Hard tegen onzacht

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Morgen beginnen ze eraan op de U.S.Open. Wij waren vandaag getuige van de laatste training van Kim Clijsters, tegen Ana Ivanovic, en de Servische moest alle zeilen bijzetten om onze landgenote bij te benen. Daar werd daar toch een beetje gemept dat het niet schoon was. Zo hard zelfs dat de efficiëntie er af en toe onder leed.

Net voordien waren we op Ruben Bemelmans gebotst. De Limburger die hier in de tweede ronde van de kwalificaties het onderspit moest delven blijft nog tot woensdag in New York. Voornamelijk om te trainen op hardcourt. "Ik heb het volledig gehad met graveltennis.", zei Bemel, "Heb een zeer ontgoochelend gravelseizoen achter de rug en heb de indruk dat het echt niks voor mij is. Ik ga in de toekomst dan ook mijn programma afstellen op hardcourttornooien." Straffe taal van de 21-jarige gouwgenoot, want uiteindelijk is hij toch op gravel opgegroeid. Niettemin is de kalender uitgebreid genoeg om vooral op harde ondergrond zijn weg te zoeken.

De broertjes Rochus komen morgen ook aan de slag. Olivier moest met zijn eigen opmerking lachen dat hij hier op de U.S.Open tegelijkertijd zich voor zijn eerste grandslamtornooi kwalificeerde, in 2004 nooit dichter bij de kwartfinale van een grandslamtornooi stond (2-1 in sets en 4-2 voor tegen Hrbaty toen de krampen kwamen opzetten) maar ook zes keer in de eerste ronde verloor. Hij had dan ook een dubbel gevoel bij de harde banen van Flushing Meadows. "De bal vliegt hier erg snel en botst hoog op. Op mijn schouderhoogte en dat heb ik toch niet zo graag." Zien hoe hij het er morgen vanaf brengt tegen de "typische Rus" Igor Kunitsyn.

Ondertussen luisteren we op de radio naar de topper Anderlecht-Standard. Voor één keer zijn we blij geen beelden ter beschikking te hebben want het moet er nogal straf aan toegegaan zijn.  Iets te hard tegen onzacht. Laat het tennis maar snel beginnen.

Cheers,

Filip

Danny toch!

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Geen bal of speler gezien vandaag. Orkaan Danny die in de buurt rondjes draait zond zijn slechtste weer uit en de hele dag viel compleet in het water. Meteen kunnen de debatten weer los barsten: en elke grandslamtornooi heeft een dak boven zijn centre court en wij niet, en dat kost maar 100 miljoen dollar, en je krijgt die investering er onmiddellijk terug uit, en nu gaan we weer een mooi figuur slaan als al onze ballenjongens met handdoeken in de weer moeten...

Nu, zaterdag zou Danny nog voor ongelukken zorgen maar vanaf maandag zou alles zich terug onder een mooi blauwe hemel - als je die ziet tussen de wolkenkrabbers door - moeten afspelen. Ondertussen doen wij ons best om te wennen aan New York. Het blijft vanzelfsprekend indrukwekkend. Die niet ophoudende drukte - er wordt hier om de seconde getoeterd (check daarom even de foto die wij namen 'No horn honking. 300 dollar fine!') -, de constante politiesirenes, de hoeveelheid mensen en de elektriciteit in deze stad. En dan zijn wij nog het een en ander gewend, wij komen uit Heppen...

In onze strooptocht (voor onze portefeuille!) door de stad botsten we haast op Samantha Stosur en Jeremy Chardy. Of hoe je het toch nog een klein wereldje blijft.

Klein is ook de reactie van de Tennis Integrity Unit. De mannen die de corruptie binnen de sport - vooral in verband met weddenschappen en omkoping - moeten trachten op te sporen, mailden de spelers dat ze moesten oppassen met hun boodschappen op Twitter. Een reactie zoals "Slecht gegeten gisteren" kon wel eens mensen op bepaalde gedachten zetten. Vrij vergezocht lijkt het ons, in tegenstelling tot de resultaten van hun onderzoeken tot nu toe. Want die zijn er niet. De heren wilden zichzelf blijkbaar wat bestaansrecht verschaffen en produceerden dan maar een orkaan een scheet in een fles.

We zouden u graag nog wat meer tennisnieuws meegegeven hebben maar we hebben dus geen bal gezien. Onze excuses, en die van den Danny...

