Ondertussen in de slangenkuil...

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Terwijl wij met ons allen naar dit aan het uitkijken zijn, gaan ze op het vrouwencircuit rustig door op hun elan. Het tennis, de hiërarchie aan de top en de continuïteit in de uitslagen mogen dan niet altijd aanwezig zijn, de spankracht maakt veel goed terwijl er lustig onderling steken worden uitgedeeld en er beten worden gelachen.

Serena Williams maakte zo deze week kond dat de knieblessure die haar in 2002 lange tijd van de baan hield er kwam na een avondje doorzakken op hoge hakken in een nachtclub in L.A.. "Ik deed een soort draaibeweging op de dansvloer en voelde meteen dat er iets verkeerd was met mijn knie. Ik dacht: 'Oh nee, Serena, dit kan niet goed zijn. Ik breng nu altijd een paar platte schoenen mee naar een discotheek."

Het vuur rond de nummer een positie op de wereldranglijst van Dinara Safina laaide dan weer hoog op in het land van Uncle Sam. Het kan er bij de modale, Amerikaanse fan niet in dat de Williamsen de boel draaiende houden en alle belangrijke afspraken op hun naam schrijven terwijl ze tegelijkertijd dat lelijke eendje (qua tennis) niet van de troon kunnen stoten. Jelena Jankovic dacht zich nu ook eens te moeten moeien met de zaken. "Ik denk dat ik de beste speelster ter wereld ben maar na mij moet ik toch voor Serena Williams kiezen.", heette het, "Ik ben één van de weinige speelsters die een positief saldo kan voorleggen ten opzichte van de Williamsen. Safina won ocharme maar twee keer van hen. Als je de nummer een van de wereld wil zijn moet je de Williamsen kunnen kloppen."

Jankovic staat zelf in de kwartfinale van Stanford en komt daar uit tegen de Française Marion Bartoli. Die is, zoals u wellicht weet, ook niet op haar mondje gevallen. Bartoli vertelde dat ze liever tegen Jankovic speelde dan tegen diens opponente in de achtste finale Sabine Lisicki want "Ik heb altijd tegen haar gewonnen." In de onderlinge duels tussen Bartoli en Jankovic staat het 4-3 voor de 24-jarige Franse, die de laatste drie matchen wist te winnen.

Jankovic counterde de steek onder water: "Ze praat alsof ze Serena Williams is.", klonk het bitsig, "Ik ben niet echt gefocust op Bartoli. Het is niet dat ze mijn grootste rivale is. Het is niet iemand waar ik naar opkijk of waar ik bang voor ben. Ze is gewoon een speelster op de tour. Geen grote naam of iemand die sprekende resultaten neerzet en de headlines haalt."

Jankovic werd ook nog uit een andere hoek onder vuur genomen. De Servische finaliste van de U.S.Open 2008 had geklaagd over het nieuwe Roadmap-systeem waarbij speelster nog maar heel weinig zelf kunnen kiezen welke tornooien ze kunnen aandoen op een seizoen. Elena Dementieva counterde een heel klein beetje: "Ik weet niet wat ik moet zeggen. Het lijkt alsof zij elke week speelt, meer dan eender wie. Als ze twee tornooien op een week kon meepikken, zou ze dat doen."

Welkom terug in de slangenkuil, Kim Clijsters!

Cheers,

Filip

Economie # charme

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Het is jammer dat het momenteel nog een beetje een tennisluw moment is op weg naar de Amerikaanse hardcourtdrukte. Formidabele tornooien als Gstaad en Umag krijgen daardoor niet de aandacht die ze verdienen. Hey, zelfs het WTA-tornooi in Istanbul zou geweldig tof moeten zijn. Zeker als je weet dat onze eigen - mogen we toch zeggen - Hadise daar de openingsceremonie opluisterde en Arevane Rezai - gerechtigd correspondent van de festiviteiten - rapporteerde: "I thought she was great and sang very well!"

Nog meer zangkunsten met hiernaast de befaamde rapper annex tennisspeler Ivo 'Big Boy' Karlovic met zijn hiphopdebuut 'Bas sve'. Door technische problemen zitten we momenteel zonder geluid en kunnen we dus geen oordeel vellen. Laat dat u er evenwel niet van weerhouden om uw recensie door te sturen!

