op zijn minst informatie aan het doorspelen. Volgens de reglementen is het verboden om met een laptop langs de baan te zitten - als ze je betrappen word je buiten gezet - maar met al die multifunctionele gsm's, Blackberry's en andere iPhones gebeurt het dataverkeer nu eenmaal niet meer zo opzichtig. Een verdoken vorm van hooliganisme.

Kristof Vliegen draagt dat ook met zich mee. Let straks maar eens op zijn Lotto-outfit. Daarop staat het embleem van Queens Park Rangers. Een legendarische voetbalclub uit Londen die een paar jaar geleden door de Formule I-manager Flavio Briatore werd opgekocht. Ook zij worden gesponsord door het Italiaanse kledingmerk en Lotto vond het wel grappig om de link te leggen en het embleem op het shirt te plakken.

Vliegen mag van ons straks wel een klein beetje de hooligan uithangen tegen Verdasco. Wij zullen ondertussen, moest het nodig zijn, de bierglazen gereed houden.

Cheers,

Filip

Ambras

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Gedaan met vrolijk zijn. Tijd voor ernstige zaken. Er wordt niet meer/minder gelachen op Wimbledon en Aorangi Park. of het zou over de outfit van Roger Federer moeten gaan. Wat was de bedoeling? Zocht hij iets waarmee hij na de finale over tien dagen rechtstrreeks mee naar het Championships Diner kon? Wij vinden dat een beetje erover en we zijn er zeker van dat Nadal bij hem thuis op Mallorca zat te knarsetanden.

'Rafa' heeft trouwens nog een paar andere katten te geselen op zijn appartementje. Volgens The Times zijn zijn ouders in een scheiding verwikkeld. Dus naast een paar kwakkelende knieën heeft Nadal mogelijk de laatste maanden ook nog een heleboel 'ambras' bij hem thuis moeten meemaken. No happy times, no!

Gisterenavond bij het verlaten van het stadion botsten we op en zeiden we goedendag tegen Vince Spadea. De speler waar wij onze eerste zege tegen behaalden op Wimbledon was zeker niet onze beste vriend. Ondertussen hebben we de humor van zijn 'pose' kunnen inschatten en kon er dus ook een begroeting vanaf. Waar ouder worden al niet goed voor is.

Kerels die dat nog moeten leren zijn Nicolas Almagro en Juan Monaco. In hun marathon (6-7, 6-7, 7-6, 6-4, 8-6) zou er nogal wat over en weer gevloekt en geroepen zijn. In die mate zelfs dat tijdens een change-over de scheidsrechter Damien Dumusois tussen de kemphanen moest gaan staan om de gemoederen te bedaren. Of er was 'ambras' van gekomen.

Een kerel waar we zeker geen 'ambras' mee zouden willen hebben is Chip Hooper. Die naam alleen al! Het gaat hier over een donkerhuidige Amerikaanse kolos die in 1982 het nummer zeventien van de wereld was. Hij stond er om bekend een moordende service te hebben. En om dat proefondervindelijk te beleven gingen wij héél lang geleden op een late avond van het ECC-tornooi in Antwerpen van de tribunes naar beneden om ons ervan te vergewissen hoe snel zijn service nu werkelijk ging. We namen plaats in de loges net achter de baan en zagen de opslagen in het beschermende net voor onze neus sterven. Indrukwekkend. Chip Hooper, de naam is ons altijd bij gebleven. Chip zou sinds kort de nieuwe trainer zijn van Jelena Jankovic.

Bij onze binnenkomst vanmorgen op Wimbledon bleek er één ding al afgepakt van de supporters dat niet mee binnen mocht. Een Belgische vlag...als daar maar geen 'ambras' van komt.

Cheers,

Filip

Extras

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Om ons volledig in de Britse sfeer onder te dompelen kijken we hier elke avond naar enkele afleveringen van 'Extras', een serie van de weergaloze Ricky 'The Office' Gervais. Deze morgen op weg van Southfield Metro Station naar Wimbledon - gezellig samen geprangd met nog een duizendtal bezoekers - moesten we eraan denken.

Elk jaar weer trachten de sponsors van Wimbledon (en de ambushmarketeers op weg naar het stadion) iets extra's te vinden om het oog van het publiek op zich te richten. Deze morgen kregen we dus achtereenvolgens een waaiertje, enkele flesjes water, een appletizer, een schminkbeurt en een vruchtensapje aangeboden. Een beetje een 'slow start' als u het ons vraagt maar ze zullen het tempo wel opdrijven de volgende dagen. Het water - van een bekend merk met roze en blauw op het etiket - werd gepresenteerd door een soort van scheidsrechter met roze sokken aan op een roze scheidsrechterstoel die vanuit een inham op straat de mensen aansprak en aanmaande een flesje aan te pakken. Origineel en grappig, zo hebben wij het graag.

Het metrostation van Southfields was dan weer helemaal ingepalmd door een andere sponsor die de mensen ertoe aanzette te gaan stemmen voor hun favoriete Wimbledon-kampioen aan de hand van vragen zoals: 'Welke kampioen heeft het beste dropshot of raakt het meest de lijnen?' Mooi aangekleed is het alleszins.

Die marketeers moeten inventief blijven om de aandacht te trekken van de circa 40.000 die er elke morgen langs dezelfde weg passeren. Inventiviteit wordt ook gevraagd van de extra persmensen die door de Engelse kranten worden ingezet gedurende deze veertien dagen van het jaar. Veelal zijn het journalisten die enkel deze twee weken de sportpers komen versterken en eigenlijk weinig uitstaans hebben met het tennis op zich. Zij moeten enkel iets extra's vinden, dat nog niet ten berde is gebracht door de reguliere pers.