Oh ja, voor het we het vergeten: we zouden het onze ergste vijanden niet toewensen maar zoals op het filmpje hiernaast, zo zou de man(?) met de hamer er wel eens kunnen uitzien...

Cheers,

Filip

New York New York

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Touchdown in the big apple. Het is acht jaar geleden dat wij hier nog zijn neergestreken. We zijn sowieso geen Amerika-fanaten en hebben ook niet zoveel (positieve) herinneringen aan de U.S.Open. Een drietal keer gespeeld, veel sets maar geen match gewonnen. Weinig succesvol.

Dat was ook vandaag onze poging om er fris uit te zien en de stad toch te appreciëren. New York is nog steeds hectisch, heet, vuil, duur en druk. De perfecte plaats om in de schijnwerpers te staan maar nog meer om anoniem rond te lopen. Zo hebben wij dat jaren gedaan op de U.S.Open.

We hebben vage herinneringen aan een wedstrijd tegen Johan Van Herck, die in vier sets verloren ging. Uit frustratie sneuvelde het Fischer-racket in onze handen. Jammer genoeg voor de ogen van de Europese vertegenwoordiger van het merk, met wie we een half uurtje later een onderhandeling over een nieuw contract hadden. Nutteloos van te zeggen dat onze positie aan tafel een klein beetje verzwakt was.

Er was ook de bus die elke dag van de site naar downtown Manhattan reed. Die doet dat nog en vanavond zaten wij er op. Het ging verbazingwekkend vlot, amper twintig minuten. Spelers zijn normaal niet zo'n liefhebbers van dat woonwerkverkeer in New York. We hielden er een paar in het oog. Uitgedost met de laatste snufjes van Nike. Ongeïnteresseerd, laconiek, op het randje van het arrogante. Waren wij vroeger ook zo, hoorden we onszelf vragen aan de binnenkant van ons hoofd. Waarschijnlijk wel.

We gaan er even over nadenken terwijl we, zoals het betaamt in New York, in slaap gaan vallen als een blok beton.

Cheers,

Filip

Fantast(isch)

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Wij dachten hier even vandaag op ons gemak tijd te nemen voor een laatste voorbeschouwing op de U.S.Open vooraleer we de plas gingen oversteken richting grote appel, maar dat was buiten de waard, in casu de krant Vers l'avenir, gerekend. Zij kwamen met het bericht dat Justine Henin aan een comeback dacht en de poppen geraakten vanzelfsprekend aan het dansen.

De grote middelen werden ingezet en daar ging onze laatste rustige dag. Nu, misschien niet slecht, zo raakten we al beetje gewend aan de hectiek van New York. Wat de kern van de zaak betreft schommelt de berichtgeving tussen fantasme en fantastisch, met een lichte voorkeur voor het eerste. Niettemin zouden we niet verbaasd opkijken bij een terugkeer van de grote dame van het Belgische tennis. We mispakten ons al eens eerder bij een zekere Kim Clijsters...

Morgen dus de grote oversteek. Hopelijk zien we onderweg Kristof Vliegen voorbij vliegen. Hij testte afgelopen weekend zijn geraakte en gekraakte rug en dat liep aanvankelijk goed tot er weer een reactie optrad na afloop van de laatste training. Vliegen ging daarom vandaag en gisteren een laatste keer aan de slag en hoopte in orde te geraken. Dat doen wij met hem!

En nu, op naar het inpakken van mijn koffer! Over hectiek en fantasmes gesproken...

Cheers,

Filip

Vertier

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Even moeten bekomen van drie dagen topvertier op Pukkelpop. Het beste concert staat zonder twijfel hiernaast. De doodsmak rond 2'40 moeten er maar voor lief bijnemen. Dat gebeurt er als de mensen al eens een pintje drinken en zich laten gaan in ongebreideld enthousiasme. Wat ons vanzelfsprekend naadloos bij de U.S.Open brengt.

Ook daar doen fans gekke dingen om op te vallen, hun geestdrift te tonen of gewoonweg omdat ze hun plezier niet meer kunnen kanaliseren, Wij hebben al een zanger van psalmen meegemaakt, iemand die spelers begon uit te schelden en een ander die langs de kant van de baan zijn favoriete spelers aanmoedigde en tactiek meegaf terwijl hij de tegenstander verwenste in allerlei bewoordingen. Goed gek die U.S.Open-bezoekers en het zorgt voor elektriciteit in New York.