Maar we hadden het dus over Gstaad en Umag. Beide tornooien hebben in het verleden de spelersprijs gekregen voor aangenaamste tornooi op de tour. Niet verwonderlijk als je weet dat de Allianz Suisse Open al bijna 100 jaar - eerste keer in 1915! - plaatsvindt in het mondaine ski-oord. We waren er ooit zelf te gast - halve finale in 1998 en daardoor de finale gemist tegen ene Boris Becker, één van de weinige dingen waarvan we spijt hebben - en het blijft één van onze fijnere herinneringen. Het centre court is opgebouwd in het kleine centrum van het berdorpje, net tussen twee bergflanken waarop de twee officiële hotels liggen. We konden dus te voet van en naar het hotel - wel kuitenbijters - waarbij de trainingsbanen dan ook nog eens aan het mooie hotel lagen. Alles dus op een steenworp, met een  zeer vriendelijke organisatie er bovenop. Hey, we gingen in op het voorstel van de tornooidirectie om een sponsorparty op te vrolijken en kregen prompt een horloge van één of ander duur merk toegestopt. Zwitserland, we love it!

Kroatië is anders ook niet slecht. Umag is een vakantie-oord aan een baai met een schitterende zee op wandelafstand. De grens tussen vermaak en verplichtingen is er flinterdun. In Umag kenden we ons eerste succes op de ATP-tour. In 1993 wonnen we er aan de zijde van de gisteren 37 geworden Tom Vanhoudt de dubbeltitel! Iets dat Novak Djokovic nog niet kan zeggen. Die verloor samen met zijn broer Marko in de eerste ronde van het dubbelspel. Toendertijd logeerden we er in appartementjes, de discotheek van het resort draaide op volle toeren en wedstrijden begonnen er pas om 17h. U ziet het plaatje?

Deze twee tornooien boeren nog altijd uitstekend. Zelfs in deze crisistijden en met hun een beetje lelijke plaats op de kalender, waarbij ze het moeilijk hebben om echte vedetten aan te trekken. Vraag maar aan het tornooi van Indianapolis. Vorige week lieten die vijf supporters van Sam Querrey - de 'Samurai Sam' - aanrukken om een beetje sfeer te scheppen in het veelal lege stadion. De vijf kerels werden ingevlogen op kosten van het tornooi en mochten met ontblote bast loos gaan op wat trommelgerief. Querrey was het eerste reekshoofd in Indianapolis. Een klein beetje triest eigenlijk als u weet dat het tornooi zo'n acht keer op rij verkozen werd tot beste organisatie op de tour, vooral vanwege de over ongekende weelde en proporties beschikkende Player's Lounge. Door een herschikking van de kalender en het gebrek aan een hoofdsponsor - in onze tijd was dat electronicafirma RCA en kreeg elke speler bij aankomst een ferm uit de kluiten gewassen CD-speler - is het evenement weggegleden en zou het wel eens kunnen ophouden te bestaan.

De economische realiteit is bikkelhard maar het zou toch jammer zijn dat charmante tornooien als deze - waar de mindere goden ook eens een gooi kunnen doen naar de titel - zouden verdwijnen van het toneel. Ik zou bijna zeggen: "Bas sve!"

Cheers,

Filip

 

Geflitst

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Dankzij het 'Belgische zomerweer' hebben we niet al teveel problemen gekend om ons terug te acclimatiseren aan de lokale omstandigheden. Het werktempo was evenwel een ander paar mouwen. Gelukkig had de politie voor een fijne verrassing gezorgd door een snelheidsboete (71km/h waar je 70km/h mag!) in de bus te droppen. Weten we tenminste weer waarvoor we dit doen.

We zijn veertien dagen min of meer van de aardbol verdwenen, of toch uit de tenniswereld, maar heel veel schokkende dingen lijken we in deze komkommertijd niet gemist te hebben. Kristof Vliegen is aardig opgeschoven in de rankings, goed voor hem. Yanina Wickmayer bezigt tegenwoordig een woordvoerder, goed voor haar. En Xavier Malisse is in de nationale hiërarhie alweer enkele trapjes achteruit getuimeld, minder leuk voor hem. Wordt interessant om te zien hoe Davis Cup-kapitein Réginald Willems die materie gaat aanpakken mocht er niet veel meer evolueren van nu tot half september, voor de ontmoeting met Oekraïene. Ter herinnering: in het vorig duel met Polen was Malisse na lange tijd nog eens basisspeler in de nationale vier.