Dat ze daarbij vooral focussen op Andy Murray is niet meer dan normaal. Hij is één van de favorieten en draagt de hoop van een natie. Maar Murray is naast de baan nogal een saaie kloot. Heeft als hobby's videogames en karting, heeft twee keer in zijn leven alcohol gedronken - 'Not his cup of tea' - en kust na een zege braaf zijn mama. Zijn vriendin Kim Sears krijgt een hand. "De laatste keer dat ik haar gekust heb op een tornooi kreeg ze vijf dagen paparazzi achter zich aan en dat willen we nu vermijden.", zei Murray daarover. Wel, dat is natuurlijk een interessante extraatje dat we nog niet wisten.

Wij hopen alvast dat de Belgen de volgende dagen ook iets 'extra' kunnen brengen.

Cheers,

Filip 

Fondsmanager

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Lag het aan die funky fruitsap die we deze morgen geserveerd kregen bij het ontbijt? Wie zal het zeggen, maar we zagen ons enkele uren later omringd door bosjes ex-collega's die nu blijkbaar in het trainersvak gestapt zijn. Leuk om kerels als Andrei Cherkasov, Carsten Arriens, Galo Blanco of Marcos Aurelio Gorriz terug te zien.

Magnus Norman kwam zelfs een praatje slaan. We hadden elkaar dan ook al een eeuwigheid niet meer gezien. Na zijn (verplicht) afscheid van het proftennis stortte hij zich vier jaar op de financiële wereld als fondsmanager. "Ik ben toch blij dat ik terug op het circuit zit. Ook al heb ik er in het begin bewust afstand van genomen.", zei de ex-nummer twee van de wereld, "Dat financiële milieu, allemaal goed en wel, maar als je eenmaal sport gedaan hebt...dat is toch iets anders." Norman heeft een vriendin maar geen kinderen - al zou het volgens hem niet lang meer duren -, slaat af en toe een balletje met zijn pupil Robin Söderling - "Ik ga dan in een hoek staan en hij slaat alles naar mij." - en is nog steeds zijn koele zelf. Toen ik hem feliciteerde en zei dat hij vrij goed bezig was met Söderling blies hij eens en prevelde hij: "It's okay." Zeer oké, zouden wij durven zeggen.

In wezen zit er niet zoveel verschil tussen een fondsmanager en een trainer. Die financieel adviseur bekijkt ook welke aandeel in aanmerking komt om in zijn korf opgenomen te worden en hoopt dan dat het aandeel zo goed mogelijk presteert. Is dat niet het geval is wordt er al eens uitgekeken naar een mogelijke vervanger. Op het tenniscircuit is het niet anders, al zijn het meestal de spelers die van coach wisselen. 

Die eerste dagen is Oarangi Park, waar wij ons strategisch hadden opgesteld om de Belgen op te vangen en te zien wie er in vorm is, een mierennest van spelers en begeleiders. Thomas Hogsted zagen we aan het werk met Na Li. Roger Rasheed - coach van Gaël Monfils - hielp een handje bij Jelena Dokic. (Gaf een een heel negatieve indruk, die Dokic, trouwens.) Francisco Clavet deed het met Feliciano Lopez en een kerel waarmee we nog in de meest luizige omstandigheden dramatisch kleine tornooitjes hebben afgewerkt - de Kroaat Igor Saric - mocht even van het grote werk proeven als sparring van Dinara Safina. Mooi om te zien. (Als we hem te pakken krijgen, zullen we niet nalaten hem daarover enkele vragen te stellen.)

Dick Norman is nog een mooier voorbeeld. Zei vorige week aan mijn collega van het BVL dat hij al die jonge kerels op het circuit niet kende maar wel meestal tegen hun trainers gespeeld had. Zo moest hij in de eerste ronde van Rosmalen tegen het Zweedse talent Daniël Berta - een aandeel om in het oog te houden! - wiens vader hij had kunnen zijn. De coach van Berta, Thomas Enqvist, kon daar voor aanvang van de wedstrijd nog wel maar daarna niet echt meer mee lachen.

Op één of andere manier kunnen al die spelers - wijzelf een beetje incluis - dat wereldje niet missen. De vrijheid, de blijheid, de open lucht, de zon - ja, ja zelfs hier in Londen - de camaraderie en het zorgeloze. Uiteindelijk minder stressvol dan zo'n aandelenmarkt, niet?

Cheers,

Filip 

Change

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

We kwamen aan in Londen en de zon scheen. Earl's Court - het metrostation dat in onze herinnering altijd in de steigers stond - had - ja, ook daar al - een transparant dak en zelfs ons hotel - toepasselijk het Amsterdam Hotel genaamd - had zelfs een laagje verf gekregen. De douche was niet piepklein, het rook niet naar motteballen en de kamer zond een aangename sfeer uit. Even dachten we ons in één of andere twilight zone te bevinden maar we waren wel degelijk op het juiste tijdstip op de juiste plaats. Zou dit misschien een aanloop kunnen zijn naar de Olympische Spelen van 2012, waardoor alles een beetje opgefrist werd? De discipline tennis vindt dan plaats op Wimbledon, en daarvoor waren we dus hier.

