Een lelijke sport

Geschreven door Filip Dewulf - perma link

Tennis is een lelijke sport. Winst en verlies liggen zo dikwijls zo dicht bij elkaar dat je er tureluurs van wordt. Kristof Vliegen, al een tijdje in de hoek waar de klappen vallen, liet zichzelf niet uit die hoek geraken. Hij speelde erg goed, creëerde een karrevracht kansen maar liet na die ene definitieve te verzilveren. Waarna hij na afloop alles supernegatief zag. Wij kunnen ons daarin inleven. Deden vroeger net hetzelfde. Had hij één bal beter geslagen, een klein beetje meer geluk gehad, had de andere zich even verkeken, kroop hij vanavond met een gans ander gevoel in bed.

Maxime Braeckman, de vriend/begeleider van Xavier Malisse, passeerde hier net dolgelukkig. Zijn 'copain' had er net een formidabele wedstrijd opzitten. Speelde prachttennis. Had op voorhand ook niets te verliezen. Maar overmorgen moet X-man er al opnieuw staan. Nu met een heel andere ingesteldheid. Tegen de lucky loser Julian Reister is hij de favoriet. En dat zorgt voor een heel ander soort druk, een heel ander soort match. En een heel andere uitkomst?

128 mannen en 128 vrouwen begonnen aan deze Wimbledon. Voor 64 mannen en 64 vrouwen zit het tornooi er nu al op. Verdriet, woede, frustraties. Moeilijk om daar afstand van te nemen. En elk tornooi blijft er maar één kerel/juffrouw over die met een goed gevoel naar huis kan. En dan nog.

Twee weken geleden stonden Francesca Schiavone, en in mindere mate Sam Stosur, op de top van de wereld. Vandaag zitten ze met hun gedachten in de kelder van Wimbledon. Wreed. Amper tijd om te genieten. Amper tijd om te analyseren. Amper tijd om de emoties te catalogeren.

Tennis is een lelijke sport. Maar maakt dat het ook net niet zo mooi?

Cheers,

Filip