Kim Clijsters heeft zich bliljkbaar geamuseerd op het Word Team Tennis in Amerika. Niet iedereen slaagde daar in. (Zie filmpje hiernaast) Achteraf kwam wel naar buiten hoezeer Leander Paes 'geliefd' is op de tour. We vallen in herhaling maar vroeger al was de Indiër iemand die u naast de baan op de mond zou kussen om u vier minuten later op de baan doormidden te smashen. Wordt niet geapprecieerd op het circuit, die tweeslachtigheid.

Wel geliefd én verliefd: Sania Mirza die zich de afgelopen week verloofde met een goede familievriend met dezelfde achternaam, Sohrab Mirza. Komt zij eenmaal getrouwd terug op de tour onder de naam Sania Mirza-Mirza?

Het zou een verspreking kunnen zijn van de lichtjes hakkelende Ivo Karlovic. De Kroatische reus hebben we afgelopen Wimbledon nog aan het werk gehoord en zijn gestotter is al fel verbeterd. Om dat te illustreren heeft Karlovic - notoir rapper en lid van de East Side van Zagreb - een hiphopsong opgenomen met niemand minder dan Novak Djokovic, getiteld 'Bas sve'. (wat volgens enkele vertaalsites 'allemaal bas' zou moeten betekenen). Het nummer zou te horen moeten zijn op www.ivo-karlovic.com, ware het niet dat de site uit de ether bleek. Te groot succes?

Andy Murray vierde de voorbije week één van de grootste successen uit zijn jonge leven. Hij behaalde zijn rijbewijs. Hoelang voor hij geflitst wordt? De politiezone Kempen is alvast alert...

Cheers,

 

Filip

 

 

15

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Over welgeteld goed 15 uur zetten we ons achter het stuur om naar luilekkerland te tuffen en 14 dagen op onze luie krent te gaan liggen. Welverdiend als u het ons vraagt. Maar u begrijpt dat er mensen zijn die in slechtere papieren zitten.

Hoe zou het bijvoorbeeld met Richard Gasquet zijn? Op de tweede maandag van Wimbledon werd de 23-jarige Fransman op de ITF-hoofdkwartieren in Londen gehoord voor het antidopingtribunaal. Geweten is dat er bij Gasquet op het tornooi van Miami cocaïne in zijn bloed werd gevonden. Volgens de betrokkene het gevolg van wat geflirt en een 15-tal kusjes uitgewisseld met een zekere Pamela. Meisje uit Parijs en uit de entourage van de dj Bob Sinclar die, volgens de clan Gasquet, de bewuste avond coke geconsumeerd zou hebben. Iets wat middels een recht van antwoord ondertussen is rechtgezet door de genaamde Pamela. Over enkel dagen valt het verdict en weet Gasquet of hij 3 of 6 maanden aan de kant moet, dan wel 1 of 2 jaar. Spannend.

Nog meer straffe zaken. De Australische hoop Brydan Klein heeft een schorsing van 4 tot 6 maanden aan zijn broek omdat hij tijdens de kwalificaties van het tornooi in Eastbourne zijn Zuid-Afrikaanse tegenstander Raven Klaassen had uitgemaakt voor 'kaffir'. Een ronduit racistische uitdrukking. Hier bij ons is dat scheldwoord niet echt gekend maar in de Engelstalige wereld ligt het erg gevoelig om er iemand mee uit te 'kaffiren'.

Roger Federer kreeg de dagen na zijn Wimbledon-zege ook nogal wat naar zijn hoofd geslingerd. Zijn - of was het Nike's idee? - vondst om met een trainingsvest met nummer 15 de baan op te komen vóór aanvang van de finale was op zijn minst een beetje respectloos voor Andy Roddick. Oké, hij had een 18-2 voorsprong in de onderlinge duels maar wat moet A-Rod gedacht hebben tijdens de ceremonie, waar Sue Barker het nummer kenbaar maakte? Dat Federer zo zeker was van zijn stuk, dat hij zich zelfs geen vragen stelde bij zo'n arrogant stukje textiel?

