Yaka Cup

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Nogal wat werk en andere zaken aan het hoofd gehad de laatste dagen vandaar de relatieve stilte hier. Zondag nog even naar de Davis Cup gaan piepen in Bree maar erg opbeurend was dat allemaal niet. Bon, Shark Darcis zwoegde zich naar een eerredder terwijl Christophe Rochus een staaltje weggaf van zijn laatste maanden op de tour. Als je nog niet kan winnen van een dubbelspecialist die, oké, wel tegen een bal kan slaan maar amper enkelwedstrijden speelt en dan ook nog eens tot 3h 's nachts de zege van zijn land gevierd had, dan is er toch een probleempje, dunkt ons.

Dick Norman drukte zich nog sterker uit op zijn blog en we kunnen zijn frustratie wel begrijpen. Hij verdient zonder meer een plaatsje in het team. Pas op, we zeggen niet dat het dubbelspel dan bij voorbaat gewonnen was, verre van. Maar op basis van zijn resultaten vorig jaar kan niemand er iets op afdingen.

Langs de andere kant kan je het standpunt van Reginald Willems ook begrijpen. Hij hoopte op een blessure bij de Tsjechen of op zijn minst een vermoeide Berdych of Stepanek op zondag, hij had het voorbeeld van het duel met Oekraïne (toen hij door blessures al zijn enkelspelers nodig had), hij wou niet raken aan een 'winning team' en is natuurlijk wel de trainer van drie van de vier aanwezige spelers.

Zo draait het vaak in Davis Cup, hoor, als je geen kapitein hebt die onafhankelijk is. In onze tijd was dat het principe - een kapitein aangesteld door de bond - maar daar knapten wij op af omdat die meestal niet meereisde in het buitenland en daardoor veel minder zicht en voeling had op en met de spelers. Op een bepaald moment hebben wij dan ook de ex-speler Eduardo Masso de wacht aangezegd en vervangen door onze trainer op dat moment, Gabriël Gonzalez. Dat ging een tijdje goed tot de broertjes Rochus in de ploeg kwamen en zij hun eigen begeleider, Julien Hoferlin, opdrongen. We zouden daar  rancuneus over kunnen doen maar zo werkt het nu eenmaal.

Een Davis Cup-kapitein die tegelijk trainer is (rechter en partij) heeft nu eenmaal maar een beperkte houdbaarheid en als Christophe Rochus voor de volgende ontmoeting zou vervangen worden door Dick Norman dan spelen er weer andere invloeden. Laat dan nog één van de jonge mannen of Kristof Vliegen doorstromen en je krijgt terug andere verhoudingen. Te noteren bij deze: met Xavier Malisse en bespanner Dieter Calle zijn er op dit moment maar twee Vlamingen in heel het Davis Cup-team van een man of tien. Toch een beetje magertjes, niet?

Maar goed, Dick heeft nog tijd om zich in de ploeg te spelen. Op zijn 39ste is hij nog een eind verwijderd van het wereldrecord geboekt door de genaamde Yaka. De brave man uit Togo was 60 jaar toen hij voor het laatste werd opgeroepen door zijn land voor het duel tegen Mauritius. Hij speelde het beslissende dubbelspel met een jongen van zeventien maar verloor in drie sets. Yaka was pas begonnen met tennissen op zijn 29ste. Big Dick moet dus niet wanhopen: wie weet zijn wij wel kapitein over 21 jaar...

Cheers,

Filip