Vooral de avondsessies in het Arthur Ashe Stadium zijn het perfecte schouwtoneel voor alles van bizar tot groots entertainment. Je hebt trouwens een fantastisch uitzicht over de skyline van Manhattan van op de ontieglijk hoge bovenste ring van het 23.000 zitjes tellende stadion. Maar op memorabele avonden gaat het dak er toch vanaf.

In 1979 bestond het AA Stadium nog niet en huisde het centre court in het Louis Amstrong Stadium, de huidige grandstand. In één van de eerste rondes moesten twee van de 'bad boys' van het tennis Ilie Nastase en John McEnroe het tegen elkaar opnemen. Door het slechte weer begon de partij pas laat in de avond en het stadion was vrolijk gevuld met flink in de olie zijnde New Yorkers. Het publiek was vanaf minuut één fel betrokken bij de partij, vooral omdat Nastase zijn onuitstaanbare zelf was. Op een bepaald moment in de vierde set serveerde McEnroe maar Nastase vond dat hij niet klaar was en signaleerde dat bij de arbiter. Hij kreeg daarbij de steun van de 10.000 toeschouwers. De discussie breidde zich uit en Nastase kreeg een waarschuwing, dat hij verder moest spelen. Hij weigerde en met een strafpunt ging het game naar McEnroe. Het publiek werd wild en begon vanalles - vooral plastieken bierbekertjes - op de baan te gooien. De partij lag zeventien minuten stil en de politie moest erbij gehaald worden om de gemoederen te bedaren.

Enkele tellen later werd Nastase gevraagd te serveren, hij weigerde. Hij werd prompt gediskwalificeerd door de arbiter, waarop het publiek ronduit vijandig en woest werd. De tornooidirecteur kwam op de baan en, bang als hij was voor echte rellen, overrulede de beslissing van de stoelsscheidsrechter waarop de wedstrijd gewoon verder gezet kon worden. Met aan andere scheids op de stoel natuurlijk. McEnroe zou uiteindelijk de vierde set en de match toch winnen.

Het is één van de meest legendarische partijen op Flushing Meadows dat de laatste jaren gelukkig meer gekend is voor zijn sportieve gevechten. Wij zijn alleszins met het aftellen begonnen. Nog drie dagen...

Cheers,

Filip

Gekookt brein

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Qua voorbereiding op de bakstenen oven van Flushing Meadows kan deze opstoot van tropische omstandigheden wel tellen. Straks nog even naar de PP-wei om pas echt goed te ervaren wat het is om over veertien dagen, samen met 23.000 fans, uit het Arthur Ashe Stadium te 'stromen' bij 50 graden gevoelstemperatuur.

Fijn dat we daar naartoe mogen en dat is de verdienste van één persoon: KC uit O(pitter?). Gelukkig dat we Kim Clijsters - ja, dat heeft u goed geraden - nog hebben in de Belgische sport. De resultaten op het WK atletiek zijn naar verwachtingen en die van Anderlecht iets daaronder. Het is toch altijd fijn om dat mooie verhaal van Kimmie op te pikken en ermee naar buiten te komen in het buitenland. Nochtans vonden we ze gisteren nog niet 100 procent overtuigend in haar zege op Victoria Azarenka. Hoe ze ineenstuikte bij een 7-5, 4-1 voorsprong was niet des Clijsters, hoe ze het terug oppikte in de derde set wel. Nu, Clijsters heeft met eigen ogen mogen aanschouwen dat de jonge garde in de top tien eerder beperkt bewapend is. (Zeer) sterke basisslagen en dan....euh. Azarenka denkt dat een slice enkel bij de pizzabakker voorkomt en vindt dat elke volley geslagen moet worden. De service is een bal om het spel op gang te brengen en emotioneel zijn er ook nog enkele knopen door te hakken. Maar meppen kan ze als de beste.

Ondertussen toonde Dinara Safina dat ze vorige week in Cincinnati een goede week had want gisteren 'bakte' ze er niets van. Tegen Arevane Rezai - over meppen zonder meer gesproken! - verliezen moet je kunnen. Safina sloeg 17 dubbel fouten - net als Maria Sharapova trouwens - en gaf volgende - het moet gezegd, schitterende - uitleg: "Disaster. It was not my serve, it was my brain. I know exactly what I have to do but I was not using my brain, I just didn't take control of my head. I just went more and more crazy. I went on the court and I was dead. I have a big tournament coming up and I have to switch my brain as fast as I can."