De Zwitser kreeg voor zijn 6de Wimbledon-titel en 15de grandslamzege wel een leuk aandenken van de All England Club mee naar huis. Het net van centre court. (Kan hij volgend jaar met dat net komen aanzetten waarop dan staat geprint: '7 time Wimbledon Champion - Pete Sampras: eat your heart out!') "Wat is het volgende?", lachte Federer bij het in ontvangst nemen, "De scheidsrechterstoel? Enkele zitjes van de Royal Box?"

Onze Royal Box heeft de volgende veertien dagen zicht op zee. We hopen voor u van hetzelfde. Allemaal braaf zijn tot dan en over 15 dagen vliegen we er terug in.

Cheers,

Filip

Het is maar sport

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Maandag hadden we het er nog over hoe pijnlijk het moet geweest zijn voor Andy Roddick om net voor de streep 'overmeesterd' te worden door het Zwitsers genie. De Amerikaan zat onwaarschijnlijk diep na zijn nipt verlies. Gisteren relativeerde de dood van Mathieu Montcourt alle tennisgerelateerd nieuws. Onvoorstelbaar hoe vreselijk onrechtvaardig en kort het leven kan zijn. Hoe moeilijk het ook te verwerken is - wij zijn in onze carrière ook meer slecht dan goed geweest van wedstrijden -, eigenlijk zou Roddick blij moeten zijn dat hij aan zo'n apotheose kon deelnemen.

Montcourt was amper 24 jaar. Zijn vriendin en nog een koppel zaten blijkbaar op zijn appartement op hem te wachten. Rond middernacht hoorde ze een luide bons op de deur. Bang als ze waren voor een inbraak durfden ze niet gaan kijken. Ongeveer een uur later togen ze toch naar beneden en vonden daar het levensloze lichaam van de jonge Fransman. Hij was van zijn fiets gevallen tegen de voordeur. De vragen die zijn vrienden zich op dit ogenblik moeten stellen - hadden we nog iets kunnen doen als we vroeger waren gaan kijken? - moeten hardverscheurend zijn.

Net zoals in het geval met Federico Luzzi - die vorige winter stierf aan een accute vorm van leukemie - komt hiermee de ondraaglijke lichtheid van ons bestaan naar voren. Waarover maken wij ons druk? Het zit vanzelfsprekend in de menselijke aard om te klagen en te treuren maar het dient tot niets als je er niet meer bent. Zeker in een viriel, door testoron en een zekere bandeloosheid gekenmerkt milieu dat gedragen wordt door jonge, sterke, fitte mannen is het wegvallen van een collega een onwaarschijnlijk voorval. Velen zullen het genegeerd hebben omdat ze er niet mee geconfronteerd willen worden. Hun eigen sterfelijkheid zo wreed geaccentueerd dat het pijn doet. 

Dit is bovendien een pijn die schrik geeft. Een tennisser heeft nu eenmaal een risiscoberoep. Vliegtuigen vallen uit de hemel, de Mexicaanse griep waart rond en elk tornooi leg je je lot in handen van een andere chauffeur. Zo mag je er natuurlijk niet mee omgaan want dan rest er niets anders dan je in je kamer op te sluiten en nooit meer buiten te komen. Tot er een hotelbrand uitbreekt...

Misschien komt het omdat wij ouder(s) zijn en dus anders tegen het leven aankijken. Maar we vragen ons toch af of er iemand op het ATP-circuit gisteren na een nederlaag eens met de ogen geknipperd heeft en gedacht: "Och, we leven nog..."

Cheers,

Filip

Superlatief gezocht te W.

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Wat een tornooi! Wat een wedstrijd! Wat een climax! Mag straks nog even op de radio mijn zegje doen over Roger Federer maar de superlatieven zijn stilaan opgebruikt. Die kerel - is hij een mens? - slaagt er in het lot te beïnvloeden. Lang geleden dat we Andy Roddick nog zo goed hadden zien tennissen maar op een of andere manier ontsnapte de Zwitserse übertenniser en schrijft hij nog maar eens geschiedenis.

Voor de concurrentie - ene Rafaël Nadal misschien buiten beschouwing gelaten - moet dit toch vreselijk pijnlijk zijn om in hetzelfde epoque als de Zwitserse grootmeester te leven. De laatste zestien grandslamtornooien werden telkens gewonnen door Federer of Nadal. Onwaarschijnlijk en verstikkend voor de rest van het peloton.