Enkele uren later en het heeft al geregend - die zeilopleggers moeten ook een beetje trainen in het weekend voor de start -, is hier drank nog eten te verkrijgen en blijkt de busdienst voor de journallisten terug naar ons hotel afgeschaft. Oef, we dachten even dat het derde grandslamtornooi van het jaar helemaal veranderd was.

Voor Roger Federer is er wel wat veranderd. Die lastige Spaanse vlieg bijvoorbeeld zal hem deze veertien dagen niet meer lastig vallen. In die optiek volgende interessante wetenschappelijke studie. Een professor van een Amerikaanse universiteit heeft een onderzoek gedaan naar gezichtskenmerken van Federer en kwam tot de conclusie dat de Zwitser tegen iedereen de ogen wijd open had en dat de mondhoeken omhoog wezen. Enkel tegen Rafaël Nadal bleken zijn ogen constant naar beneden gericht en zijn mondhoeken ook! Zelfs voor de wedstrijd en als hij op voorsprong stond! Was dus psychosomatisch, al die nederlagen.

Denk nu niet dat Federer hier breedlachend de pers te woord stond vandaag. De Engelse journalisten hoopten een polemiekje te creëren tussen hem en Andy Murray. De jonge Schot had zich op voorhand een beetje verontwaardigd uitgelaten over het feit dat Federer, telkens hij verloor van Murray, negatieve commentaar had gegeven op diens tennis. Teken van frustratie, volgens de Schotse schavuit. "Er is niks dat mij frustreert in zijn spel.", zette Federer deze namiddag de puntjes op de i, "Hij is een geweldig talent en een groot tacticus. Maar het heeft hem wel tijd gekost. Dat is het enige ontgoochelende. Dat het hem allemaaal meer tijd kostte dan ik had verwacht. Dus ik zat mis met mijn voorspellingen, ik had hem al enkele jaren eerder aan de top verwacht."

Toch weer een speldeprikje van de veertienvoudige grandslamwinnaar? Hij zal nooit veranderen, die Roger.  Murray blijft momenteel nog een koele kikker bij al de hype die rond hem wordt opgebouwd. Hij heeft met Robert Kendrick zeker geen makkelijke eerste ronde en dat weet dat zelf ook wel. Toch hield Murray zich niet aan zijn vaste routine en veranderde hij het kader een beetje. Hij ruilde zijn appartement aan de rivier in voor een huis(je) van om en bij 5.500.000 euro. Het bescheiden onderkomen heeft een driedubbele garage, een cinema, een spelletjeskamer, bibliotheek en indoor zwembad met jacuzzi. Maar geen tennisbaan! Hij wil zijn werk niet mee naar huis nemen.

Wij ook niet en dus sluiten we hier af voor vandaag. Morgen meer, wij veranderen nooit.

Cheers,

Filip

Het addertje onder het gras

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

We staan op het punt onze gazon te kortwieken. Kwestie van met een optimaal grasgevoel naar Wimbledon af te reizen. Zelf zijn we nooit zo'n adept geweest van groene vingers. Pas op, leuk is het wel om die maagdelijke banen in te spelen. Het is iets aparts, speciaals, unieks. En in onze tijd nog allemaal iets aparter want het gras was toen nog supersonisch snel. We waren haast verplicht om serve and volley te spelen op die flitsende ondergrond. Tegenwoordig zijn de beste gravelspelers niet op voorhand uitgeteld op de groene oppervlakte. In onze tijd kwamen sommigen zelfs niet naar Wimbledon afgezakt, wegens te weinig speelkansen.

Ware het niet voor Wimbledon, het gras was al lang onder de grond gestopt. Het derde grandslamtornooi van het jaar heeft zoveel grandeur en straalt zoveel historische klasse uit dat het het hele grasseizoen zin geeft. Laten we wel wezen: van Halle, Rosmalen en zelfs Queen's of Eastbourne ligt niemand echt wakker. Het gaat om Wimbledon. En dan nog denken veel spelers vooral aan het geld en de mooie handdoeken dan aan een reële kans om voor opzien te zorgen.

Grootste pijnpunt als je op gras speelt? Het zitvlak. Wordt extra geviseerd door de ballen die een half metertje lager zitten dan op gravel, door het vele en belangrijke serveerwerk en door de harde houten banken langs de banen. Op zich was het wel aangenaam om op gras te lopen en te tennissen maar na verloop van tijd raakte het zitvlak en de onderrug echt wel overbelast. "Het duurde een tijdje voor ik het juiste ritme te pakken kreeg. Maar na een tijdje, van zo laag te zitten en die lage ballen te krijgen werden mijn benen vreselijk moe en stijf. In de derde set hadden mijn benen geen energie meer om laag te gaan." We vinden het niet uit, hè. Woorden uit de mond van Jelena Jankovic, een persoon van wie we toch mogen uitgaan dat haar conditie iets beter is dan de onze. Alhoewel: "Ik ga Wimbledon spelen en dan zullen we zien. Gelukkig kan ik dan een break van enkele weken inlassen. Ik zou nu al een break willen nemen. Ik moet terug naar het punt gaan waar ik echt tennis wil spelen." Klinkt niet goed.