Overkokende breinen zitten wel in de familie Safin. Zo getuigt oudere broer Marat: "I don't like any sports. For example, I would not play soccer. I would not play hockey. Basketball I hate. I never watch any sports on tv. It's amazing, and I am a tennisplayer. But I don't like it, the competition. For example, if I have to play soccer against neighborhood, I'll play ten minutes and then I get bored. I'm not a player." Hoe heeft hij het dan zolang kunnen uithouden op het circuit? "It's a miracle, huh, it's a miracle."

Wij kennen het gevoel. Hadden zelf vroeger ook veel last van overkokend brein. En gaan dat straks nog even opmeten in de buurt van Kiewit.

p.s.: de foto hiernaast van mevrouw Roddick is ook niet goed voor bloeddruk noch brein bij deze temperaturen.

Cheers,

Filip

Stuntje

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

We zijn net de plastieken roeibooit aan het oppompen waarmee we de laatste Belgen op de Atlantische Oceaan gaan zetten, richting Amerika, want het wordt nu toch stilaan tijd om die kant uit te gaan. Vooral de Belgische mannen blinken uit door hun afwezigheid. Volgende week in New Haven zouden ze toch een beetje hardcourttennis onder de knie moeten krijgen om niet geheel onvoorbereid aan de U.S.Open te beginnen.

Deze week vertrokken normaliter Kristof Vliegen en Kirsten Flipkens naar de andere kant. Over die laatste kregen we trouwens te horen dat haar samenwerking met Carl Maes - toch niet onsuccesvol tijdens Wimbledon durfden wij denken - een stille dood is gestorven. Neemt niet weg dat Flipper geen wedstrijd meer speelde sinds 20 juli en best even terug aan de slag gaat. Straks gaat Kim Clijsters nog met alle aandacht lopen...

Eventueel kan ze dan volgende week in New York een bezoekje brengen aan het Rockefeller Centre alwaar Maria Sharapova op woensdag haar nieuwe opslag collectie voor Cole Haan, onderaanneming van Nike met 'gewone' kledij, zal voorstellen. Eén dag later arriveren we zelf in de grote appel en kan de show losbarsten.

In Toronto deden ze dat gisteren alvast op de wijze van U2 of Agassi-Sampras. Ana Ivanovic en Caroline Wozniacki maakten de straten van de Canadese wereldstad onveilig en zorgden voor een mooie publiciteitsstunt. Zelf deden we een eeuwigheid geleden ook mee aan een soortgelijk intermezzo, enkel vond het plaats in een winkel-wandelstraat in Gstaad en herkende niemand mij of mijn tegenstander (weet zelf niet meer met wie het was. Marc-Kevin Goellner?). Het tornooi noch de stad hebben zich ooit nog hersteld van onze presentatie.

Bon, voor we ons volledig op de voorbereiding van de U.S.Open werpen, gaan we eerst nog even chillen op Pukkelpop. Jaarlijks rendez-vous voor alternativo's en fijne lui van allerlei slag. Als we de kans krijgen zullen we zeker de mensen van het filmpje hiernaast even aanprijzen bij Chokri. Zou toch een stuntje zijn, niet?

Cheers,

Filip

Verandering

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Nee, we gaan niets over Kim Clijsters vertellen. Hebben de moed  niet (meer) nadat we deze week overloos onze mening hebben moeten meegeven en neerpennen over de comeback van de Breese. Waar we in de vorige jaren hebben moeten strijden, werken en smeken om ook maar iets tennisnieuws in krant of tijschrift te krijgen kan het nu haast niet meer op. Lengte noch inhoud doen er (bijna) nog toe, als het maar over Clijsters gaat. Over een verandering in houding gesproken.

Ook in de straat leeft het tennis weer. Dat horen wij door de reacties rondom ons. We krijgen terug geregeld sms'jes voor scoreverloop, analyse of enthousiasme over een Clijsters-match met ons te delen. Alles is weer net hetzelfde als vroeger. De verwachtingen incluis. Op een enkeling na hebben we eigenlijk nog niemand gesproken die niet geloofd in een terugkeer op het hoogste niveau. Iedereen is zelfs overtuigd van haar winstkansen op de U.S.Open. Daarom was haar nederlaag tegen Dinara Safina misschien wel een godsgeschenk bij heldere hemel. Kan Clijsters, en de goegemeente, even op adem komen en merken de fans dat er ook nog 'tegenstand' bestaat voor Clijsters' comeback.