Onvoorstelbaar - je, wij zijn er nog niet goed van - dat een jaar na de meest epische finale aller tijden op Wimbledon Federer opnieuw in een vergelijkbare marathon verzeild geraakt. En met alle druk vandien - recordje voor de geschiedenisboeken nog maar eens, op zijn favoriete tornooi en voor de ogen van zijn favoriete idolen - geraakt hij er toch mee weg.

En laat ons alstublieft niet vergeten dat een jaar geleden Federer min of meer werd afgeschreven. Zijn mononucleose en rugproblemen waren excuusjes - normale reactie: de man is nooit geblesseerd of ziek - om zijn stagnering te verantwoorden. Tien maanden later is hij de grootste speler aller tijden en terug aan de top van alle soorten lijstjes.

Omdat we niet kunnen afleren: Federer is de eerste speler die 50 (vijftig!) aces slaat in een wedstrijd en die match ook wint. Hoe vreemd dat ook mag klinken, niemand was daar ooit in geslaagd.

Als we Andy Roddick nog een hart onder de riem mogen steken - die kerel is net aangekomen in het Kroatische Porec waar hij over vier dagen voor 4000 gekke Kroaten tegen Cilic, Karlovic en co op trage gravel Davis Cup gaat spelen -, het is maar een tennismatch. Of zoals Mark Knowles - winnaar van het dubbel gemengd met Anna-Lena Groenefeld na de finale van de mannen gisteren - net voor zijn intrede op het centre court tegen Federer zei: "Dit is waar alle mensen voor gekomen zijn."

Cheers,

Filip

 

 

Grasmix

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

We zitten nog niet in vakantie-modus - bijna maar nog niet helemaal - maar hebben ons de voorbije dagen onledig gehouden met gepruts aan onze pc, wiens harde schijf enkele dagen terug abrupt uit het leven is gestapt. Vandaar dat we een beetje langzaam liepen en ons gevloek niet op papier wilden zetten.

De halve finales bij de mannen op Wimbledon zijn belangrijk maar je mag toch ook niet uit het oog verliezen dat wij vandaag onze eerste trainingssessie afwerkten na zes jaar inactiviteit. En vooraleer de euforie de spuigaten uitloopt, kunnen we meteen melden: we vonden het niet bijster leuk. Het materiaal ter onzer beschikking gesteld gaf niet de gewenste prikkel en op ons lichaam gaven de volgende posten een foutmelding: pols, arm, schouder, rug en knieën. Volgende training is gepland in juli 2012.

Nochtans is het de afgelopen veertien dagen op Wimbledon bon ton gebleken om over een gezegende leeftijd te beschikken. Bij de vrouwen was Dinara Safina het enige - hier komt-ie! - groentje in de voor de rest door ervaren tantes bevolkte halve finales. Bij de mannen wordt het afwachten of Andy Murray niet te - ja, we kunnen er iets van - groen is achter zijn oren om nu al aan de verwachtingen van een land te kunnen voldoen. Maar dat grastennis - en vermoedelijk ook de allure van Wimbledon - om wat ondervinding vraagt om er goed op te gedijen lijkt grashelder. 

Het oude grastennis - gespeeld door niet meer zo krasse knarren als mezelf - bestond voornamelijk uit veel opslaggeweld, verplichte serve and volley op eerste en tweede service en opkomen naar het net bij elke onnozele bal. Het huidige grastennis - van na de nieuwe grasmix uit 2000 - staat daar mijlenver vanaf. Toch blijven er specifieke punten over die altijd gaan helpen op een grasbaan.

De slice service naar buiten: niet al teveel snelheid maar heel veel effect. Veel rechtdoor langs de lijn tennissen: de kortste weg kiezen om zo de tijd weg te nemen bij de tegenstander. Service indraaiend op het lichaam. De forehand slice: sinds Jimmy Connors niet meer gebezigd in het moderne tennis maar op Wimbledon zelfs gebruikt door ene Roger Federer. Het dropshot: net achter het net blijkt het gras het minst bewandeld en dus het zachtst waardoor de bal niet meer opstuit. En zo kennen we nog wel enkele tips (Pimm's voor de tegenstander! Ierse pubs vermijden de avond voor een wedstrijd!) die we niet gaan verklappen mochten we ons volgend jaar aan een Dick Norman-achtige comeback wagen.

Als we het zo bekijken hebben we maar één blunder begaan vandaag: we hadden nooit op gravel mogen trainen.

Cheers,

Filip