Het grasseizoen is amper drie à vier weken lang. Een mini-festivalletje, een voorbijtrekkend circus, een picknick in het park. En sommige leren en appreciëren het nooit: "Ik heb twee maanden op gravel gespeeld.", aldus Svetlana Kuznetsova, "het zit bijna in mijn bloed. Ik moet daar niet over taktiek nadenken. Ik weet hoe ik moet verdedigen, hoe en wanneer aan te vallen. En hier is alles het tegenovergestelde. Voor mij is het een te grote verandering in drie dagen." Kuznetsova had natuurlijk wat meer tijd kunnen nemen maar je moet het mentaal wel willen natuurlijk.

Rafaël Nadal heeft er een erezaak van gemaakt het gras te leren kennen, appreciëren en vreten. Je moet frustraties uitblokken. Je geduld - op die ene kans om te breaken - wordt op een heel andere manier op de proef gesteld. Je service en return moeten op punt staan. Je moet anders bewegen. Slice is belangrijk, volley's zijn belangrijk en het dropshot levensbelangrijk. Omdat het gras voornamelijk aan de baseline en in het midden van de baan belopen wordt, blijven er 'zachte' stukjes over aan het net. Laat daar een bal vallen en die komt nooit meer omhoog. Op gras kan je bijna beter een slechte aanval halfweg de baan inzetten dan eentje mooi tegen de baseline aan. 

Gras doet je anders, denken, lopen, tennissen. Wij weten hoe belangrijk het is. Wij laten er alvast geen gras over groeien, over onze voorbereiding... "Start de tractor, James!"

Cheers,

Filip

De Formule I-wagen, de drilboor en de kettingzaag

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Het afgelopen weekend was pittig. Iets teveel accidenten voor de tijd van het jaar maar ook wel goed geamuseerd. Nee, we waren niet in Rosmalen om Kim Clijsters aan het werk te zien. En nee, we zijn niet geschrokken van de uitslag noch van de positieve berichten die vanover de grens meekwamen. Nee, tussen pot en pint mochten wij het nog even uitleggen aan VTM waarom ze er goed aan doen het gekweel en gekreun aan banden te leggen. Komkommertijd met andere woorden.

We moeten wel zeggen: we hebben in Parijs de geviseerde speelster Michelle de Larcher Brito aan het werk gezien/gehoord en het was alsof de wereld een beetje verging. Een langgerkt gekrijs was het. Iets dat je hoort als het 8-8 in de vijfde set is, je jezelf met krampen over je hele lijf naar die laatste bal toewerpt en samen met een doodsmak ook nog een killer-forehand produceert. Zij doet het bij elke slag.

Seles was in 1993 de eerste die bij het slaan tegen een bal gigantisch veel lawaai produceerde. Haar tegenstreefster op Wimbledon indertijd, Nathalie Tauziat, ging ook klagen bij de wedstrijdleider en tegen dat Seles in de finale zat - en de tabloids met decibelmeters in de tribune - sloeg ze geen deuk in een pakje boter meer.

Het geluid van Seles zou op 93 decibels afgeklokt zijn, vergelijkbaar met een stevige kettingzaag. De Siberische sirene, Maria Sharapova, zou aan 103 db geraken en zo een drilboor imiteren. De Larcher Brito zou aan 109 db komen en vlot mee op de startgrid van een Formule I-wedstrijd kunnen staan.

Op sommige tennisscholen leren ze het de speelsters aan om bij het slaan van de bal met volle macht uit te ademen en al je energie in de slag te leggen. Daarbij kan wat lawaai aangewend worden om de slag wat 'gewicht' mee te geven. Zou het toeval zijn dat zowel Seles als Sharapova en de Larcher Brito uit de Nick Bollettieri Tennis Academy komen? We hebben alleszins de visie van de goeroe op het geroep nog niet meegekregen. Toeval?

De regel die de Internationale Tennisfederatie wil invoeren is volgens ons puur theoretisch. Hoe subjectief gaat het eraan toegaan? Scheidsrechter zulllen flink de oren moeten spitsen. Sommige speelsters zullen zich immers ergeren aan een lichtjes zuchtende tegenstandster terwijl andere meisjes Oost-Indisch doof blijven als er een brulboei tegenover hen staat. Het is natuurlijk wel zo dat het getier mogelijk het geluid van de bal die het racket verlaat gaat overstemmen, waardoor het moeilijker is om de snelheid en het effect van de slag te interpreteren. Dan is het storend. Maar dit is gewoon zo'n kleine mini-hype - één speelster zette de toon, één speelster heeft erover geklaagd en Navratilova heeft haar mening gegeven - die even opgefokt wordt maar daarna zal uitdoven als een kaars.

Vergelijkbaar is de discussie over de tijd die Rafaël Nadal en Novak Djokovic namen tussen twee punten. Enkele maanden is er op gelet, hier en daar werd er een waarschuwing uitgedeeld - die volgens de protagonisten werd uitgelokt door de hype! - en ondertussen doet iedereen weer zowat zijn eigen ding zonder dat er speciaal aandacht aan wordt besteed.

Op VTM heb ik waarschijnlijk heel iets anders gezegd (wat ik er mij nog kan van herinneren) maar dit is zo'n klein non-item. Omdat ze op Wimbledon graag heiliger zijn dan de Paus komt het nu naar boven. Ze zouden beter in alle talen zwijgen.

Cheers,

Filip

Vaderdag

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Het is zeer binnenkort Vaderdag - ik heb al een cadeau én een versje gekregen van mijn bijna vijfjarige die bij hoog en laag beweerde dat het vandaag was - en dus nemen we het er een beetje van. We hebben nog wat overtollig nieuws in de koelkast liggen dat we zonder franje aan u zullen serveren.