Laat ons daarbij Safina niet onderschatten. Ook wij hebben onze vragen bij de tennisstijl van dat arme kind en ook wij hebben ons het afgelopen jaar een beetje laten gaan in het neerhalen van haar verdienstes. Maar waar je niet langs kan kijken is dat Safina een ware metamorfose heeft ondergaan in het laatste anderhalf jaar. Ze is één van de enige topspeelsters die bovendien op erg regelmatige basis messcherp traint en heel hard werkt. Ze heeft er een zelfbewustzijn en efficiënt tennis aan over gehouden dat brokken maakt tegen tegenstreefsters van alle rangen en standen. Nee, de ranking liegt nooit, ook dat weet Clijsters nu.

Maar goed, deze week krijgt onze gouwgenote opnieuw een kans om 'ervaring' op te doen en het ritme van de top op te pikken. We zouden ze in Toronto graag tegen Azarenka en Jankovic zien spelen om te zien hoe ze het er tegen hen van afbrengt. Of ze haar concentratieniveau én tennis al constanter kan houden? Of haar opslag al wat meer slagkracht en regelmaat krijgt? En of ze (alstublieft) haar netspel meer zal integreren in haar tennis? Dat laatste was beloofd, Kim, het was beloofd...

Maar goed, we gingen niets over Kim schrijven. We zijn goed bezig geweest. Niks veranderd.

Cheers,

Filip

Daddy's Hobby

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Met al die (terechte) aandacht voor mama Kim Clijsters en de aankomende moederdag kan het geen kwaad ook een beetje uit te wijden over de vaders op de tennistour. Gisteren stonden er met Roger Federer en Frederic Niemeyer trouwens twee tegenover elkaar in Montréal.

De afscheidnemende Canadees hoopte op wat hulp van de tweeling van Federer. "Ik heb zelf ooit een tornooi gespeeld toen mijn dochter twee weken oud was en ik heb niet veel geslapen die week.", zei hij voor aanvang van de wedstrijd, "Misschien heeft Roger wel helemaal niet geslapen..."

Maar net als in zijn hele carrière was de Zwitserse gentleman min of meer onberispelijk. We moeten trouwens onze excuses aanbieden aan hem en al zijn fans. Federer heeft immers het verhaal achter het vestje met nummer vijftien op Wimbledon uit de doeken gedaan. Ter herinnering: bij de ceremonie na zijn titel kwam Federer de trofee afhalen met een trainingsvest van Nike met het nummer vijftien op, ter ere van zijn '15de' grandslamtitel. Sommige journalisten, en wij ook, vonden dat nogal aanmatigend en arrogant ten opzichte van de trieste Andy Roddick. Roger legt uit: "Ik wist niet af van het bestaan van het vestje. Na de finale liep er gewoon een kerel op me af en die zei: 'wil je dit jack proberen, er staat een 15 op'. Dat is redelijk cool, dacht ik. Ik zocht naar het nummer maar kon het amper vinden, het was zo klein. Had het een grote 15 geweest, zoals in Parijs, dan had ik het niet gedragen. Mensen hadden het nummer nooit gezien als presentatrice Sue Barker mij het niet gevraagd had. Zij ging er nogal over te keer en het is daarom dat de mensen het arrogant en stijlloos vonden. Maar daar had het niets mee te maken, ik was gewoon heel fier van het tornooi te winnen." Papa heeft gesproken!

Ook Marat Safin is niet vies van wat vaderlijke raad. En dan vooral voor zijn zusje Dinara Safina, die de laatste tijd nogal onder vuur lag omdat ze als nummer een van de wereld nog geen grandslamtitel op haar conto heeft. "Het is zwaar voor haar. Maar ze staat er toch en ze vecht ervoor. Ik ben erg trots op haar dat ze zo standhoudt terwijl ikzelf op elke persconferentie tegen iedereen 'fuck off' zou zeggen. Maar zij blijft beleefd tegen jullie." Subtiel van papa. Er werd hem trouwens ook gevraagd of hij geen zin had om zijn zus te coachen, eens zijn carrière er op zit. "Je wilt dat ik mezelf ophang...?" Subtiel van papa. (bis)

Daar we zelf zowel vrouw -als kinderloos zijn vanavond dachten we even te passeren in 'Daddy's hobby'. Een outfit zoals die van Novak Djokovic ligt voor de hand. Nu nog hopen dat de muziek iets beter is dan die hiernaast. (p.s.: De Bryan-broertjes hopen hun CD uit te brengen tijdens de U.S.Open, no kidding!)

Cheers,

Filip

Clijsters-time

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Het is niet dat we er nachten van wakker hebben gelegen - al zal het er deze nacht misschien wel van komen - maar je kan er niet omheen dat de terugkeer van Kim Clijsters - vannacht om 01h45 -  een evenement is waar iedereen met een klein beetje sporthart naar uitkijkt. In de internationale tenniswereld hopen ze dat Clijsters zich als de weerlicht bij de elite voegt zodat er terug diversiteit, rivaliteit en spontaniteit te vinden is aan de top van de hiërarchie. In de Belgische sportwereld zijn ze (we) blij dat er na het afhaken van Henin, Gevaert en Hellebaut terug iemand in de spotlights staat met gegarandeerd kans op succes.

Daar gaat iedereen toch vanuit. Frappant alleszins het commentaar van de Française Marion Bartoli, tegenstandster van Clijsters in de eerste ronde in Cincinnati. "Ik verwacht niet te winnen.", zei die. Hallo? Madame is het nummer twaalf van de wereld, won een week geleden het tornooi van Stanford en klopte daar Jelena Jankovic en Venus Williams. En ze verwacht niet te winnen van een speelster die twee jaar en half geen wedstrijd gespeeld heeft, die een kind op de wereld heeft gezet en pas zeven maanden terug aan het tennissen als een prof? Moeilijk te begrijpen. Ofwel is het een halfslachtige poging van Bartoli om de druk af te houden - zij moet winnen, Clijsters heeft niets te verliezen - ofwel spreekt er gigantisch veel respect uit voor de carrière en de uitstraling van de Limburgse. En daar kunnen we ons iets bij voorstellen.

Heeft u iemand van de tegenstandsters van Lindsay Davenport, Martina Hingis of recentelijk zelfs Maria Sharapova horen verkondigen: ' we verwachten niet van te winnen'? Dacht het niet. En dan herbegonnen die nog op kleinere evenementjes waar de tegenstand ook minder prominent was. Het spreekt boekdelen dat Bartoli zich tracht in een underdogpositie te wringen, enkel maar omdat het aura van Clijsters te groot is om te plaatsen. 

Dat zegt ook veel over de persoon Clijsters. Een graag geziene figuur die veel meer nog met haar beeld op en naast de baan dan met haar palmares - ja, één grandslamtitel is eigenlijk een beetje mager voor een speelster met haar kwaliteiten - tot de verbeelding spreekt. Zij is een meerwaarde voor het circuit. Zoals ook de Williamsen en een fitte Sharapova dat zijn.

Opvallend in het discours van Clijsters afgelopen weekend vonden wij dat ze zei dat ze meer naar het net zou komen. Die wens heeft ze ooit eerder uitgesproken maar nooit tot uitvoering gebracht. Het valt maar af te wachten of ze zichzelf kan dwingen om naar het net te gaan - zie Henin, Justine - ook in wedstrijden waarin ze het niet nodig gaat hebben. Het is enkel als je het stelselmatig inbouwt in je tennis dat je het met vertrouwen kan brengen in de topwedstrijden. Dus één raad voor haar eerste match tegen Bartoli: aanvalleeeeuh! It's Clijsters-time!

Cheers,

Filip

Multitasking

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Vrouwen kunnen meer dan één ding tegelijk. Dat hebben wij niet uitgevonden, dat is proefondervindelijk bewezen. Terwijl mannen zich uiterst goed kunnen concentreren op één hoofdzaak, zijn de vrouwen de meesteressen van de multitasking. Kijk maar even naar het filmpje hiernaast. Vania King blijkt, naast een behoorlijke tennisspeelster, ook nog een begenadigde zangeres te zijn. Nu moeten we wel zeggen dat we vroeger ook veel opzien baarden met onze versie van de Brabançonne. Net als de rugbyende All Blacks met hun 'haka' trachtten ook wij voor een Davis Cup-wedstrijd steevast de tegenstanders te beïnvloeden met een ongenadige en ronduit vijandige versie van de Brabançonne. Als we die opponenten al niet de schrik op hun lijf hebben gejaagd, dan hebben we toch hun gehoor aangetast.