Fijne week voor het Belgische tennis. Heb vandaag vlagen van Darcis en Wickmayer gezien en dat zag er goed uit. Tennis in de lagere regionen - alles onder de top - gaat cyclisch. Je bent een tijdje top, slabakt een beetje, slaat geen deuk in een pakje boter meer en op een gegeven ogenblik slaat dat om. Ben jij fit en speel jij tegen kerels die geblesseerd zijn of uit vorm. (Darcis) Krijg jij een fatsoenlijke tableau net als je aan het pieken bent (Malisse/Rochus) of sta jij stijf van het vertrouwen en dwing je dat geluk af (Wickmayer). Het zit allemaal in het hoofd en voor de subtoppers is het nu eenmaal moeilijk om week in week uit te presteren. Maar de Belgen lijken er door te komen na een moeilijk seizoensbegin. Deze week nog Rosmalen - waar ook ene Kim Clijsters aan haar wederopstanding werkt - en dan (een beetje) knallen op Wimbledon.

Knallen doet ook Betthanie Mattek. De vrouw met de meest afschuwelijke tennisoutfits maar wel een 'specialleke'. In haar vrije tijd rijdt ze graag met een 'kleine vrachtwagen' en jaagt ze graag. Niet op fazanten en de occasionele vos. Nee, bij de Matteks jagen ze op buffels en een toevallig passerende leeuw. Als natuurliefhebbers doen ze het wel met een kruisboog...

Over hobby's gesproken. De onderhoudsman van Devonshire Park - thuis van het tornooi van Eastbourne - is het hele jaar door bezig om het gras zo zalig mogelijk te maaien. De brave man heeft vier à vijf jaar geleden zijn huis met grote tuin verkocht. Hij verruilde het voor een klein optrekje met een pietluttig achtertuintje. Dat hij helemaal geplaveid heeft. Geen zin meer om het gras te maaien. Tja...

En om terug te komen op Betthanie Mattek. Ze houdt er ook van om er op uit te trekken. Maar van de ITF en het WADA moet ze natuurlijk haar where-abouts meedelen. Wat doet ze dan? Geen adres opgeven, nee, ze geeft de mogelijke lengte -en breedtegraad op van haar route. We zweren het.

Wij zouden u ook graag de where-abouts meedelen van onze uitstap met het machtige FC Bos morgen maar om de ordediensten niet op ideeën te brengen zullen we het maar niet verklappen. Wij hopen enkel Vaderdag te halen. Prettig weekend!

Cheers,

Filip

All Day I Dream About Sven

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Terwijl Roger Federer de druk van zijn schouders nog steeds voelt afglijden en Rafaël Nadal zijn knieën - en zijn carrière? - misschien gaat kapot spelen in de komende weken heeft Ana Ivanovic haar trainer, Craig Kardon, buiten gegooid na amper vier maanden samenwerking. Quo vadis, Ana? Tijd om Sven, the flying tennis doctor terug te roepen. Wat ze ondertussen al gedaan heeft.

Met Sven Groeneveld maakte de Servische vorig seizoen haar opmars naar de top. Daar de Nederlander evenwel verbonden was aan het Adidas-programma (Adidas Tennis Player Development Program) en ze wilde opteren voor een fulltime begeleider ging ze op zoek naar een andere trainer. Met jammer genoeg minder succes. Terug naar de basis dus.

Dat Adidas-programma zorgt echt wel voor meerwaarde. De diensten die zij aanbieden zijn uniek.

We moeten er geen doekjes om winden: een tennisspeler kiest meestal voor de kledijsponsor die de beste voorwaarden (lees: geld) op tafel legt. Als tweede factor keken wij vroeger ook naar de 'service' van die firma's. Nike, mijn sponsor voor een groot deel van mijjn carrière, had een tiental jaren terug zonder twijfel 'de beste service'. Met andere woorden: vier keer per jaar kregen we een nieuwe kledinglijn en dus een hele hoop materiaal. Laat ons ook daar geen doekjes om winden: een speler krijgt graag veel kleren (en voor zijn coach, vrouw, vrienden en familie). Nike was daarin vroeger duidelijk het meest genereus (spelers praten heus wel over wie wat krijgt) en daardoor één van de favoriete sponsors in het circuit.

Adidas heeft dat nu opengetrokken. Hun service beperkt zich niet meer enkel tot textiel maar er staat een heel team klaar voor een speler. Sven Groeneveld is een reizende coach. Darren Cahill, de voormalige trainer van Andre Agassi, zit sinds kort ook in het team en Gil Reyes, de conditietrainer van Agassi, staat immer paraat in Las Vegas. Dat is toch zonder meer schitterend dat je als beginnend speler gebruik kan maken van zo'n ervaren equipe.

Minpuntje is dat de trainers - Groeneveld op kop - niet mogen coachen tijdens wedstrijden tussen spelers die bij Adidas onder contract liggen. Neemt niet weg dat het indrukwekkend is hoe ver de begeleiding gaat van de Nederlandse toptrainer. Lees dit verslag maar eens van een dagje Roland Garros met Groeneveld. Boeiende maar veeleisende job lijkt het. Maar door zijn hectisch werkschema zullen sommige spelers zich soms misschien niet helemaal 100 procent gesteund voelen en uiteindelijk opteren voor een vaste, persoonlijke begeleider.