Maar het ging dus over de multitasking van de vrouwen. Van de Williamsen is geweten dat ze naast hun wekelijkse job ook nog elfendertig bijzaken, hobby's, zijsprongetjes en bezigheden hebben. Maar soms gaan die interesses te ver en zorgen ze voor overlast. Ana Ivanovic is zo'n mooi voorbeeld. De Slavische schone is, sinds ze het nummer een van de wereld werd in mei van vorig jaar, niet meer zichzelf. Maar daar kijkt niemand meer raar van op als je hoort waar ze zich mee amuseert. "Ik hou ervan om over psychologie te lezen.", zei ze in L.A., "Ik ben al elke dag naar Borders (boekenwinkel) gegaan om er even te gaan zitten en te lezen. En telkens vind ik mezelf terug in de psychologiesectie en moet ik mij forceren om ergens anders naartoe te gaan en iets anders te lezen. Omdat je er iets teveel van begint na te denken en nadenken doe ik al meer dan genoeg."Quod erat demonstrandum.

Nog iemand die op veel paarden tegelijk kan wedden is Maria Sharapova. Al liet ze de laatste tijd wel veel in de steek om zich te kunnen concentreren op haar tennis. Mocht u volgende vrijdag trouwens in Toronto zijn kan u even binnen wippen bij 'Royal de Versailles', een juwelenwinkel, waar Sharapova een acte de présence zal geven. Als we de 'annonce' goed hebben begrepen dan kan u een gesigneerd uurwerkkistje én een foto met Maria winnen als je één van de eerste tien bent die een uurwerk van sponsor Tag Heuer aanschaft. Dus als we het wederom goed hebben begrepen dan moet u eerst gigantisch veel poen schuiven en dan geluk hebben met de loting om een foto te bekomen van La Sharapova? Multitasking!

Als je daar de verdiensten tegenoverstelt van Roger Federer, dan vallen die vreselijk bleek uit. Zo logeert de Zwitser al sinds 2007 tijdens de U.S.Open in een suite van het Carlyle Hotel die zijn naam draagt (met kussens met zijn initialen!). Nu, als je de inrichting van dat zeer bescheiden onderkomen bekijkt vraag je je af of Federer zijn ogen open had toen hij zijn fiat gaf om de suite zijn naam te laten dragen. Een kleurenblinde berberherder die 20 jaar in een grot in het Atlasgebergte heeft doorgebracht zou een hotelkamer met meer smaak uitgekozen hebben. Maar Federer is dan ook een man...

Dit alles maar om te zeggen dat die comeback van Kim Clijsters - moeder, echtgenote, ambassadrice en tennisspeelster -  een fluitje van een cent wordt. Stuur die trofeeën al maar naar Bree...

Cheers,

Filip

Hot hot hot

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

In deze tropische omstandigheden gaan onze gedachten onwillekeurig uit naar de tennissende medemens. Het is niet altijd evident om in bakovens het beste van zichzelf te geven, en op het smeulend cement van Washington en L.A. is het waarlijk slopend om tenniswedstrijden af te werken. Om maar een detail te vermelden: het aantal blaren aan handen en voeten door het sijpelende zweet in schoenen en op racketgrips zijn niet te tellen en erg onhandig. Andy Murray twitterde vandaag nog dat hij door de warme cement voortdurend uitschoof...in zijn eigen schoenen.

Eén van onze 'heetste' ervaringen maakten we ongeveer tien jaar geleden mee in Washington. Bij 30 graden bedroeg de luchtvochtigheid om en bij de 100 procent. Het was waarlijk buitenkomen en zweten. We hebben één avond geprobeerd in de open lucht op een terrasje te eten maar toen we alras begon te transpireren in eigen bord kozen we toch maar voor de ijsgekoelde lucht binnenin het restaurant.

Op het tornooi in Washington, erg leuk zonder meer, speelden we vrij behoorlijk (kwartfinale verlies tegen Scott Draper, die in de halve finale een walkover kreeg en daarna in de finale tegen Agassi mocht, grrrrrr...). Onze transpiratie leek er evenwel op een volwassen Niagara-waterval. Na elk punt hadden we de handdoek nodig. Niet zoals de 'mietjes' het nu doen om hun concentratie te recapituleren en routine in te bouwen maar omdat je anders je racket niet meer kon vasthouden. We moesten ons elke keer van kop tot teen afdrogen. Mijn tegenstander kloeg dat de ballen nat werden. Het waren telkens de ballen die ik in mijn broek stak voor de tweede service, die 'verzopen' in het plasje zweet in de broekzak. Zelfs mijn vrouw liet na elke wedstrijd - en sorry voor de plastische omschrijving -  een plas na op de houten banken waar ze gezeten had. Onvoorstelbaar.

Een mens kan al wel eens wat versuft overkomen als hij continu wordt overstroomd door eigen zweet. Vraag dat maar aan de Canadees Frank Dancevic. Enkele jaren terug stond die in de laatste ronde van de kwalificaties voor de U.S.Open op de rand van de zege én een zonnesteek. Toen het zijn beurt was om te serveren diep in de derde set liep hij naar de baseline, zette zich klaar, om daar in het verbaasde gezicht van zijn tegenstander en enkele omstaanders te kijken. Hij bekeek even zijn eigen outfit en merkte dat er iets niet klopte. Hij was zijn racket vergeten...

Voldoende drinken is de boodschap en dat zullen wij niet nalaten op de barbecue later op de dag. Voor de liefhebbers hebben we ondertussen dit nog, ook vrij heet, en voor de Roger Federer-fans ziet het ernaar uit dat de mensen bij Nike broeien op iets...

Cheers,

Filip

Lawaai

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Het pittoreske Leopoldsburg was afgelopen weekend weer de Harley-hoofdstad van Europa. Wij genoten van de stank van verbrand rubber, de waterspelletjes, de topless rondrijdende maar jammer genoeg niet meer zo piep zijnde bikerchicks en het uren nazinderend lawaai. Om maar te zeggen dat we ons geamuseerd hebben.

We hadden trouwens weinig anders om handen. In tennisland gebeurt zowat alles aan de andere kant van de oceaan maar het is pas volgende week dat de grote kanonnen in stelling worden gebracht. Wij trachten ondertussen de Belgen een beetje op te volgen maar dat is niet zo evident. 

Van Kristof Vliegen - zeer knap terug eerste Belg op de wereldranglijst - kregen we wel vriendelijk te horen dat het met zijn rug wel oké zou komen. Een beetje overbelasting van de spieren die na een pauze tot gisteren achter de, euh, rug zou moeten zijn. Fly speelt in Cincinnati, New Haven en dan de U.S.Open.

Kirsten Flipkens vroeg ons zelfs zeer vriendelijk hoe onze vakantie geweest was. Zeer goed, dank u! Maar nu mag het tennisseizoen terug een beetke losbarsten voor ons. Ook voor Kirsten zelf die flink aan het trainen is en één tornooi speelt voor Flushing Meadows, Bronx (ITF) of New Haven.

Zelf gaan we zonder voorbereiding op de U.S.Open af. De laatste keer dat we er waren was in 2001. Vier dagen voor onze afreis op 10/09 brachten we nog een bezoekje aan de Twin Towers. Memorabel. We hopen dat de geschiedschrijving zich deze keer enkel tot het sportieve beperkt.

We hebben een haat-liefdeverhouding met New York en de U.S.Open. Sowieso zijn we al geen voorstanders van Amerika maar langs de andere kant is het toch altijd weer een belevenis om in de Big Apple te vertoeven. De elektriciteit in die stad, en bij uitbreiding ook in het Arthur Ashe Stadium bij avondpartijen, is iets apart. Hopelijk kan Kim Clijsters dit jaar helpen de zekeringen te doen springen op het National Tennis Centre Billy Jean King. 

Wat ons steevast opvalt bij elke passage in New York is het lawaai dat er geproduceerd wordt. Wij, hier in de wereldstad Leopoldsburg, liggen ocharme één weekend wakker van wat brommers maar daar staat de volumemeter constant op tien. Ook zo op de tennisbanen waar de stilte helemaal verbannen lijkt. Toeschouwers, attracties, muziekbandjes en de voortdurend scherp overvliegende vliegtuigen van LaGuardia Airport  zorgen voor een constante stroom aan decibels. Vergt enige aanpassing van uw gehoor.

Groot voordeel voor vooral de vrouwelijke deelneemsters is dat ze nu vrijuit kunnen kreunen. In de heilige kathedraal Wimbledon genaamd is het zo stil dat elke overdreven zucht kan gehoord worden. In New York kan duchtig gevloekt en geschreeuwd worden. Veelal wordt het gesmoord in een combinatie van vliegtuigen, fans en algemene broeierigheid. Waarschijnlijk daarom dat ze in L.A. de volgende wedstrijd op poten zetten. Kwestie van niet onvoorbereid aan de slag te gaan. U had onze inzending moeten horen...

Cheers,

Filip