Maakt niet uit dat Adidas hier toch een vernieuwende stap heeft genomen in het 'verzorgen' van hun relatie met de spelers. Ook al zal het hun wel een aardig duitje kosten toch is dit een win-winsituatie. Want door begeleid te worden door zo'n sterk team worden de spelers normaliter beter (Verdasco werd sterker bij Reyes, Wozniacki en Ivanovic zijn/waren zeer te spreken over de begeleiding van Groeneveld), waardoor Adidas door de betere prestaties meer en mooier in beeld komt. Bovendien gaan toppers in spe twee keer nadenken als ze geconfronteerd worden met een sponsorkeuze en deze 'service' krijgen voorgeschoteld. Lijkt ons zo makkelijker voor Adidas om jonge spelers aan zich te binden.

Die toekomstige vedetten kunnen alvast het liedje hiernaast inoefenen. Met een lichte nuance natuurlijk.

Cheers,

Filip

De grootste

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Terwijl het in België vandaag gaat over wie de grootste heeft, ging het gisteren in Parijs over wie de grootste is. Zowat iedereen is het erover eens dat Roger Federer met zijn zege aan de Porte d'Auteuil de titel 'beste speler aller tijden' verdient. Ook al blijven er hier en daar stemmen opgaan die menen dat het geen uitgemaakte zaak is.

Rod Laver, die eerst als amateur in 1962 en daarna als prof in 1969 een grandslam (vier toptornooien in één jaar) op zijn naam schreef (11 grandslamzeges in totaal), speelde natuurlijk gedurende vijf jaar geen grandslamtornooien. Net in die periode, de overgang naar het professionele tijdperk, koos hij ervoor voor om aan de 'lucratieve' tour in Amerika mee te doen en werd uitgesloten van de traditionele grandslamevenementen. Pas toen profs weer werden toegelaten, vanaf 1968, kon de Australiër een tweede grandslam aan zijn palmares toevoegen. Laver werd tot voor kort aanzien als de beste speler ooit. Maar daar mag een kanttekening bij. Ook al kan je geen generaties vergelijken mag je toch ook niet uitwissen dat de concurrentie tegenwoordig tientallen keren groter is en dat de Australian open, Wimbledon en de U.S.Open toen allemaal op gras gespeeld werden.

Pete Sampras, veertien grandslamtitels en zes jaar op rij op het eind van het seizoen nummer een van de wereld, scoort ook hoog op het 'de grootste'-lijstje. Maar Pistol Pete geraakte nooit verder dan de halve finale op Roland Garros en had dus altijd een sterretje achter zijn naam. Een sterretje dat nu is uitgewist bij Federer. Bovendien heeft de Zwitser ook de veertien grandslamtitels van de Amerikaan geëvenaard (en bijt hij nu al op zijn nagels tot en met Wimbledon). "Ik was er klaar voor.", zei een realistische Sampras, "Het was geen kwestie van 'of' maar van 'wanneer'. Het is trouwens ook super dat hij een vriend is. Records zijn gemaakt om gebroken te worden, daar geloof ik zelf in, en als mijn record gebroken moet worden dan is dit het type kerel dat het moet doen."

Federer is werkelijk een unicum. Hij gaf zelf toe - ook al zie je er uiterlijk amper iets aan - dat hij erg zenuwachtig was en constant met zijn hoofd afdwaalde. Je kan zeggen dat hij geholpen werd door de uitschakeling van Nadal maar langs de andere kant stond hij zo onder immense druk. Finale Roland Garros verliezen tegen het nummer 25, aan wie hij in negen wedstrijden nog maar één set had afgestaan? En toch stond hij er weer. Zonder al teveel poespas. In de tiebreak van de tweede set - het enige cruciale moment van de wedstrijd - sloeg hij vier aces! Beter kan niet.

Bovendien bliljft Federer op elk moment ook nog bescheiden en relativerend. Gepast trots op zijn prestatie maar zijn mama onthulde in een Zwitserse krant dat hij ook 40 vrienden en kennissen van vroeger had uitgenodigd in Parijs voor dit historisch moment, omdat je je roots nooit mag vergeten. Mooi zo.

Roger Federer is voor ons de grootste speler aller tijden. Maar hij doet er toch goed aan Wimbledon te winnen. Om iedereen de mond te snoeren.

Cheers,

Filip

D-Day

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

D-Day vandaag. Niet alleen in Normandië maar ook in Parijs. Dick Norman speelt de dubbelfinale nadat enkele vrouwen de court Chatrier wat hebben ingespeeld. Het spreekt voor zich dat we alles lieten vallen - één goed gevuld Duvel-glas, één handvol chips en één uitnodiging voor het schoolfeest van onze bijna vijfjarige - en in gestrekte galop richting lichtstad togen.

Na een onbewogen rit arriveerden we aan de Porte d'Auteuil, waar niemand(!) de afrit naar boven nam. Samen met onze collega vroegen we ons af of we wel de juiste dag hadden uitgekozen. Bleek toch te kloppen maar om nu te zeggen dat er veel animo was is een overstatement. Zelfs op de zwarte markt zag het niet echt zwart, haha, van het volk. De affiche Safina-Kuznetsova spreekt nu eenmaal niet zo aan. Het kan ons eerlijk gezegd ook gestolen worden. Al wensen we wel dat Kuzzy mag winnen, enkel en alleen omdat we vroeger eens gezegd hebben dat ze over veel potentieel beschikte. Intrinsiek meer potentieel dan Safina. Maar we zullen zien welke Russische de hevigste 'davai' heeft.

Hadden we al gezegd dat het hier miezerig, kil en grijs is? Regenachtig met andere woorden en onaangenaam. Misschien hadden we er beter aan gedaan even het weerbericht te checken alvorens spoorslags naar Parijs af te reizen. Nu zitten we hier in iets te zomers materiaal. Hopelijk kan Dick wat hartverwarmend tennis uit zijn 38-jarige arm toveren.

Op weg naar hier kregen we trouwens een sms'je van een vroegere collega die hoopte dat Roger Federer morgen zou winnen. Nochtans had diezelfde collega vier à vijf jaar geleden bij hoog en laag beweerd dat de Zwitser nooit, maar dan ook nooit, Roland Garros ging winnen. Het zegt iets over de (nieuwe) wind die er waait in het voordeel van Federer. Iedereen wil dat hij die veertiende titel op zijn palmares zet en zo de titel 'grootste speler aller tijden' mag opspelden. Misschien dat de snoodaard het spelletje zo wel gespeeld heeft? Zich expres een beetje laten terugzakken uit het peloton, zich kwetsbaar opstellen, de jonge snaken op het voorplan laten. Opdat hij zo de sympathie van het publiek kon opwekken, automatisch de rol van underdog kon aannemen en het meelij van zijn collega's kon uitbuiten. Slimme kerel, die Federer.

Maar goed, we concentreren ons op het dubbelspel straks. En door ons heel hard te concentreren snappen we dat het vandaag D-Day is in Normandië. D(ick)-dag in NORMANdië...dat kan toch niet meer mislopen?

Cheers,

Filip

Homo analyticus

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

We geven het toe: zelf vergrijpen we er ons ook al te vaak aan. We lezen er de hele dag over, vormen een oordeel en geven er tenslotte zelf één. Analyses maken van tennismatchen is veelal afgaan op een gevoel, op een hint, een opvallend feit dat de wedstrijd zogezegd heeft doen kantelen. Soms kan je daar een punt van maken maar geregeld zit je er ook glad naast.

Een tennisser is immers ook een gevoelig wezen. En soms, heel vaak, is een analyse niet nodig omdat de externe factoren zo'n belangrijke rol speelden. Als de zenuwen gespannen staan is niet veel nodig om ze te doen ontsporen. Gehannes in de tribunes, een kreet van een supporter of een stofje in het oog. Er zijn duizenden invloeden voor en tijdens een match waaraan een speler zich kan storen.

Zo dacht Rafaël Nadal tijdens zijn wedstrijd tegen Söderling misschien net aan het feit dat Nike hem vanaf de halve finale helemaal in het roos wou steken. En misschien zag de mannelijke Rafa in Nadal dat niet volledig zitten en zorgde dat voor een kruimel in het raderwerk.

Of wie weet zag een speler zichzelf 's morgens hier tussen staan en wou hij, eenmaal op de baan, bewijzen dat hij totaal geen mietje was en probeerde hij te hard. Waardoor de sereniteit alweer verloren ging.

Of misschien zag Robin Soderling zijn naam vorig jaar wel in een lijstje opdoemen dat voortkwam uit een enquete van de Franse krant Le Parisien onder de twaalf Franse topspelers met de vraag welke collega het meest antipathiek was. Tomas Berdych kwam als grootste ongelikte beer eruit, gevolgd door Radek Stepanek ex aequo met de Zweed. Al zou Soderling volgens insiders wel een tikkeltje bijgedraaid zijn sinds hij een vriendin heeft dit seizoen. En misschien heeft dat dan weer net de balans naar de positieve kant doen omslaan bij Soderling?

De homo analyticus weet meestal pas achteraf wat er in het hoofd van de spelers omgaat. En dan nog...

Tenzij je Dick Norman heet natuurlijk. Die is altijd zen.

Cheers,

Filip

Happy Meal met champagne

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Gisteren vroegen we nog om eens in de schoenen van Rafaël Nadal - bezweet, besmeurd, halve kilo gravel op de bodem - te staan, vandaag gaan we voor de schoenen van Roger Federer (lavendelgeurtje, gloednieuw, gestreken). Man, man, man, in welke staat van paraatheid moet die zich dezer dagen bevinden? Kan Geschiedenis met een hoofdleter schrijven.

Hoe cool, flegmatiek en zelfverzekerd hij zelfs in de moeilijkste periodes vorig en dit jaar overkwam, u maakt ons niet wijs dat Fed Express zijn hart zondagavond niet heel even een sprongetje heeft gemaakt bij het aanhoren/aanschouwen van de nederlaag van Nadal. (Volgens een insider heeft hij geroepen: "Mirka, bring mir ein Magnum Dom Pérignon und gib mir die numero von Herr Soderling.") Iets wat niemand nog voor mogelijk achtte - een titel op Roland Garros - ligt nu voor het grijpen. Daarbij dit statistiekje om zijn zelfvertrouwen - of de druk? - nog wat op te vijzelen, moest dat nog nodig zijn: tegen de overblijvende tegenstanders heeft Federer een 38-1 voorsprong in de onderlinge duels. Zou jammer zijn als die tweede verliesmatch nog deze week zou opgetekend worden, niet?

Zijn entourage - hoogzwangere Mirka op kop - probeert de druk af te houden. "Het is niet dat ze naar me toe zijn gekomen zijn en gezegd hebben: voilà, nu moet je het doen of je gaat nooit meer winnen." Nee, dat niet, maar zouden ze het ook niet heel even gedacht hebben?

"It doesn't affect me in a big way.", zei Federer zondag ook nog. Natuurlijk niet, hij moet - opgepast: tenniscliché op komst - match per match nemen. Te beginnen vandaag tegen de Franse fantast Gaël Monfils. Even voor Roland Garros was de menselijke springveer nog zo goed als ontroostbaar door een defect aan het springmechanisme van zijn knieën. Vandaag staat hij in de kwartfinale met het vertrouwen op zenith en het geloof op, euh, 'ongelooflijk veel geloof'. Zeker met het 'domme' (dixit Toni Nadal en hij heeft heus wel gelijk) Franse publiek achter zich.

Vorig jaar was het duel Federer-Monfils de halve finale op Roland Garros. De dertienvoudige grandslamwinnaar staat 4-0 voor in de onderlinge wedstrijden, waarvan het akkefietje bij de vorige editie tot vier sets ging. 'LaMonf' ging zich na zijn zege op Roddick alvast in de late uurtjes voedingsdeskundig versterken bij McDonalds. Hopelijk voor Federer heeft hij niet het 'Happy Meal' gekozen.

Cheers,

Filip

Nadeel Nadal

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

We hebben ons enkele dagen respijt gegeven om te bekomen van de grootste verrassing op Roland Garros sinds onze eigen halve finale in 1997. De nederlaag van Rafaël Nadal kwam onverwachts, abrupt en was verdiend. Laat niemand u wijsmaken dat hij het had zien aankomen want Nadal heerste meer en grootser op gravel dan Roger Federer ooit gedaan heeft op gras.

De Zwitser kan nu voor het eerst in zijn leven de French Open winnen en daarmee de eeuwige gesprekken omtrent wie de beste speler aller tijdens is doen stoppen. Tot wat die verhoogde druk kan leiden zagen we gisteren al. Niks menselijks is Federer vreemd tegenwoordig en dus liep hij een groot deel van de wedstrijd tegen Haas achter de feiten aan. We vonden onszelf aan het vergelijken met ons eigen tennis van tien jaar geleden. En oké, toen werd er ook al gemokerd - wij stammen niet voor niets af van het tijdperk Becker, Sampras, Agassi, Ivanisevic - maar zoals het er nu aan toegaat, is toch een ander paar mouwen.

Ten eerste wordt de service nog meer gebruikt als wapen. Vroeger werd een tweede opslag af en toe niet naar de backhandhoek geslagen, kwestie van de tegenstander te verrassen. Tegenwoordig wordt er gevarieerd dat het een lieve lust is, met risicovolle en hardgemepte tweede services. Het tempo - niet tegengehouden door de alsmaar snellere banen op Roland Garros waar de harde onderlaag maar een fijn laagje gravel over zich heen krijgt - ligt verschroeiend hoog. Van heinde en ver wordt er uitgehaald en gehamerd. De moderne technologie laat het toe om vanuit alle hoeken te vuren. Waar wij vroeger werden aangemaand een racket met een zo dik mogelijke 'grip' - een '5' voor de kenners - te nemen en het racket kopzwaar te maken zorgen de huidige  materialen voor een verschuiving naar een meer evenwichtige balans en een dunne greep. Als je weet dat een krachtpatser als Nadal met 'grip 2' speelt - dat kregen de miniemen vroeger - dan weet je het wel. Door de lichtere rackets - zo'n 30 gram minder dan tien jaar terug - wordt het slagwapen meer en meer als een soort squashracket gehanteerd. Rotatie kan sneller, kracht wordt vanzelf gegenereerd en het polsgewricht wordt door de grotere manoeuvreerruimte veel harder gesolliciteerd. Vandaar dat de pols, samen met de heup, aan een ware opmars bezig is op het blessurefront.

Yanina Wickmayer is het laatste slachtoffer. In Parijs speelde ze met een geblokkeerde pols. Ze liet het gewricht daarna twee dagen rusten maar ondervond toch nog wat hinder. Hopelijk houdt de pols het tot na Wimbledon, wanneer ze even rust krijgt.

Maar we waren bij Nadal. En hoe je het ook draait of keert zijn verlies was onafwendelijk. U moet zich eens in zijn schoenen verplaatsen. Daar hij zo'n hemelhoge favoriet was - wat toch wel wat druk meebrengt - begon hij automatisch bijna antipathie op te roepen. Toeschouwers beginnen spontaan voor de underdog te supporteren, daar ze willen deel uitmaken van verrassende geschiedschrijving. Daarom dat de Franse fans - nooit gehinderd door enige vorm van kennis - zondag partij kozen voor de ongelikte beer Soderling en de respectvolle en bescheiden Nadal tegen de muur plaatsten. Bovendien heeft Nadal al viermaal in Parijs gewonnen. Het nieuwe is er ontegensprekelijk af. Blijf maar eens gemotiveerd wanneer je tegenstander elke keer als een held door de straten wordt gedragen als hij nog maar een set van je afpakt. Vier titels is mooi, vijf is (nog) meer van hetzelfde. Zo leuk als de eerste keer wordt het toch nooit meer. Neem daarbij nog zijn indrukwekkend gravelseizoen - drie titels plus één finale - en u kan begrijpen dat het hoofd van Nadal misschien een beetje vol zat. Waardoor de benen en de armen niet meer volgden.

Het nadeel van Nadal is afgelopen weekend opgeheven. Volgend jaar staat hij er weer. Met volle goesting. Om Roger Federer op te volgen.

Cheers,

Filip